Recenzje

𝐁𝐋𝐀𝐃𝐄 𝐏𝐑𝐙𝐄𝐌𝐈𝐋𝐂𝐙𝐄𝐍𝐈𝐄 𝐏𝐑𝐀𝐖𝐃𝐘 - 𝐌𝐀𝐑𝐓𝐘𝐍𝐀 𝐌𝐈𝐓𝐑𝐎𝐖𝐒𝐊𝐀 ∞/𝟓 ⭐ Po szokujących wydarzeniach Maeve powoli wraca do codzienności, a Fane staje się dla niej w tym czasie ogromnym wsparciem. Dziewczyna zaczyna dostrzegać, że ich relacja jest jednym z niewielu stabilnych elementów jej życia. Tymczasem kolejne spotkania z tajemniczą kobietą przynoszą nowe wskazówki dotyczące przeszłości Maeve, odsłaniając nieznane dotąd fakty, ale zamiast rozwiewać wątpliwości, rodzą jeszcze więcej pytań. Nastolatka uświadamia sobie jak wiele spraw przemilczała, a narastające wątpliwości mogą doprowadzić do momentu, w którym będzie już za późno. Jednak czy Maeve odważy się poprosić o pomoc, skoro przez całe życie polegała wyłącznie na sobie? Nie macie pojęcia jak bardzo wyczekiwałam na ten tom! Odkąd tylko przeczytałam ostatnie zdanie blade nie mogłam doczekać się powrotu do tej historii. Na samą myśl o powrocie do tych bohaterów napawała mnie ekscytacja! Wraz z powrotem do Blade wróciły wydarzenia, które zdecydowanie nie opuściły mojej głowy. Nawet nie wiecie jak bardzo chciałam przytulić Maeve i zapewnić ją, że w końcu wszystko się ułoży. Nikt nie powinien doświadczać we własnym domu tego, przez co musiała przejść ta dziewczyna. Powrót do domu nie powinien nikomu kojarzyć się z bólem i cierpieniem. Ta część jest dla Maeve przełomowa, bo latami skrywana prawda zaczyna wychodzić na jaw. Budowane przez nią mury upadają, a ona postanawia zawalczyć o lepsze jutro. Już przy pierwszym tomie podkreślałam jak silną bohaterką jest Maeve, a po tej części tylko jeszcze bardziej się w tym utwierdziłam. Jednak w tym wszystkim bardzo ważne jest by mieć przy sobie osoby, przy których możemy pozwolić sobie na słabość. I bardzo się cieszę, że nasza Maeve mogła liczyć na wsparcie odpowiednich osób. Fane Reynolds to właśnie jedna z tych osób. Boże jak myślę o nim z początku pierwszej części to mam wrażenie, jakby nam go normalnie podmienili. Naprawdę uwielbiam go w tej części! Nie wiem, jak mogę serce to wytrzymało, bo niejednokrotnie się przez niego rozpływało. To bohater o ogromnym sercu, który dla swoich bliskich zrobiłby naprawdę wiele. Gdy prawda o Vee zaczęła wychodzić na jaw, dał jej coś niezwykle ważnego — poczucie, że nie musi mierzyć się ze wszystkim sama. I mogłabym się tak długo jeszcze o nim rozwodzić, ale gdy przeczytacie to sami zrozumiecie… Bardzo spodobało mi się, jak wyglądała relacja Maeve i Fane’a. Nie została ona przesadnie cukierkowa tylko pokazała, jak wyglądają realia. W tym wszystkim była przestrzeń na nieporozumienia i popełnianie błędów, ale i miejsce na wzajemne zrozumienie, cierpliwość i naukę siebie nawzajem. Uwielbiam, że Fane nigdy nie naciskał na Maeve i cierpliwie czekał, aż się na niego otworzy, bo wiedział, że nie miała w zwyczaju tego wcześniej robić. Nie mogę nie wspomnieć o motywie found family, który po prostu kocham! Maeve Samantha Fane i Corey w szczególności pokazali znaczenie rodziny z wyboru! Wielokrotnie dzięki ich przygodą pojawiał mi się uśmiech na ustach. Po prostu uwielbiam! Szczególne miejsce w moim sercu zdecydowanie zajmują Reynoldsowie. Ich rodzina jest pełna miłości, wsparcia i poczucia bezpieczeństwa, czyli wszystkiego, czego nie da się kupić za żadne pieniądze. Myślę, że wiele osób mogłoby pozazdrościć im tego, co mają, ale nie mam tu na myśli rzeczy materialnych. Ich największym skarbem jest to, że mają siebie nawzajem. Uwielbiam to, że ich miłość nie kończy się na czwórce domowników, ale obejmuje również wszystkich, którzy są im bliscy. Potrafią stworzyć przestrzeń, w której inni również mogą poczuć się kochani i zaakceptowani. I właśnie to czyni ich tak wyjątkowymi. Niesamowicie poruszył mnie w tej części Mikey. To