Recenzje

Lubicie górskie wędrówki? Jeśli tak, to zapraszam Was do zapoznania się z książką „Górskie szlaki. Przyjemność wędrowania w każdym wieku” autorstwa Dariusza Jędrzejewskiego. Znajdziecie w niej 50 propozycji tras w polskich górach - idealnych dla osób w każdym wieku i o różnym poziomie kondycji. To raczej spokojniejsze wędrówki, bez ekstremalnych podejść, ale z pięknymi widokami. Każda trasa to świetnie opisany szlak - z charakterystycznymi punktami, mapą, czasem przejścia, przewyższeniami oraz dokładnym opisem przebiegu. Do tego fotografie, które tylko zachęcają, by ruszyć na własną wyprawę. W przewodniku znajdziemy też informacje o pobliskich miejscowościach wypoczynkowych i uzdrowiskowych, które mogą być nie tylko świetną bazą wypadową, ale też miejscem na spokojny odpoczynek po górskich wojażach. To książka, która nie tylko inspiruje do ruszenia w trasę, ale też ułatwia planowanie i daje dużo radości z samego przeglądania kolejnych stron. Idealna do plecaka i na prezent - dla każdego, kto ceni kontakt z naturą i spokojne odkrywanie górskich przestrzeni.

Drogi Czytelniku, czy ktoś ma w życiu gorszego pecha niż ja? Sprawdźmy! Narzeczony zdradził mnie, następnie rozpowiedział wszystkim, że to ja go zdradziłam. Musiałam przez to zmienić team, z rozpaczy zamierzałam się upić, a tam poznałam mężczyznę, który zmienił moje życie, czy na dobre? Dobre pytanie... Miałam go nigdy nie spotkać, jednak stało się to szybciej, niż myślałam, lecz on mnie nie pamięta. Powinien pamiętać, w końcu spędziliśmy razem noc, a teraz noszę jego dziecko, choć on o tym nie wie. Śmieszne, prawda? Nazywam się Astra i tak wygląda moja historia, po której Cię oprowadzę — nie spodziewaj się fajerwerków, moje życie to PECH. Dodatkowo pech, który nie słucha — gdy ja mówię nie, on mówi tak. Gdy ja mówię tak, on mówi nie. Wiem, że już bardzo chcesz odkryć zakamarki mojego życia, dlatego nie przedłużając, zapraszam do czytania... Drogi Czytelniku, już pewnie sam zauważyłeś, że ostatnio w moje ręce wpadają słabe książki, co jest okej, bo takie są nam potrzebne, lecz przez to bałam się sięgać po coś nowego, bo bałam się, że i to mnie rozczaruje — dla najnowszego tytułu Ludki, która ma magiczne pióro, postanowiłam zrobić wyjątek. Nie zawiodłam się, a radość do czytania wróciła. Mogę teraz czytać i czytać, a książki, które wpadają mi w ręce, łamią mi serce — oczywiście, nie mogło obejść się bez kolejnych problemów, dlatego mam teraz zastój z pisaniem i w mojej głowie jest pustka. Tę recenzję też pisze już parę dni, a jestem na początku, więc wiele przed nami. Trochę już poznałeś Astrę z jej perspektywy, a teraz czas, żebym przybliżyła Ci jej losy — uwaga! Będzie ciekawie, dlatego zapnij pasy i jedziemy! Takiej zwariowanej historii dawno nie czytałam, ale to ona sprawiła, że miałam milion relacji na minutę. Okej, okej teraz naprawdę idę opowiedzieć historię bohaterki, bo ciągle mnie coś zatrzymuje… Astra jest programistką i do tej pory wiodła spokojne życie, aż do czasu gdy nie przyłapuje swojego narzeczonego z kochanką. Świat wali się jej do góry nogami, a ona nic nie jest w stanie z tym zrobić. Mężczyzna, zamiast przyznać się do zdrady, rozpowiada wszystkim, że to ona go zdradziła, dlatego wszyscy się od niej odwracają i jest zmuszona zmienić Team. Astra jest bez mieszkania, pracy i znajomych. Myślisz sobie — los się zaraz do niej uśmiechnie. Może i masz rację, ale zanim to się stanie, Astra przejdzie drugą drogę, przez co stanie się silniejsza i nic nie będzie w stanie jej powstrzymać. Na swojej drodze spotyka faceta, przez którego na chwilę zapomina o otaczającym ją świecie — problemy znikają, liczy się tylko ona i on. Jedna noc, która zmieniła wszystko. Jedna noc, która sprawiła, że Astra nie jest już tę samą kobietą, co wcześniej. Jedna noc, po