Recenzje

Recenzja „Bad Decisions” - Zuzanna Kulik „Bad Decisions” to książka, która mocno wciąga i zostawia po sobie emocje. Główna bohaterka jest pogubiona, często wybiera źle, ale właśnie dlatego łatwo ją zrozumieć. Jej relacja z chłopakiem jest intensywna, ale też momentami toksyczna - przez co historia wydaje się bardzo prawdziwa. Podobało mi się, że autorka nie idealizuje bohaterów. Pokazuje ich takimi, jacy są - z emocjami, błędami i wątpliwościami. Styl pisania jest prosty, ale działa - wszystko czuć. To książka o dojrzewaniu, miłości i konsekwencjach. Idealna, jeśli szukasz czegoś, co naprawdę trafia do serca.

Morze Śródziemne obfituje w piękne wyspy, trudno przypisać zwyciestwo jednej, bo każda z nich ma w sobie coś innego, coś fascynującego. Prym wiodą Sycylia, Santorini, Malta czy Kreta. Dzikie tłumy zalewające wyspy każdego roku mówią same za siebie. Jednak wiele śródziemnomorskich wysp żyje w cieniu tych popularniejszych, tym samym stając się niedoceniane. Jedną z nich jest Korsyka - pełna tajemnic i cieni przeszłości ukrytych w języku, kuchni, muzyce i wiekowych tradycjach. Maria Reanud w swojej książce „Korsyka. Tygiel tożsamości” stara się uchylić rąbka tajemnicy tej francuskiej wyspy. Maria Renaud od kilku lat mieszka na Korsyce, na której odnalazła swoje miejsce na ziemi. Pewne zawirowania życiowe i przypadek sprawiły, że na uczelni poznała Francuza, który aktualnie jest jej mężem. To dzięki niemu zaczęła uczyć się języka francuskiego, który szybko stał się jej pasją i sposobem na życie. Dziś dzieli się tą miłością ucząc innych tego języka. A co do Korsyki - wyspa totalnie skradła jej serce i stała się jej domem z najskrytszych marzeń. W swojej książce „Korsyka. Tygiel tożsamości” dzieli się z czytelnikami swoją pasją i uczuciem równie gorącym, co sama Korsyka 🙂 Korsyka to perła Morza Śródziemnego, wyspa zachwycająca surowym pięknem i fascynująca nieugiętością charakteru mieszkańców. Książka ta prowadzi czytelnika w głąb korsykańskiej duszy. Strona po stronie Maria odkrywa autentyczne oblicze wyspy, mającej do zaoferowania znacznie więcej niż tylko bajeczne krajobrazy. Autorka zaczyna swoją opowieść od przybliżenia historii tej śródziemnomorskiej wyspy. Potem przechodzi do korsykańskich zwyczajów, wierzeń, tradycji i przesądów. Wyjaśnia, skąd się wzięły u Korsykan umiłowanie wolności i silna więź z ziemią, na której żyją. Opowiada o regionalnym języku - o jego trudnej przeszłości i codziennym używaniu. Tłumaczy, dlaczego klementynki i kasztany to prawdziwe bogactwo tej wyspy i co koniecznie powinniśmy skosztować podczas naszych korsykańskich wakacji. Daje wgląd w wyspiarską codzienność i wyjaśnia korsykański „problem” z Francją kontynentalną. Obala stereotypy na temat Korsykańczyków i analizuje problemy, z którymi się borykają. Chociaż Maria rozpływa się nad urokami tej wyspy, to nie unika tematów trudnych. W ostatnim rozdziale opowiada o ciemnej stronie Korsyki - o wendecie i honorowych bandytach, nacjonalizmie oraz o tym, jak narodziła się miejscowa mafia, która nadal prowadzi swoją „działalność” na wyspie. Nigdy nie patrzyłam na Korsykę zbyt łaskawym okiem. Nie dlatego, że jest tam mafia czy mają soczyste klementynki - po prostu zawsze była neutralna, a nawet niewidoczna. Wydawało mi się, że nic nie ma tam dla mnie interesującego, dlatego wybieram inne śródziemnomorskie kierunki. Książka Marii Renaud zaintrygowała mnie. Spojrzałam na mapę Korsyki i zaczęłam przeglądać, co tam w ogóle jest. O to chyba autorce chodziło, bo nie ma zbyt wielu literatury na temat tej francuskiej wyspy. Zaprasza nas w podróż po tej wyjątkowej wyspie i wciela się w przewodnika, z ogromem wiedzy. Czuć wyraźnie, że autorka kocha Korsykę i włożyła ogromną pracę w merytoryczne przygotowanie.