ile miłości dostał ten dzieciak! Przysięgam on zasługuje na wszystko, co najlepsze! Jak wspomniałam przy recenzji pierwszego tomu wątek tajemniczej kobiety bardzo mnie zaintrygował. I niestety tak jak się spodziewałam, choć pewne kwestie zostały wyjaśnione to wcale nie znaczy, że mam mniej pytań niż przed przeczytaniem!!! Generalnie ten wątek jest naprawdę… pokręcony. But i love it! Czasami jak myślałam, że nawet udało mi się coś przewidzieć to Martyna udowodniła mi, że tak naprawdę to wcale nic nie wiem. Czytając tę część wiedziałam, że czeka mnie pożegnanie jednej postaci. I choć miałam swoje przypuszczenie, które swoją drogą były trafne to zdecydowanie nie przewidziałam emocji, które mi towarzyszyły przy jej odejściu. Do teraz ściska mi się serce na samą myśl. Jestem pod ogromnym wrażeniem, i to pod każdym względem! Warsztat Martyny jest naprawdę niesamowity. Podczas lektury ani przez chwilę nie miałam wrażenia, że czytam dopiero drugą książkę autorki. Bo przez Blade po prostu się płynęło! Akcja trwała w najlepsze. Tak dobrze się bawiłam, że ledwo się spojrzałam, a już czytałam ostatnie zdanie! Bohaterowie całkowicie mnie w sobie rozkochali. Ten tom jest przepełniony całą paletą emocji. Szczęście, smutek, gniew i szok gwarantowane! Uwielbiam poczucie humoru Martyny! Niejednokrotnie się uśmiałam. Jednak kiedy trzeba było złamać mi serce to i to się udało. Bohaterowie z Canmore już na dobre złapali moje serce i wcale nie mam im tego za złe. Tak jak pierwszy tom mi się podobał tak przy tym… jestem oczarowana! Nie ma słów, które wyraziłyby co zrobiła ze mną ta książka! Mam nadzieję, że premiera trzeciego tomu jest zaplanowana dosłownie na jutro, bo inaczej mam wrażenie, że prędzej zniosę jajko! Czekam z niecierpliwością! 

Moje pierwsze spotkanie z twórczością Diany Jemielity miało miejsce, gdy autorka dopiero zaczynała swoją przygodę na rynku wydawniczym. Miałam okazję być dumną patronką jej debiutu literackiego - „Bezdusznego psychopaty”. Od samego początku polubiłam bohaterów, a całą historię pokochałam. Dlatego bardzo się cieszę, że mogłam przeczytać kolejną część tej pasjonującej opowieści! „Córka psychopaty” to powieść łącząca w sobie wątek mafijny, romans i zemstę. Już sam tytuł przyciąga uwagę. Diana przedstawia nam świat, w którym pochodzenie ma ogromne znaczenie, a zaufanie można stracić w jednej sekundzie. Główną bohaterką tej części jest Layla Harrison, córka Julii i Michaela. Layla od zawsze wie, że jej rodzice są związani z mafią. Niczego przed nią nie ukrywali, dlatego dziewczyna wyrosła na silną, odważną i inteligentną kobietę. Jest jednak coś, czego jej brakuje. Wszyscy w mieście wiedzą, kim są Harrisonowie, przez co Layla jest postrzegana przede wszystkim przez pryzmat swojego nazwiska. Chciałaby być szarą myszką i poznać faceta, który pokocha ją za charakter, a nie za nazwisko. Dlatego wpada wraz z przyjaciółką na pewien pomysł. Przybierając wizerunek szarej myszki, poznaje Benjamina… Jednak dość szybko okazuje się, że chłopak coś ukrywa. No i cóż mogę powiedzieć? Kolejna genialna książka, która wyszła spod pióra Diany! Kocham całym serduszkiem! Czytanie tej historii było dla mnie ogromną przyjemnością i żałuję, że czas z nią spędzony uciekał mi jak przez palce. Nie mogłam się od niej oderwać ani na moment! Już mam w planach rereading całej trylogii! Diana po raz kolejny udowodniła mi, że jest mistrzynią w budowaniu emocji. Przede wszystkim pokazała również, jak świetnie odnajduje się w mafijnym świecie. Jednym z najbardziej zapadających w pamięć wątków tej historii jest przemiana Layli - z mrocznej dziewczyny mafii w zwyczajną szarą myszkę z miasta. Zmienia ona nie tylko strój, ale również styl bycia w środowisku, a