Recenzje

Kategoria wiekowa: 18+ Ilość stron: 320 🤍"PRZEZ NIEGO ZROZUMIAŁAM, ŻE NISZCZYŁAM SAMĄ SIEBIE. BO POZWALAŁAM NA WSZYSTKO, CO ROBIŁ. TERAZ TO JA PRAGNĘŁAM GO ZNISZCZYĆ."🤍 ♡Historia opowiada o Mallory Morrigan, która w dniu swoich osiemnastych urodzin rozpoczyna nowy rozdział życia. Dziewczyna nie jest jednak typową nastolatką planującą studia czy pierwszą pracę. Jest wychowywana przez ojca utrzymującego się z zabójstw na zlecenie, sama marzy o tym, by podążyć jego śladami i kontynuować rodzinną tradycję. Kiedy przeprowadza się do nowego miasta, chce poznać otoczenie i ludzi, którzy będą częścią jej codzienności. Nie spodziewa się jednak, że jedno spotkanie oraz pewien tajemniczy brunet wywrócą jej świat do góry nogami. ♡"Kill Me First" to debiut Oliwi i moje pierwsze zetknięcie z jej twórczością, ale mam nadzieję, że nie ostatnie!! Styl pisania jest genialny. Prosty, klarowny i bardzo zrozumiały dzięki czemu przez książkę się płynie a rozdziały znikają jeden za drugim! Po skończeniu KMF sięgnęłam po drugą część dostępną na Wattpadzie!! Skończyłam i powiem Wam jedno -obie części to totalny masterpiece!!! Oliwka trzymam za Ciebie przemocno kciuki!!❤ ♡Co do bohaterów - uwielbiam!! Azrael - i'm done. Uważam, że Mallory i Azreal są świetnie wykreowanymi postaciami i faktycznie czuć między nimi szczera nienawiść i jest to niezwykle autentyczne dla całej ich historii. Są bardzo barwni a każdy ich czyn (nawet zły) ma swoje uzasadnienie w ich osobowości. Mallory to bardzo silna, niezależna i twarda dziewczyna, ale autorka ukazują nam też tą wrażliwą i opiekuńczą stronę dzięki czemu nabiera więcej realizmu!! Dodatkowo super czytało mi się o grupie przyjaciół Azreala którzy na sam koniec byli w stanie poświęcić wszystko dla dobra drugiego!! ♡Choć książka dostarcza wielu emocji i momentów pełnych napięcia, nie brakuje w niej także trudniejszych tematów dlatego też książka jest 18+!! Porusza wiele drastycznych opisów które mogą nie być dla każdego!! ♡Ta historia uczy nas że człowiek ma prawo sam zdecydować, kim chce być. Pokazuje, że nawet najsilniejsze osoby mają swoje słabości, a czasami największą odwagą jest pozwolenie sobie na uczucia. To również opowieść o zaufaniu, trudnych wyborach i konsekwencjach, które niosą za sobą nasze decyzje. ♡Największym atutem tej historii jest ten genialny mroczny klimat. Niebezpieczne interesy i ludzie, sekrety, intrygi, nieustanne poczucie zagrożenia które czuć przez papier bohaterowie, którym daleko do ideału tworzą atmosferę, od której trudno się oderwać. Przez całą książkę czuć napięcie i świadomość, że dosłownie wszystko może się wydarzyć. Dosłownie... ♡OGROMNIE POLECAM WAM KMF!! Ta książka zostawia Was z jednym wielkim: OKEJ ALE CO BYŁO DALEJ?!?? Coś dla fanów dark romansów i ciężkich, tajemniczych, brutalnych historii!!! BUZIAKI MELA💗