„To tylko zemsta, dziewczyno!” - tym hasłem Epic Girl już na wstępie zdradza swój ton i charakter. Klidahi serwuje czytelnikom historię, która balansuje na granicy prowokacji i dramatyzmu, gdzie emocje buzują, a decyzje bohaterów mogą przyprawić o zawrót głowy. Milly Shelby to zbuntowana osiemnastolatka, która nieustannie zmienia miejsce zamieszkania z powodu burzliwego życia uczuciowego swojej matki. Przeprowadzki, nowi faceci, brak stabilizacji - to wszystko sprawia, że Milly czuje się obco, zmęczona i… gotowa na odwet. Kiedy w ich życiu pojawia się Miles - tajemniczy, wytatuowany, znacznie starszy od niej mężczyzna - Milly widzi w nim nie tylko obiekt pożądania, ale także idealne narzędzie zemsty. Fabuła może wydawać się kontrowersyjna - i taka właśnie jest. Epic Girl to książka, która gra na emocjach, nie boi się moralnych szarości i pyta: jak daleko można się posunąć, by zadać ból komuś, kogo kochamy… a kto nas zawiódł? Styl Klidahi jest prosty, momentami dosadny, idealnie wpisujący się w nurt współczesnej, młodzieżowej prozy z elementami romansu i dramatu. Książka skierowana jest do dorosłych czytelników - nie tylko ze względu na tematykę, ale i niektóre odważniejsze sceny. Jednak mimo mocnej podstawy emocjonalnej, Epic Girl nie każdemu przypadnie do gustu. Postępowanie bohaterki może budzić sprzeczne odczucia, a fabularna prowokacja nie zawsze idzie w parze z pogłębieniem psychologicznym postaci. To raczej intensywny emocjonalny rollercoaster niż subtelna opowieść o dojrzewaniu czy relacjach rodzinnych. Epic Girl to książka, która nie udaje, że chce być czymś więcej niż szokującym romansem z wątkiem zemsty. Jeśli szukasz mocnych emocji, kontrowersyjnych decyzji i fabuły pełnej napięcia, ta pozycja może ci się spodobać. Ale jeśli liczysz na głębszą analizę postaci lub subtelność - możesz poczuć niedosyt.