jej determinacja jest ogromna. Layli zależy na tym, aby ludzie przestali postrzegać ją przez pryzmat wyglądu i nazwiska. Chce pokazać, że w głębi duszy jest naprawdę inteligentną i wartościową dziewczyną. Benjamin również początkowo wydaje się skrytym i inteligentnym chłopakiem. Szybko okazuje się jednak, że pod tą maską kryje znacznie mroczniejszą naturę. Ale wiecie co? Płynie z tego jeden wniosek: jak łatwo możemy się pomylić, oceniając kogoś jedynie na podstawie pierwszego wrażenia! Ta powieść należy do tych historii, w których fabuła zatacza koło. Ale… nie zrażajcie się myślą, że dostaniecie odgrzewanego kotleta z pierwszej części! O nie! Owszem, pojawiają się tutaj podobne motywy, takie jak romans, mafia i zemsta, ale wykonanie oraz fabuła są zupełnie inne. Poza tym Layla to bardzo charakterna dziewczyna, dzięki czemu książka ani przez moment nie nudzi. Cięte riposty i determinacja to jej drugie imię! Reasumując, „Córka psychopaty” to idealne zwieńczenie historii Harrisonów. Jeśli lubicie romanse z mafią w tle i mroczną atmosferą, ta pozycja jest właśnie dla Was! Sekrety, tajemnice, maski, miłość i zemsta grają tutaj pierwsze skrzypce, więc uwierzcie mi - akcja nie zwalnia tempa! Od tej lektury naprawdę nie sposób się oderwać. Ta historia wciąga i intryguje. Bardzo, bardzo gorąco polecam!

"Z masażem Ci do twarzy. Poznaj naturalne metody dbania o swoją urodę" to interesująca propozycja dla osób, które chcą lepiej poznać potrzeby swojej skóry i świadomie zadbać o wygląd twarzy. Autorka wyjaśnia, na czym polega działanie masażu twarzy i jakie efekty może przynieść jego regularne wykonywanie. Pokazuje również, jak prawidłowo przeprowadzać poszczególne zabiegi. Dużym atutem publikacji jest jej praktyczny charakter. Czytelnik dowiaduje się, jak dobrać odpowiedni olejek do masażu, a także poznaje zasady facetapingu, czyli estetycznego plastrowania twarzy. Karolina Mazgaj umiejętnie łączy wiedzę teoretyczną z konkretnymi wskazówkami, które można wykorzystać w codziennej rutynie pielęgnacyjnej. Na szczególne uznanie zasługują liczne fotografie, które ułatwiają zrozumienie poszczególnych etapów masażu i plastrowania oraz samodzielne odtworzenie prezentowanych metod. Dzięki temu poradnik może zainteresować zarówno osoby początkujące, jak i te, które chcą pogłębić swoją wiedzę na temat naturalnych sposobów dbania o urodę. Uważam, że jest to wartościowa pozycja dla wszystkich, którzy chcą lepiej zrozumieć potrzeby swojej skóry i spojrzeć na pielęgnację twarzy z szerszej perspektywy.

W Kolorado jest jedno małe miasteczko, w którym Boże Narodzenie trwa cały rok. To właśnie do Kringle przyjeżdża Storee po dziesięciu latach, by zająć się chorą ciotką, która wciągnęła ją do udziału w konkursie na najbardziej świąteczną osobę w mieście. Tylko że do udziału zgłosił się jeszcze ktoś, kto za wszelką cenę będzie chciał ją pokonać. Jak zakończy się ten konkurs? "Świąteczna wojna serc" to historia, która wprowadziła mnie świetnie w świąteczny nastrój. Walka między bohaterami o najważniejszy tytuł w mieście została bardzo ciekawie poprowadzona, nie spodziewałam się, że aż tak wciągnę się w to całe zamieszanie. Ich relacja była od samego początku dość skomplikowana przez wzgląd na wydarzenia z przeszłości i ich burzliwą znajomość. Autorka w ciekawy sposób poprowadziła fabułę, dodając w niej nutę humoru, dzięki czemu te całe zawody jeszcze bardziej zyskały. Przez tę książkę się płynie. A to małe miasteczko i świąteczny klimat, jaki tworzy i ludzie, którzy w nim mieszkają, razem w dość przyjemny sposób wprowadzają w ten magiczny czas. Zdecydowanie jest to świetna lektura przez zbliżającymi się świętami. Polecam. Ps. A to wydanie jest po prostu obłędne.

