Recenzje

„Epic Girl” Klidahi. Historia zakazanego romansu i uczuć, które nigdy nie powinny zaistnieć. Losy Milly i Milesa. O matko, co to była za książka! Trudno mi napisać tę recenzję, bo zostawiła w mojej głowie totalny chaos. To nie jest historia dla każdego. Jeśli szukacie słodkiego, niewinnego romansu - tutaj go nie znajdziecie. Ta książka jest pełna bólu, zatarcia moralnych granic i historii, która nigdy nie powinna się wydarzyć. Romans siedemnastoletniej dziewczyny z trzydziestopięcioletnim mężczyzną, który dodatkowo jest partnerem jej matki… No, dzieje się sporo. Odbiór tej historii w dużej mierze zależy od Waszego nastawienia. Pełno tu bliskości, toksycznych relacji i bólu. Razem tworzą emocjonalną mieszankę wybuchową. Milly to bohaterka o trudnym charakterze. Samolubna, arogancka, przebiegła. Na pierwszy rzut oka nie wzbudza sympatii, jej zachowania bywają impulsywne, nieprzemyślane, a czasem dziecinne. Jednak gdy spojrzeć głębiej, widać skrzywdzoną, samotną dziewczynę, pozbawioną pewności siebie. Jej działania wynikały z braku wsparcia i trudnej przeszłości. Nie chcę jej usprawiedliwiać, bo robiła złe rzeczy, ale nie była złą osobą. Miała wyrzuty sumienia i wyraźnie starała się zmienić. To postać pełna bólu i sprzeczności. Zależało jej na Milesie i naprawdę go kochała. Lubię ją, choć jej końcowe wybory mnie załamały. A Miles? To moja ulubiona postać. Dobry, ciepły, troskliwy, gotowy do poświęceń. Mimo że jego relacja z Milly była nieakceptowalna, nie potrafiłam go znienawidzić. Wręcz przeciwnie - było mi go bardzo szkoda. Zasługiwał na szczęście, spokój i miłość. Popełniał błędy, których nie chcę mu tłumaczyć, ale od niego emanowała prawdziwa dobroć. Podsumowując - to książka zdecydowanie dla starszych czytelników i osób o mocnych nerwach. To, czy Wam się spodoba, zależy tak jak wspomniałam od tego, z jakim nastawieniem do niej podejdziecie. Nie skreślajcie bohaterów od razu - każdy z nich niesie w sobie ciężki bagaż przeszłości. Nie będę ich usprawiedliwiać, bo wiele z ich zachowań nigdy nie powinno mieć miejsca. Mi osobiście ta historia bardzo się podobała i nie mogę się doczekać drugiego tomu.

📚 Miałam przyjemność przeczytać nową książkę z serii “Giganci kosz” pt. “LeBron James. Sportowi giganci” autorstwa Marcina Gawła 🏀. Nie jest to typowa biografia - chociaż dowiadujemy się sporo ciekawostek z życia prywatnego sportowca, poznajemy go także jako człowieka sportu, biznesu i chłopaka, który jako dziecko wiele przeszedł. Dziś już wiemy, że w koszykówce pobił niemal wszystkie możliwe rekordy i teraz ściga się sam z sobą. Ale sport to nie cały jego świat - równie ważne są dla niego biznes i rodzina 👨‍👩‍👧‍👦💼. Wiele zawdzięcza swojej inteligencji i umiejętności przewidywania - zarówno na boisku, jak i w biznesie. Potrafi czytać ruchy przeciwników, ale też podejmować decyzje, które z pozoru wydają się nielogiczne, a z czasem okazują się trafne i przemyślane 🎯. W książce pokazano też, jak zmienna potrafi być miłość fanów - od uwielbienia do nienawiści dzieli cienka granica. LeBron James to nie tylko sportowiec - to także gwiazda popkultury, celebryta, który poznał świat Hollywood 🎬. Nie boi się zabierać głosu w sprawach politycznych i społecznych 🗣️. Jego najstarszy syn powoli idzie w jego ślady - a nawet zagrali razem! To ogromny sukces, biorąc pod uwagę, że LeBron - jak na koszykarza - ma już swoje lata ⏳. Szczerze polecam tę książkę - są zdjęcia, ciekawostki, wszystko podane w skrócie, bez rozwlekania. Nawet kobieta, która niezbyt zna się na koszu (ja), wszystko zrozumie 😄 A to już sporo mówi! Autor wykonał świetną robotę! 👏📖