Czy można nauczyć dziecko kreatywnego i samodzielnego myślenia, zanim świat zacznie narzucać im gotowe schematy i oczekiwać dopasowania się? 🤔 Kreatywność to dziś bardzo ważne słowo. Dotyczy wielu aspektów życia, ma wiele wymiarów i jest jedną z kluczowych umiejętności, która pomaga odnajdywać się w tym szybko zmieniającym się świecie. Dlatego warto wspierać dziecko w jej rozwijaniu. A książka „Kreatywne dziecko. 70 zabaw uczących myślenia poza schematem” od @wydawnictwo_sensus udowadnia, że nie potrzeba do tego drogich materiałów, wielkich planów, zaawansowanej wiedzy i profesjonalnego przygotowania. Wystarczy trochę czasu i chęci oraz kilka przedmiotów z otoczenia. „Kreatywne dziecko” proponuje nam szereg prostych aktywności, które rozwijają wyobraźnię i twórcze myślenie, uczą nieszablonowego myślenia, eksperymentowania, zadawania pytań i szukania odpowiedzi. 🔎🤯 Znajdziemy tu wiele różnorodnych zadań - zabawy słowem, ćwiczenia plastyczne i teatralne oraz te inspirowane naturą. A większość z nich można robić „od ręki”, bo potrzebują rzeczy, które dostępne są niemal w każdym domu. Wszystkie aktywności mają wspólny mianownik - pobudzić dziecięcą ciekawość świata i zachęcić do samodzielnego myślenia. To książka, która wychodzi poza standardowe podręczniki. Przypomina, że dziecięca wyobraźnia nie zna granic. Wystarczy dać jej przestrzeń i przestać ograniczać. Dużym plusem jest elastyczność i uniwersalność książki. Można dostosować ją do wieku dziecka, jego zainteresowań i umiejętności oraz możliwości. Można wykonywać ćwiczenia w domu, na dworze, czy na wyjeździe. Świetnie zastąpią wszechobecne dziś telefony i tablety. „Kreatywne dziecko” nie jest tylko zbiorem zadań i sposobów na spędzenie czasu. To lektura o budowaniu pewności siebie, rozwijaniu wyobraźni, wychodzeniu poza schematy i pokazywaniu, że każdy pomysł ma znaczenie.

Poradnik zawiera teorię, ćwiczenia oraz mnóstwo historii osób reprezentujących dany typ osobowości. Książka liczy ponad 400 stron, ale jest bardzo ciekawa i mimo sporej objętości uważam, że warto po nią sięgnąć. Myślałam, że wiem już prawie wszystko w kwestiach psychologicznych, bo przeczytałam wiele książek z tego zakresu, ta książka udowodniła mi, że się mylę. Cieszę się, że dzięki niej mogłam dowiedzieć się czegoś nowego, a także lepiej poznać samą siebie. Tak naprawdę nie mamy pojęcia, jak bardzo różnimy się od siebie. Wydaje nam się, że wszyscy jesteśmy tacy sami, bo ta sama narodowość, rasa i uniwersalne wartości, a jednak okazuje się, że różnie reagujemy w tej samej sytuacji. Każdy z nas reprezentuje inny typ osobowości, autorzy wskazują ich 9: perfekcjonista, buntownik, dawca, wieczne dziecko, zwycięzca, marzyciel, obserwator, mediator oraz wojownik. Czytając, wielokrotnie byłam zaskoczona zachowaniem różnych osób, o których pisali autorzy w ramach danego typu osobowości. To zaskakujące, jak dwie osoby mogą zupełnie inaczej postrzegać wydarzenia i reagować jedni spokojem, a drudzy wzburzeniem. Takich historii w książce Państwa Cząbów jest bardzo dużo i to właśnie one najbardziej mi się podobały. Czytając je, lepiej rozumiałam, jak wygląda życie z reprezentantem danego typu. W książce znajdziecie informacje, jak postępować z danym typem osobowości, a także porady dotyczące samorozwoju. Poznacie również mocne i słabe strony reprezentanta danego typu oraz jego martwe punkty, które utrudniają realizację własnych celów, czy tworzenie dobrych relacji. „Choć może się nam wydawać, że postępujemy racjonalnie i że my sami trzymamy ręce na kierownicy własnego życia, to jednak bardzo często kieruje nami mechanizm, który działa całkowicie poza naszą świadomością i przemożną siłą kształtuje nasze wybory”. Podobał mi się również podział na niedojrzały i dojrzały typ osobowości. Dzięki temu widzimy, że każdy typ ma swój potencjał do zrealizowania, ale te same cechy mogą być też źródłem problemów. O czym jeszcze przeczytacie w tej książce? O rodzicach planujących w drobnych szczegółach życie i karierę swoich dzieci, o gaslightingu, lęku, wewnętrznym krytyku, uczuciach, wewnętrznym dziecku oraz perfekcjonizmie i prokrastynacji. Książka bardzo mi się podobała i na pewno będę do niej wracać, a Wam serdecznie ją polecam. Uważam, że każdy powinien się z nią zapoznać, by zrozumieć lepiej swoich bliskich, znajomych, czy też współpracowników.