Jaki ostatnio debiut wpadł w Twoje ręce? Drogi Czytelniku, doskonale wiesz, jak bardzo uwielbiam debiuty. To przecież idealna okazja, by poznać nowych autorów, których twórczość może zostać ze mną na znacznie dłużej, niż początkowo przypuszczałam. Na ten tytuł czekałam ze szczególną ciekawością, ponieważ zdążyłam już usłyszeć o nim wiele dobrego, a cytaty, które miałam okazję zobaczyć jeszcze przed premierą, tylko utwierdziły mnie w przekonaniu, że to historia, którą pokocham. Nie będę więc ukrywać, że kiedy książka w końcu do mnie dotarła, wcale nie rzuciłam wszystkiego i nie zabrałam się za czytanie… No dobrze, oczywiście, że tak właśnie zrobiłam! Ale my, książkoholicy, doskonale wiemy, jak to działa, prawda? Obowiązki mogą przecież chwilę poczekać, bo przecież nie uciekną. Dobra książka natomiast może na dobre zaginąć gdzieś na stosie lektur do przeczytania, a przecież takiej straty żadna z nas nie chce ryzykować! Nie będę też ukrywać, że mimo ogromnego entuzjazmu początek książki sprawił, że zaczęłam się zastanawiać, czy rzeczywiście będę się przy niej dobrze bawić. Pierwszy rozdział zamiast zachęcić mnie do dalszej lektury, wywołał raczej lekkie zażenowanie tekstami głównych bohaterów, a właściwie bohaterki. Już na samym starcie, mimo że koszykarze — i musisz wiedzieć, Drogi Czytelniku, że to słowo będzie pojawiać się w tej książce naprawdę często — nie robili absolutnie nic, ona zdążyła już wspomnieć o ich wybujałym ego. Wystarczyło, że stali przy szafkach, a już można było odnieść wrażenie, że zaraz zostaną oskarżeni o nie wiadomo co. Przyznam szczerze, że zupełnie mi to nie podeszło i do kolejnych rozdziałów podchodziłam już z nieco większą rezerwą. Żenujących tekstów znajdziemy tutaj całkiem sporo, szczególnie na początku, dlatego warto uzbroić się w cierpliwość. Na szczęście druga połowa książki, a zwłaszcza jej środkowa część, zaczyna wypadać naprawdę dobrze. Bohaterowie w końcu przestają zachowywać się jak rozpieszczone dzieci — bo inaczej naprawdę trudno mi ich określić — i zaczynają zyskiwać nieco więcej sympatii. Podobnie wygląda kwestia powtórzeń. Na każdym kroku przypomina nam się, że bohater jest kapitanem drużyny koszykarskiej, a bohaterka kapitanką cheerleaderek. Uwierz mi, Drogi Czytelniku, doskonale to zapamiętałam! Nie mam problemów z pamięcią i naprawdę nie potrzebuję, by przy każdej rozmowie przypominano mi, kto pełni jaką funkcję. Nie trzeba za każdym razem podkreślać: „Ja jestem kapitanem”, „A ja kapitanką” czy „Będziesz współpracować z kapitanem”. Po pewnym czasie staje się to zwyczajnie męczące i wybija z rytmu czytania. Kolejnym minusem, który zauważyłam, jest to, że akcja opiera się przede wszystkim na ciągłych przepychankach między bohaterami. A jak doskonale wiesz, Drogi Czytelniku, ja naprawdę lubię takie wzajemne dogryzanie sobie. Oczywiście pod warunkiem, że obie strony znają granice i mimo uszczypliwości potrafią odnosić się do siebie z szacunkiem. Pod tym względem nie mam więc większych zastrzeżeń. Problem pojawił się jednak wtedy, gdy niemal każdy rozdział skupiał się na tym, jak bardzo bohaterowie za sobą nie przepadają, by chwilę później zaczęli dostrzegać, że ta druga osoba wcale nie jest taka zła, jak początkowo sądzili. Przez to zabrakło mi momentów, w których moglibyśmy lepiej poznać ich samych — dowiedzieć się, co lubią, czym się interesują, jacy są poza wzajemnymi docinkami i jakie mają marzenia. Brakowało mi nawet tych najprostszych informacji, które pozwalają zbliżyć się do postaci. Niestety, przez to nie potrafiłam nawiązać z nimi żadnej głębszej więzi. Trudno zaangażować się w losy bohaterów, kiedy tak naprawdę wiemy o nich niewiele, a większość ich wspólnych scen sprowadza się do kolejnej słownej przepychanki. Szkoda, bo naprawdę chciałam poczuć z nimi większą więź i lepiej