"Żyj bez maski!" to jedna z tych książek, które zostają z Tobą na długo. Autorka - Ellie Middleton - opowiada szczerze, bez lukru i patosu, o swojej późnej diagnozie ADHD i autyzmu, która… zmieniła wszystko. Nie była leniwa, dziwna czy za bardzo — po prostu była niezdiagnozowana. I jak wiele z nas - żyła z poczuciem „zepsucia”, starając się dopasować do świata, który nie był dla niej zaprojektowany. To książka nie tylko dla osób neuroatypowych, ale też dla tych, którzy chcą lepiej zrozumieć swoje dzieci, partnerów, przyjaciół czy współpracowników. Ellie porusza tematy zdrowia psychicznego, maskowania, samodiagnozy, neuroinkluzji w pracy i… tego, jak wygląda życie, kiedy w końcu zrzucasz maskę i zaczynasz żyć naprawdę. Czytając, miałam momenty wzruszenia, ulgi i zrozumienia. To nie jest poradnik, to opowieść z życia - mocna, potrzebna i napisana z empatią. Polecam wszystkim, którzy czują, że „coś jest inaczej” — bo może wcale nie jesteś zagubiona. Może jesteś po prostu sobą

„Moja Maddie. Kaci Hadesa” to książka, która od samego początku wciąga czytelnika w mroczny, niebezpieczny świat pełen skrajnych emocji i trudnych pytań o granice miłości. To historia, która nie jest prostym romansem - to raczej opowieść o obsesji, potrzebie bliskości i nieustannej walce z samym sobą. Główna bohaterka, Maddie, trafia w orbitę Kacego Hadesa - mężczyzny brutalnego, chłodnego i bezwzględnego, ale jednocześnie fascynującego w swojej nieprzewidywalności. Relacja między nimi od początku jest toksyczna, pełna napięcia i gry o władzę. Autorka bardzo dobrze pokazuje, jak cienka potrafi być granica między strachem a pożądaniem, między chęcią ucieczki a nieodpartym przyciąganiem. Maddie, choć wie, że powinna się wycofać, coraz bardziej wikła się w tę relację, próbując zrozumieć, kim tak naprawdę jest Hades i dlaczego tak trudno jej od niego odejść. Cała historia napisana jest mocnym, dosadnym językiem, który świetnie oddaje ciężki klimat i brutalny świat przedstawiony w książce. Nie ma tu miejsca na naiwność czy przesłodzone sceny - dominuje surowość, namiętność i mrok. Dzięki temu książka wydaje się autentyczna w swojej niepokojącej estetyce. Największą siłą powieści są bohaterowie. Maddie to postać złożona, niejednoznaczna, walcząca z własnymi słabościami, podczas gdy Hades hipnotyzuje, irytuje, a momentami wręcz przeraża. Ich relacja jest burzliwa, pełna emocjonalnych ciosów i prób złamania drugiej osoby. To nie jest klasyczna historia o miłości, która wszystko wybacza, lecz raczej opowieść o uzależnieniu od drugiego człowieka i o tym, jak łatwo można zatracić samego siebie. „Moja Maddie. Kaci Hadesa” to książka dla tych, którzy szukają w literaturze czegoś więcej niż tylko romantycznej historii. To mroczny, momentami bolesny obraz uczucia, które niszczy i uzależnia, ale jednocześnie fascynuje. Nie każdemu się spodoba, bo wymaga od czytelnika zmierzenia się z trudnymi emocjami i zaakceptowania, że nie każda miłość jest dobra. Jednak jeśli ktoś lubi dark romance z prawdziwego zdarzenia, z pewnością nie przejdzie obok tej książki obojętnie. Moim zdaniem to wciągająca, mocna historia, która zostaje w głowie na długo po przeczytaniu. Oceniam ją na mocne 4/5 i zdecydowanie polecam czytelnikom, którzy cenią sobie książki balansujące na granicy dobra i zła.

Głównym bohaterem powieści jest doświadczony przez życie Shade. Mężczyzna już od najmłodszych lat czuł rozgoryczenie i niepewność. Los Shade'a od samego początku nie był kolorowo pisany. Nigdy nie mógł doznać prawdziwej matczynej miłości, której potrzebuje każde dziecko kształtujące swoją osobowość. Czy życie, które od samego początku,kopało go po tyłku,da od siebie coś znaczniej więcej niż tylko cierpienie i ból ? Pokonany to powieść, w której przelewa się ogromna dawka emocji, bólu, ale również walki o szczęście. Temat, w który zagłębia nas autorka jest bardzo ciężki, mianowicie brak poczucia wsparcia oraz miłości przez najbliższych to niewyobrażalny ból, który potrafi całkowicie zamknąć człowieka w sobie i trawić go przez wiele lat bez żadnych oznak szczęścia ludzkiego. Autorka nie tylko ukazuje nam cierpienie, ale także drogę małymi krokami do walki o szczęście bez wglądu na wszystko. Muszę przyznać, że książka jest niezwykle emocjonująca, ale również ukazująca dobre chwile w naszym życiu. Emocje bohaterów, jak i walka o szczęście zostały świetnie uchwycone.