której mieli się już nie spotkać, ale los miał swoje plany… Thane Lennox — to o nim mowa. To on zawrócił w głowie Astry, choć ona zrobiła to samo. Próbował ją odnaleźć, a ona zaszyła się pod ziemią tak, jakby nie istniała. W końcu się spotkali, lecz on jej nie pamiętał — szok, jaki zagościł na twarzy bohaterki, był niezapomniany. Czytelnik również był w szoku i nie potrafił zrozumieć, dlaczego tak się stało. Ludka trzymała nas długo w niepewności, aż w końcu wyjaśniła, dlaczego stało się tak, a nie inaczej. „Forget me not” to książka, dzięki której odnalazłam to, czego ostatnio szukałam w innych tytułach — miłość. Miłość, która będzie wylewać się z każdej strony i sprawi, że bohaterowie stracą dla siebie głowę, a czytelnik straci ją dla książki. Myślałam, że Ludka już niczym mnie nie zaskoczy — myliłam się, bo Ludka ma wiele asów w rękawie, których jeszcze nie pokazała. Tym razem postanowiła wprowadzić wątek ukrytej ciąży, do którego podchodziłam specyficznie — do tej pory, gdy spotykałam ten wątek, bohaterowie przechodzili przemianę, gdzie byli słodko pierdzący i akcja nudziła. Tutaj to wszystko sprawiło, że akcja wręcz ożyła i mogliśmy poznać prawdziwe oblicze bohaterów. Widzimy, jak Astra robi wszystko, żeby jej dziecko miało jak najlepsze warunki, a Lennox, choć nie wie, że to jego dziecko to również stara się jak może. Na poznanie małej istoty musimy czekać całą książkę, przez to ciąża jest obecna, ale nie mówi się o niej na każdej stronie, dzięki temu Czytelnik może odetchnąć i skupić się na innych wątkach, które zostały tutaj poruszone. Wszyscy z niecierpliwością czekaliśmy, aż bohaterowie zrozumieją swoje uczucia, choć to nie oznacza, że nie zbliżają się do siebie. Od początku było widoczne, że Lennox czuje coś do Astry, ale w jego sercu wciąż pozostawała kobieta, z którą spędził noc. Sama kobieta, przez strach, który zawładnął jej umysłem, nie zebrała się na odwagę, aby mu powiedzieć. Zabawnie było patrzeć, jak próbują udawać, że nie są sobą zainteresowani, a skrycie się o siebie martwią i robią wszystko, żeby uszczęśliwić tę drugą osobę. Sceny zbliżeń pojawiają się, tylko na koniec książki i nie są dosadnie opisane, co jest na plus, ponieważ nie przepadam za nimi. Myślałam, że Ludka da im w końcu spokój i będą szczęśliwi, ale nie może być tak dobrze… Ludka sprawiła na końcu, że nie wiedziałam, czy Lennoxa i Astrę czeka szczęśliwe zakończenie. Na szczęście wszystko się wyjaśniło, choć musieliśmy chwilę na to poczekać — mimo tego szok trzymał mnie już do ostatniej strony, gdyż nie wierzyłam w to, co przeczytałam. Autorka wie, jak sprawić, żeby czytelnik nie zapomniał o jej książce. Dzięki „Forget me not” mogłam poczuć milion emocji na minutę. Był śmiech, płacz, napięcie i rumieńce, które pojawiały się za każdym razem, gdy bohaterowie zbliżali się do siebie. Mimo że książka liczy trochę stron, to skończyłam ją w kilka godzin, bo nie mogłam się oderwać — fabuła mnie pochłonęła i wypuściła, dopiero gdy na kartce zobaczyłam słowo koniec. Niby to zwykły romans, ale tak naprawdę to historia, o której nie da się zapomnieć — dzięki niej odzyskujemy nadzieję, że po każdej burzy wychodzi słońce.

Czytając opis książki miałam dosyć duże oczekiwania wobec niej i wcale się nie pomyliłam, ponieważ zachwyciła mnie już od pierwszych stron. Historia była dosyć przewidywalna ale nie całkiem bo na końcu naprawdę mnie zaskoczyła i trzymała w napięciu aż do ostatnich stron. Dawno nie miałam tak, że nie mogłam spać przez jakąś książkę a przez tą właśnie nie byłam w stanie zasnąć bo z rozdziału na rozdział było coraz ciekawiej i coraz więcej się działo. Oliver poruszał mnie każdym swoim zachowaniem i uważam, że takiego partnera można szukać tylko ze świecą. Jeśli ktoś uwielbia książki w klimacie mafijnym to ta jest naprawdę godna polecenia.