zrozumieć, co sprawia, że są właśnie tacy, a nie inni. Mam wrażenie, że najwięcej dowiadujemy się o Ashtonie. Mamy nawet okazję bliżej poznać jego rodzinę, a szczególnie siostry, które z pewnością skradną niejedno serce swoją uroczą naturą i tym, jak bardzo potrafią rozrabiać. W ich przypadku autorka poświęciła nieco więcej miejsca na pokazanie nam relacji rodzinnych, dzięki czemu łatwiej było mi poczuć z nimi pewną więź. Niestety, zupełnie inaczej wygląda to w przypadku Astrid. Tak naprawdę nie wiem o niej zbyt wiele. Owszem, gdzieś między wierszami dostrzegamy, jak układają się jej relacje z mamą i tatą, ale poza tym odczuwałam ogromną pustkę. Brakowało mi przede wszystkim szczerych rozmów między bohaterami, dzięki którym moglibyśmy dowiedzieć się czegoś więcej o ich marzeniach, obawach czy problemach, z którymi muszą się mierzyć. Mam wrażenie, że wiele kwestii zostało jedynie zasygnalizowanych, ale nigdy odpowiednio rozwiniętych. Momentami sprawiało to wrażenie, jakby autorka miała przygotowaną listę rzeczy, o których koniecznie musi wspomnieć, i po prostu odhaczała kolejne punkty, nie zagłębiając się w nie ani trochę. A szkoda, bo właśnie takie szczegóły pozwalają nam lepiej zrozumieć bohaterów, poznać ich od innej strony i naprawdę zaangażować się w ich historię. The Perfect Match to debiut, w którym — jak widzisz, Drogi Czytelniku — można dostrzec kilka negatywnych stron. Nie oznacza to jednak, że nie bawiłam się przy tej historii dobrze. Wręcz przeciwnie, bo na późniejszym etapie naprawdę zaangażowałam się w losy bohaterów. Zdarzało się nawet, że szczerze śmiałam się z ich wzajemnych przepychanek, a obserwowanie, jak uparcie próbują wmówić sobie, że nic do siebie nie czują, sprawiało mi sporo przyjemności. No cóż, miłość postanowiła na dobre rozgościć się w ich sercach i wcale nie zamierzała odpuścić. Podobały mi się również te wszystkie spotkania, podczas których bohaterowie stopniowo zdejmowali maski i pozwalali sobie na odrobinę szczerości. W końcu mogli pokazać, co naprawdę czują, i przestać tłumić w sobie emocje, które przez tak długi czas próbowali ukrywać. To właśnie w tych momentach ich relacja nabierała dla mnie zupełnie innego wymiaru i sprawiała, że coraz mocniej kibicowałam tej dwójce. Jeśli, Drogi Czytelniku, sięgając po The Perfect Match, nastawiasz się na slow burn, to muszę Cię nieco rozczarować, ponieważ raczej nie określiłabym tej relacji tym mianem. Bohater dość szybko, choć nie mówi tego wprost, zaczyna zdradzać, że czuje coś do głównej bohaterki. Możemy wyczytać to między wierszami, ale przede wszystkim dostrzec w jego czynach i drobnych gestach. Ich relacja rozwija się stosunkowo szybko, nawet jeśli Astrid ma swoje „ale” — a trochę ich miała — i uparcie odpycha od siebie myśl, że mogłoby ją cokolwiek łączyć z Ashtonem. Mimo jej oporów uczucie stopniowo dochodzi do głosu, dlatego zdecydowanie nie nastawiałabym się tutaj na powolne budowanie napięcia i wieloetapowe dochodzenie bohaterów do tego, co czują. To raczej historia, w której emocje dość szybko zaczynają brać górę. The Perfect Match to ten typ historii, po którą sięga się z uśmiechem, sporo się śmieje, a po odłożeniu książki… niekoniecznie pamięta, co takiego właściwie się w niej wydarzyło. To jedna z tych lektur, które przeżywa się przede wszystkim w trakcie czytania, czerpiąc przyjemność z każdej kolejnej strony, ale po zakończeniu nie zostają z nami na długo. Nie znajdziemy tutaj wielkich emocji, zaskakujących zwrotów akcji czy dramatów, które wywracają historię do góry nogami. To po prostu przyjemny romans na spokojny wieczór, w którym nie brakuje wzajemnego przekomarzania się, słownych przepychanek i wyczuwalnej chemii między bohaterami. Lekka, niezobowiązująca historia, która umili kilka godzin, ale raczej nie zapisze się na długo w pamięci.