Cześć! Dziś opowiem Wam o książce, która porządkuje cały ten chaos, przepełniony ogromną ilością stereotypów - czyli "Jak ogarnąć ADHD" od Jessiki McCabe - osoby, która nie jest ani lekarzem, ani terapeutką. Jest po prostu jedną z nas. Jessica jest twórczynią kanału "How to ADHD", który oglądają miliony ludzi. Po latach zmagań z dezorganizacją, niezrozumieniem i takim ciągłym poczuciem winy, stworzyła książkę, która jest jak rozmowa z przyjacielem - szczera, wspierająca i taka bardzo.. ludzka. Główne przesłanie tej książki? "Pracuj z mózgiem, a nie przeciwko niemu." To nie jest poradnik o dyscyplinie. To taka prywatna mapka, która prowadzi nas przez to całe ADHD z czułością. Jessica w tej książce nie mówi do nas: "napraw się". Mówi: "zrozum siebie i zacznij w końcu działać po swojemu". Doskonale przedstawia to ten cytat: "I wiecie co? Dla wielu osób to był pierwszy raz, kiedy przestały się obwiniać, a zaczęły widzieć siebie jako.. normalnych. Innych - ale normalnych." Mity, które zostają obalone w tej książce? MIT 1: ADHD to lenistwo lub brak inteligencji. Nieprawda. ADHD to neurotyp. To mózg działający inaczej, ale nie gorzej. MIT 2: ADHD to coś, co mają tylko dzieci. Nieprawda. ADHD nie znika z wiekiem - ADHD po prostu ewoluuje. Jessica w tej książce uczy nas jak radzić sobie z ADHD w dorosłości. Efektywnie i zarazem łagodnie. MIT 3: Trzeba z tym walczyć. Nieprawda, nie trzeba. Wystarczy to po prostu zaakceptować i na spokojnie nauczyć się z tym żyć. Ta książka pokazuje, że ADHD to nie wróg. To coś, co można oswoić, jeśli przestaniemy się karać i zaczniemy szukać własnych sposobów na życie. Podoba mi się to również, że rozdziały dają nam konkretne narzędzia: Jak planować dzień bez frustracji? Jak robić rzeczy pomimo braku motywacji? Jak działać, gdy Twój mózg nie zna pojęcia "czas"? Jak rozbić wielkie zadania na małe kroki? Jak przestać nienawidzić siebie za "brak skupienia"? W tej książce mamy naprawdę doskonały toolbox, dostosowany do osób, które żyją w takim trybie codziennie - tylko nikt im o tym wcześniej nie powiedział. Styl książki również jest świetny. Nie ma tutaj naukowego żargonu. Jest ciepło, jest zrozumienie, autoiriona. Pamiętajmy, że niektórzy mają problemy ze skupieniem się na normalnych, codziennych czynnościach, a czytanie książki niejednokrotnie wygląda u nich tak, że przez kilka minut patrzą w blok tekstu, albo po chwili nie pamiętają, co przed momentem przeczytali. A ta książka jest napisana dokładnie pod takich ludzi. Jessica pisze w niej jak przyjaciółka, która mówi: "Wiem, że jest trudno. Też przez to przechodziłam, ale da się. I to nie znaczy, że jesteś wadliwy." W tej książce mamy naprawdę dużo emocji. Mamy tutaj opowieść o codziennej walce z rzeczami, które dla niektórych są po prostu banalne. O ciszy w głowie, która nie istnieje. Bo ta przestrzeń tutaj niejednokrotnie ma w sobie ogromny hałas, który jest nie do zniesienia. O tym, że jesteśmy "za dużo", albo "za mało".. i nagle? Ktoś mówi: "Hej! To nie Twoja wina". Co bardzo mi się tutaj jeszcze spodobało? Pięć dodatków, które otrzymujecie na końcu książki. Nie będę Wam tutaj zdradzać szczegółów czego one dokładnie dotyczą, ale uważam, że był to strzał w dziesiątkę ze strony Jessiki. Czy książka ma minusy? Uważam, że tak. Oczywistym jest, że książka ta skierowana jest między innymi do osób mających nadmierną aktywność, impulsywność i trudność z utrzymaniem koncentracji - więc w mojej opinii, może być dla takich osób zwyczajnie za długa. JEDNAK. Tak jak już wspomniałem, napisana jest świetnym językiem, więc można ją po prostu sobie dawkować. Podsumowując.. Ja osobiście nie dowiedziałem się czegoś nadzwyczajnego dzięki tej książce, ale to ze względu na to, że dogłębnie znam ten temat i po prostu zgadzam się ze wszystkim co można tam wyczytać. Jednakże uważam, że to książka, która powinna być wręczana każdemu, kto po prostu czuje się "niewystarczający". To książka, która mówi: nie jesteś głupi, nie jesteś leniwy, nie jesteś dziwny. Po prostu Twój mózg działa inaczej - i to jest OK. Jeśli chcesz kogoś zrozumieć - siebie, bliską osobę z ADHD, dziecko, partnera - ta książka może wiele zmienić. Za zakończenie jeszcze cytat: "Dla mojej mamy, której byłoby łatwiej mnie zrozumieć i wspierać, gdyby znała treść tej książki." Mocne, ale jakże prawdziwie i jak trafnie podsumowujące problem ludzkiej nieświadomości, na temat ADHD. Z wiedzą, którą ja posiadam i z wiedzą, którą można nabyć dzięki tej książce - z ręką na sercu mogę ją Wam polecić. W tej książce nie znajdziecie żadnych bajeczek, ani dziwnych teorii, ale patrząc przez pryzmat tego co dzieje się w sieci na temat ADHD - uważam, że jest to książka dla każdego.

Hej! Dzisiaj przychodzę do was z recenzją najnowszej książki Marii Bujak, która swoją drogą okazała się moim wielkim zaskoczeniem. Zacznijmy sobie od wydania książki, bo jest ono naprawdę ładne. Bardzo spodobały mi się obrazki Elaine przy wszystkich 3 częściach. Za to należą się dodatkowe punkty, bo rzadko w podstawowych wydaniach mamy takie cuda. Styl pisania autorki był bardzo przyjemny. Zazwyczaj ciężko mi się czyta książki napisane z 3 osoby, ale tutaj wystarczyło się tylko na początku przyzwyczaić i było jak bajka! Uważam, że sam pomysł na historię jest świetny i bardzo oryginalny. Mamy m.in. found family w lekko mrocznym stylu. Ja jestem fanką. Do samego końca książka trzymała mnie w niepewności co do kolejnych zdarzeń oraz ci do uczuć Elaine względem mężczyzn. Bohaterowie jak dla mnie byli bardzo intrygujący. Pokazali jak przekształcić ból w siłę oraz pokazali to, że rodziną nie muszą być osoby o tej samej krwi. Jest to piękna, ale i bolesna historia, na której wylałam jezioro łez. Bardzo poruszyło mnie także łamanie obietnic złożonych Elaine przez Williama, bo jednak w tym fantastycznym świecie, jest to zachowanie, na które my również jesteśmy narażeni. A obo boli tak samo jak w książce, a nawet bardziej. Moim zdaniem książka ta jest warta waszej uwagi i zasługuje na większy rozgłos. Jeśli lubicie motyw found family to na 1000% pokochacie historię Elaine i reszty Czarnych Srok