Recenzje

Przyjaciele są po to, aby sobie pomagać. To ludzie, którzy stoją zawsze obok nas. Są naszymi skrzydłowymi. Wyciągają nas z przyjęć, na które nie mamy ochoty. Pomagają w wielkiej ucieczce przed popełnieniem największego błędu w swoim życiu. Trwają przy nas, kiedy przechodzimy trudny okres. Podnoszą, kiedy się potykamy. Dbają o nas. Troszczą się. Słuchają. I w niektórych przypadkach poprzez to wszystko stają się nam jeszcze bliżsi, z szansą na rychły awans na kogoś więcej niż tylko platoniczny przyjaciel… Elsie Silver doczekała się polskiego przekładu swojej kolejnej książki. Tym razem padło oczywiście na trzeci tom serii Chestnut Springs, czyli ,,Bez siły” (org. “Powerless”). To współczesny romans z motywem zawodowego sportowca, friends to lovers, znajomości od dziecka, małego miasteczka, wzajemnych tęsknot i na dokładkę dzielenia jednego łóżka. Główną bohaterką oraz jednym z dwojga narratorów omawianej właśnie powieści, jest Sloane Winthrop. To dwudziestoośmioletnia balerina o dobrym sercu. Nie jest samolubna. Nie brakuje jej uroku. I nie bez powodu przyjaciel nazywa ją słoneczkiem. Jest dobra w ukrywaniu własnych uczuć. Kiedyś była dzika, wesoła i wolna, a pewnego dnia zaręczyła się z gaszącym jej blask dpkiem, który traktuje ją jak dodatek, a nie równoprawną partnerkę. Ale na całe szczęście w dniu ślubu kobieta uświadomiła sobie, że to wystawne przyjęcie, pożałowania godny narzeczony i życie w klatce, które miało czekać na nią po ślubie, nie są tym, czego pragnie… Jasper Gervais, męska postać wiodąca i drugi narrator, niegdyś przygarnięty i wychowany przez Harveya Eatona, jest znanym hokeistą z ligi NHL. Mężczyzna jest zżyty ze swoją przyszywaną rodziną, której sporo zawdzięcza. To dobry człowiek. Nie jest pompatycznym, odnoszącym się z pieniędzmi i sławą dpkiem. Jest ludzki, przejmuje się losem bliskich mu osób i gotów jest pomóc przyjaciołom w potrzebie. Zwłaszcza kobiecie, która jest obecna w jego życiu od lat, a dla której gotów jest zrobić wiele i dotrzymać każdej złożonej obietnicy, bez względu na to, jak bardzo miałby to zaboleć jego samego… Coś w tym jest, że niektóre książki mają bardziej interesujący opis, niż są one same. Tak właśnie było w tym wypadku, a przynajmniej moim zdaniem. Ale mimo iż ,,Bez siły” nie jest moim ulubionym tomem serii Chestnut Springs, zanurzając się w świat tej książki, przenikając do jej rzeczywistości, czułam się jak w domu, za sprawą panującej tutaj atmosfery i relacji pomiędzy postaciami (nie tylko tej między postaciami wiodącymi, ale również tych, które Sloane i Jasper tworzą z innymi bohaterami). I za to właśnie kocham twórczość Elsie Silver! Kocham również to, w jakim świetle autorka przedstawiła głównego bohatera. Jasper nie jest chodzącym ideałem, zdarza mu się mieć gorszy czas i nie do końca dobrze radzić sobie w trudnych chwilach, ale jest za to dobrym przyjacielem dla Sloane. Poza tym wiele zyskał w moich oczach, kiedy stwierdził, że jego przyjaciółka nie potrzebuje w swoim życiu kolejnego faceta, który mówiłby jej, co ma robić. Za te słowa miałam ochotę zgotować mu owacje na stojąco. Kocham to, że ten facet chciał, aby ważna dla niego kobieta, była szczęśliwa i bezpieczna. Poza tym pokazał swoją wrażliwą, ludzką stronę również wtedy, kiedy autentycznie przejął się sytuacją z Beau, którego podobnie jak Cade’a i Rhetta traktuje jak brata. Podoba mi się również to, że Sloane była przy Jasperze, kiedy tego potrzebował. Ogółem doceniam to, jaka relacja łączy tych dwoje - słodka i zdrowa. Ich przyjaźń i wsparcie, które sobie nawzajem okazują, są wiarygodne. Łatwo też było mi uwierzyć w to, że dwoje będących tak blisko siebie ludzi, ma się ku sobie. Ale miałam ochotę ich kopnąć, kiedy tak długo pozostawali uparcie w tym friendzonie, zamiast skrócić męki swoje i czytelnika, mówiąc sobie szczerze o swoich uczuciach i zacząć wreszcie budować związek z prawdziwego zdarzenia. W gruncie rzeczy ,,Bez siły” to dobra książka, z fajnie przedstawionym friends to lovers. Jest poprawnie napisana i w miarę przyjemna. Historia się klei, wątki płynnie się przenikają, najważniejsi bohaterowie budzą sympatię, a kluczowe w kontekście fabuły sytuacje powodują, że czytelnik podświadomie przeżywa to i owo wraz z Jasperem i Sloane. Uwiera mnie jednak to, że sporo nudy wkradło się do treści. A nudzić się nie lubi chyba nikt. ,,Bez siły” to nie jest już to samo, co moje ukochane ”Bez serca” albo “Reckless”. Daje radę, da się przeczytać, zasłużyło sobie u mnie na dobrą opinię, ale do grona moich ulubionych powieści pióra Elsie Silver niestety nie dołączyło. Jest to jednak w miarę komfortowa w czytaniu (pomijając te nudne momenty), lekka pozycja, z odrobiną humoru, miłych przerywników w postaci wymian wiadomości, swobodnego spędzania wspólnie czasu i stopniowego odkrywania, że przyjaźń jest czymś więcej niż przyjaźnią, ale i z odrobiną powagi i napięcia w związku z sytuacją z jedną postacią drugoplanową. Jest okej, ale niestety tym razem bez efektu ,,wow”.