„Okno z widokiem na Fuji” rozpoczyna się bardzo osobistym wstępem autorki, w którym opisuje swoje pierwsze lata życia w Japonii, trudności związane z barierą językową oraz zjawisko „japanglish” - czyli angielskie słowa zapożyczone przez Japończyków i dostosowane do japońskiej fonetyki. To jeden z bardziej lekkich i humorystycznych elementów książki. Przykładem mogą być słowa takie jak aisukuriimu (ice cream - lody), hanbaagaa (hamburger) czy hoteru (hotel). Z tego bardziej osobistego wprowadzenia autorka płynnie przechodzi do znacznie głębszej analizy - psychologicznej sylwetki Japończyka oraz kulturowych mechanizmów kształtujących codzienne zachowania mieszkańców Japonii. To właśnie ten aspekt jest bez wątpienia największą siłą książki. Autorka w przystępny sposób wyjaśnia pojęcia związane z japońską mentalnością, podejściem do społeczeństwa, obowiązków, relacji międzyludzkich czy sposobu wyrażania emocji. Jednocześnie momentami wpada w pułapkę zbyt daleko idących generalizacji. Cechy takie jak emocjonalny dystans, powściągliwość czy niechęć do bezpośredniego okazywania uczuć bywają przedstawiane jako niemal uniwersalne dla wszystkich Japończyków. Choć takie obserwacje mają swoje uzasadnienie kulturowe, czasami mogą sprawiać wrażenie nadmiernego uproszczenia bardzo zróżnicowanego społeczeństwa. Książka porusza również wiele innych interesujących zagadnień: japońskie subkultury, modę, ideały piękna, kuchnię oraz codzienne zwyczaje. Nie brakuje także bardziej zaskakujących tematów, takich jak japońskie prawo czy kwestie społeczne, między innymi podejście do niektórych kontrowersyjnych regulacji prawnych. Na uwagę zasługuje również fakt, że nie jest to klasyczny przewodnik turystyczny. Japonia przedstawiona jest tutaj przez pryzmat wieloletnich doświadczeń autorki, która pełniła funkcję konsula i obserwowała ten kraj zarówno jako osoba z zewnątrz, jak i ktoś przez lata zanurzony w lokalnej rzeczywistości. Dzięki temu książka skupia się bardziej na mentalności i społeczeństwie niż na opisywaniu najpopularniejszych atrakcji turystycznych. Największym minusem publikacji jest natomiast sposób wykorzystania fotografii. Same zdjęcia są bardzo estetyczne i niewątpliwie dodają książce uroku, jednak ich rozmieszczenie wydaje się przypadkowe. Często nie są one powiązane z aktualnie omawianym tematem i nie posiadają podpisów wyjaśniających, co właściwie przedstawiają. Dobrym przykładem jest fotografia pokoju z matą i przyborami do przygotowywania matchy umieszczona obok fragmentu dotyczącego stosunku japońskiej policji do pornografii dziecięcej - zestawienie, które sprawia wrażenie całkowicie przypadkowego i wybija czytelnika z rytmu lektury. „Okno z widokiem na Fuji” to przede wszystkim książka o japońskiej mentalności. Osoby szukające przewodnika po zabytkach czy gotowego planu podróży mogą poczuć się zawiedzione, jednak czytelnicy zainteresowani psychologią społeczną, różnicami kulturowymi oraz codziennym życiem w Japonii znajdą tu wiele fascynujących obserwacji.

Czy jedna żółta kredka może stać się powodem wielkiej kłótni? Oczywiście! 😅 „Titek i kłótnia z Tosią” to kolejna wartościowa część serii, która w prosty i bliski dzieciom sposób pokazuje codzienne sytuacje oraz emocje, z jakimi mierzą się najmłodsi. Tym razem rodzeństwo podczas przygotowywania laurek dla babci wdaje się w sprzeczkę o... żółtą kredkę. Niewielki problem szybko urasta do rangi wielkiego konfliktu, który doskonale zna chyba każdy rodzic. Bardzo podoba mi się sposób, w jaki przedstawiono reakcję mamy. Bez krzyku, oceniania czy szukania winnego. Jest za to rozmowa, nazwanie emocji i wspólne szukanie rozwiązania. To piękny przykład wspierającego rodzicielstwa i pokazanie dzieciom, że konflikty są czymś naturalnym, a najważniejsze jest to, jak sobie z nimi radzimy. Książka zachwyca także ciepłymi ilustracjami, a dodatkowe pytania i aktywności zachęcają do rozmowy o emocjach już po zakończeniu czytania. To nie tylko przyjemna historia, ale również świetne narzędzie do budowania empatii, nauki współpracy i rozwiązywania konfliktów.