Choć nie była idealna, to miała kilka momentów, które naprawdę mnie wciągnęły! Dałam tej książce szansę. I choć momentami było naprawdę trudno, to doceniam, że ktoś odważył się połączyć klimat mafii, romansu i komedii w jednym. Muszę być szczera - dialogi czasem bolały. Jakby bohaterowie mówili do siebie z kartki z kiepskiego scenariusza. A teksty typu „moja kobieta” powtarzane co chwilę? Miałam ochotę wyszeptać: proszę, przestań 🙈 Hank - niby mafijny boss, ale bardziej przypominał kumpla z osiedla, który dorobił się spluwy i romantycznej duszy. Eda - bywała ciekawa! Miała momenty girlboss energy i potrafiła postawić się Hankowi, co bardzo szanuję No i ta relacja… trzy miesiące, milion wydarzeń, dramatów, pościgów, uniesień i deklaracji miłości. Brzmi absurdalnie? Tak, bo trochę było 🤭 Czytałam dalej, bo coś mnie jednak trzymało przy tej historii - może nadzieja, że zrobi zwrot akcji. Może ciekawość, jak to się wszystko skończy. A może po prostu lubię od czasu do czasu przeczytać coś zupełnie nieidealnego i oderwać się od rzeczywistości To był debiut. I za odwagę, za pomysł i za to, że autorka naprawdę miała coś do opowiedzenia - należą się wielkie brawa 👏🏼 Widać w tym wszystkim potencjał - serio. Trzymam kciuki za kolejne książki, bo z każdym tekstem można tylko iść w górę ✨

Co się wydarzy, jeśli przeszłość biegnie szybciej niż ty? 💙 To historia, która nie zaczyna się od oddechu, zaczyna się od jego braku. Od dusznej ciszy, która otacza Lucille McCarthy, samotną, głodną i uwięzioną w piekle, jakie zgotowała jej własna matka. W małym miasteczku na Alasce, gdzie śnieg topi się wolniej niż sumienie ludzi, dziewczyna nie ma nic prócz odwagi i instynktu przetrwania. Lucille to bohaterka, której kibicujesz od pierwszej strony. Nie dlatego, że jest silna, ale dlatego, że wciąż wstaje, gdy nikt inny już nie chce. Jej walka o każdy kawałek chleba, jej milczenie, kiedy krzyki nic nie zmieniają, to opowieść o tym, jak wygląda życie, gdy dorośli zawodzą. A potem wchodzi Thoren Davies, mężczyzna z przeszłością tak mroczną, że jego obecność w życiu Lucille wydaje się zakazana, wręcz niebezpieczna, a jednak to on trzyma ją przy życiu. Autorka z chirurgiczną precyzją pokazuje mechanizmy manipulacji, toksyczności i duchowego zniewolenia. "Wspólnota", do której trafia matka Lucille, to nie tylko sekta, to alegoria tego, jak łatwo jest zagubić się w żałobie, w obietnicach raju bez bólu. Powieść balansuje na granicy romansu i thrillera psychologicznego, serwując czytelnikowi coś więcej niż tylko historię miłosną. To opowieść o wyborach, o ucieczce, która nie zawsze jest oznaką słabości, czasem jest jedynym aktem odwagi. Czasem twoim największym aktem buntu jest ucieczka, a największą siłą danie sobie prawa do przyszłości.Ta książka nie tylko boli. Ona przypomina, że nawet w najbardziej złamanym człowieku tli się iskra potrzeba wolności. To historia o tym, jak wiele człowiek jest w stanie znieść, by odzyskać własne życie i o tym, że czasem ratunkiem nie jest bohater, ale drugi, równie zniszczony człowiek. Autorka nie boi się pokazać brzydoty świata, ale w tej brzydocie odnajduje miejsce na światło. Jej bohaterowie nie są idealni i dzięki temu są tak prawdziwi. Z pewnością zapamiętam jej nazwisko i sięgnę po kolejne książki. Czy gdyby jedynym sposobem na ocalenie siebie było złamanie wszystkich zasad, zrobiłbyś to?