⚠ᴋᴡᴀꜱ ᴍᴏᴄᴢᴏᴡʏ - ᴄɪᴄʜʏ ꜱᴀʙᴏᴛᴀżʏꜱᴛᴀ ᴛᴡᴏᴊᴇɢᴏ ᴢᴅʀᴏᴡɪᴀ? Książka „Obniż poziom kwasu moczowego” autorstwa dr. Davida Perlmuttera to prawdziwe przebudzenie dla każdego, kto chce zrozumieć, skąd biorą się takie problemy jak otyłość, cukrzyca, zmęczenie, bezsenność czy choroby serca. 🧠❤🩹 @wydawnictwo_sensus @wydawnictwohelion Autor - neurolog i specjalista od medycyny stylu życia - w przejrzysty i oparty na badaniach sposób pokazuje, że kwas moczowy to nie tylko sprawca dny moczanowej, ale również kluczowy gracz w wielu chorobach cywilizacyjnych. ⚡ Dzięki tej książce: ✔ poznasz dietę LUV i 21-dniowy program oczyszczający, 🥗 dowiesz się, które produkty i leki zwiększają poziom kwasu moczowego, 🧪 nauczysz się monitorować jego stężenie w domu, ✨ odkryjesz, jak proste zmiany mogą odmienić Twoje zdrowie. To lektura, która nie tylko edukuje, ale i daje konkretne narzędzia do działania - idealna dla tych, którzy chcą mieć wpływ na swoje zdrowie. Zdrowie to nie przypadek - to wybór. 🌱 

Historia Joy i Calluma jest ze mną od wielu miesięcy i byłam ogromnie podekscytowana, że ukaże się ona w papierze. Czytając ją w takiej formie zakochałam się ponownie, tak jak w zeszłym roku na wattpadzie. Książka ta łamała i na nowo sklejała moje serce z każdym nowym zdaniem. Joy w dzieciństwie przyjaźniła się z Callumem, lecz musiała się przeprowadzić do Houston. Dziewczyna mieszka tam przez kilka lat, lecz po upływie takiego czasu nie czuję się tam dobrze, a w głębi duszy wciąż tęskni za Galway i postanawia wyjechać tam na studia. Niestety nic nie jest takie samo jak wcześniej. Motyw tańca niesamowicie mną poruszył, gdyż jest on mi bliski. Joyce uciekała do niego, gdy czuła się przytłoczona rzeczywistością. Dawaj jej on wytchnienie i szczęście, którego dawno nie doznała. Postanowiła, że postawi na swoim i rzuci studia prawnicze. Zawalczy o swoją pasję. I to ją postawiła na drugim miejscu, zaraz za zawalczeniem o Calluma. 𝐉𝐨𝐲 - dziewczyna, która od dzieciństwa zmaga się z wyrzutami sumienia, ponieważ zostawiła babcię i swojego przyjaciela w innym stanie. 𝐂𝐚𝐥𝐥 - chłopak, który nienawidzi swojej byłej przyjaciółki z dzieciństwa, gdyż ta się od niego odcięła (nie z własnej woli, lecz on przez wiele lat o tym nie wiedział). Callum zmaga się z chorobą - retinoblastomą, w wyniku której stracił jedno oko oraz dziewięćdziesiąt procent widzenia w drugim. 𝐁𝐫𝐢𝐝𝐠𝐞𝐭 to cudowna babcia Joy, która ma problemy z ciśnieniem. Jest ogromnie szczęśliwa, że wnuczka zamieszkała z nią po tylu latach. Styl pisania Natalki kocham nie od dziś. Ta historia jednak stała się dla mnie miejscem, do którego zawsze mogę wracać - aby się wypłakać czy poczuć się komfortowo.

To był przyjemny powrót do twórczości Natalki. W jej historiach zawsze znajdę coś, z czym mogę się utożsamić i tym razem nie było inaczej. Historia Joy wzrusza, sprawia, że serce zaczyna szybciej bić, a także sprowadza człowieka na ziemię i roztrzaskuje to, co piękne na miliony kawałków. To historia o sile uczuć, których nie da się przezwyciężyć. A szczególnie o miłości, o której nie da się zapomnieć. Dałam się ponieść oraz porwać tej historii i choć nie jestem szczególną fanką narracji trzecioosobowej w książkach, zostałam mile zaskoczona, bo nie potrafiłam się oderwać od (𝐍𝐢𝐞)𝐰𝐢𝐝𝐳𝐢𝐚𝐥𝐧𝐲𝐜𝐡 𝐬𝐞𝐫𝐜. Natalia ma lekki i przyjemny styl pisania, ale niech was to nie zwiedzie, bo potrafi uderzyć słowami w czułe punkty i wywołać przy tym odpowiednie emocje. Mogę to potwierdzić swoim przykładem, a już w szczególności tym, że ostatnie trzy rozdziały przepłakałam (nie żartuję, momentami ledwo widziałam litery). Bardzo spodobało mi się to, że mogłam poznać zarówno Joy, jak i Calluma, ich pasje, uczucia, a także tajemnice, których nie dało się dłużej ukrywać. Oboje różnią się od siebie, mają własne cechy charakteru, które niekoniecznie są podobne, a jednocześnie dzięki tym przeciwieństwom potrafią się zrozumieć. Nie mogłabym nie wspomnieć o tańcu, który jest pasją obojga, choć Callum przez swoją chorobę zrezygnował z tego, co dawało mu największą przyjemność. W jego zachowaniu czy słowach namacalnie czuć i widać ten ból, który towarzyszył mu po porzuceniu swojej pasji. Dowodzi to też, że Natalia potrafi idealnie odwzorować uczucia i zachowania ludzi. Fabuła również została bardzo dobrze rozplanowana. Z jednej strony nie działo się w niej wiele, akcja przypomina normalne życie, z którymi wielu z nas może się utożsamić. A z drugiej pojawiły się takie momenty, przez które wstrzymywałam oddech i ponownie do nich wracałam. Mam wrażenie, że to właśnie emocje odegrały tutaj znaczącą rolę. Jest to historia warta przeczytania, choć trudna i bolesna.

5/5⭐ „Tęsknota umiera, miłość gaśnie, wspomnienia pozostają na zawsze.” Są książki, które zostają w sercu na długo - i „(Nie)widzialne serca” zdecydowanie do nich należy. To opowieść pełna emocji, ciepła i bólu, ale przede wszystkim: prawdy. Historii Joy nie da się przeczytać obojętnie - ona trafia w najczulsze miejsca. Joy wraca do Irlandii z nadzieją, że odzyska choć fragment swojego dawnego życia. Galway to miejsce, w którym dorastała, ale czas nie stoi w miejscu - zmieniają się ludzie, miejsca, wspomnienia. Dziewczyna musi na nowo odnaleźć siebie w rzeczywistości, która już nie jest taka, jaką pamiętała. I choć ta droga bywa bolesna, to w każdej stronie czuć coś niezwykle kojącego. Uwielbiam sposób, w jaki Natalia pisze o trudnych emocjach - z ogromnym wyczuciem. W tej książce porusza temat utraty wzroku, pokazując go z delikatnością i zrozumieniem. Cenię, że autorka nie boi się podejmować tematów, o których często się milczy - a które są tak ważne i dla wielu z nas bardzo osobiste. To, co wyjątkowe w jej historiach, to także bohaterowie. Zawsze mają pasje, emocje. W tej książce Joy wraca do tańca - i ten wątek był dla mnie poruszający. Pokazuje, jak można odnaleźć siebie na nowo, nawet gdy życie bardzo się skomplikowało. Uwielbiam sposób, w jaki Natalia pisze - lekko, naturalnie, ale z ogromnym wyczuciem emocji. Jej styl sprawia, że czyta się to wszystko płynnie, a jednocześnie każda scena zostaje gdzieś z tyłu głowy. Potrafi opowiedzieć nawet trudne rzeczy tak, że od razu czujesz, że jesteś blisko bohaterów - jakbyś znał ich od zawsze Ta książka była momentami trudna, bo zbyt prawdziwa. Ale to właśnie czyni ją tak wyjątkową. Z całego serca polecam - jeśli lubicie historie o tęsknocie, przyjaźni, pasji - to książka dla Was.