Recenzje

RECENZJA 🌸 Styl pisania autorki jest przyjemny, dzięki czemu płynie się przez książkę. Ja ją pochłonęłam w 1 dzień. Podobało mi się też, że rozdziały były z dwóch perspektyw, jednak nie było niepotrzebnych powtórzeń tych samych dialogów. 🌸Jest to moja jedna z pierwszych pozycji z motywem mafijnym i czuje, że jeszcze nie raz przeczytam książki z takim wątkiem. 🌸Bohaterowie ogólnie dobrze wykreowani, ale myślę że jakby trochę przedłużyć tą książkę, to relacja między Emily i Antonio byłaby jeszcze lepsza. Jak dla mnie patrząc jaki bezwzględny miał Antonio być to właśnie bardzo szybko stracił dla niej głowę. Emily za to mnie chwilami swoim zachowaniem irytowała i było ono trochę dziecinne. Szczególnie ta jej decyzja pod koniec... Ogólnie czuć było między nimi tą chemię. 🌸Mamy dużo zwrotów akcji, gdzie wielu nawet się nie spodziewałam. Najbardziej jednak i tak zszokowało mnie zakończenie i dalej nad nim ubolewam. Autorka nas nie oszczędza. 🌸 Wątek mafii jest poboczny, a na pierwszym planie jest romans. Polecam przeczytać, jednak dla starszych czytelników, bo jest dużo spicy scen. 18+

„Myślę, że czasami wszyscy jesteśmy tak zajęci szukaniem tego, co jest daleko i nam ucieka, że przegapiamy coś niesamowitego, co mamy tuż pod nosami”. Nie chciała żeby był jej współlokatorem. Okazał się jednak najlepszym wyborem. Zakochani, ale nie w sobie. Chcieli tego, co niedostępne. Odrobina zazdrości? Przecież to było genialne! Jednak, kiedy udajesz uczucia tak głębokie szybko możesz stracić głowę, a serce chwilę potem. Ale co jeśli uświadomisz to sobie odrobinę za późno? Znam i bardzo lubię Penelope Ward i Vi Keeland, w duecie chyba nawet bardziej niż osobno. Myślałam, że wiem czego się spodziewać, czyli przyjemnego romansu, chwili spokoju, odpoczynku, odrobimy rumieńców. Nie więcej, ani mniej. Myliłam się… To było REWELACYJNE!!! Naprawdę nie spodziewałam się, że ta książka spodoba mi się tak bardzo! Przez pierwsze sto pięćdziesiąt stron płakałam ze śmiechu, a twarz aż mnie bolała od uśmiechu. Później pojawiły się uczucia, emocje, a ja nie potrafiłam powstrzymać łez wzruszenia. Z każdą kolejną stroną zakochiwałam się w Declanie jeszcze bardziej i to właśnie w większości jego myśli, czyny i uczucia sprawiały, że łzy spływały po moich policzkach. Humor nie znikną jednak w momencie, w którym pojawiła się głębia i to było cudowne, bo kiedy zaczynało mnie boleć serce czasem jedno zdanie potrafiło sprawić, że znów się uśmiechałam, a nadzieja na szczęśliwy koniec dla Molly i Declana nie znikała. Bardzo polubiłam głównych bohaterów. Declan został moim kolejnym książkowym mężem. Nie dość, że gotował to jeszcze miał włoskie korzenie! A to co skrywał w sercu? Tak wielu tego nie dostrzega, a powinno… Z Molly zaś bardzo się utożsamiałam. Relacja z ojcem, nieodwzajemnione uczucie i pewna nieśmiałość, wybieranie tego, co praktyczne. A chciała tylko miłości i przyszłości… Między tą dwójką iskrzyło od samego początku. Skupili się na tym, że to było udawanie, choć od początku dostrzegali w sobie wszystko, co najlepsze. Byli wspaniałymi przyjaciółmi. Troszczyli się o siebie, dbali o uśmiechy, wspierali w najtrudniejszych momentach. Idealni, jakby stworzeni dla siebie. Czy odważą się na coś więcej niż przyjaźń? Kiedy skończyłam czytać tę książkę od razu zapragnęłam przeżyć to wszystko raz jeszcze. Nie miałam pojęcia, że tak bardzo potrzebowałam właśnie jej. Pochmurny poniedziałek spędzony z tą historią nabrał nagle barw, a ja nie potrafiłam przestać czytać, bo to było zbyt przyjemne. Będę do tej książki wracać i to często, polecać, a nawet wciskać wszystkim, bo według mnie jest po prostu świetna, rewelacyjna, momentami doskonała wręcz! Wspaniała opowieść, która okazała się dla mnie cudowną niespodzianką, nieoczekiwaną miłością, gdy spodziewałam się przyjaźni. Gorąco polecam!

Lęk jest potrzebny. Pokazuje, że coś jest dla nas ważne, że na czymś nam zależy, że w jakiejś sprawie chcemy się postarać. I to jest ok! Czasami jednak lęk rośnie, zmieniając się w potwora, który przejmuje dowodzenie nad naszym życiem. On rośnie, a my jakby się kurczymy. O tym, jak zrozumieć lęk, jak nauczyć się go wyciszać i finalnie - jak się z nim zaprzyjaźnić, czerpiąc z tej relacji jak najwiecej dobrego, jest książka @przyjaznypsycholog „Pierwsza samopomoc w zaburzeniach lękowych”. Poradnik pełen jest podstaw teoretycznych, praktycznych strategii i porad, które mogą sprawdzić się w sytuacjach kryzysowych. Znajdziemy w nim także rozdział o lęku jako bohaterze filmów i seriali oraz - co dla mnie wydaje się bardzo wartościowe - autentyczne historie osób, które z lękiem żyją. Napisana jest prostym, przystępnym językiem, dzięki czemu nie czyta się jej jak akademickiego podręcznika, a raczej jak list od dobrego przyjaciela, który wspiera i próbuje pomóc. Mam wrażenie, że książka naprawdę może zadziałać jak apteczka pierwszej pomocy: zawarte w niej ćwiczenia - o ile będą praktykowane - zadziałają jak kojący plaster na ranę lęku, niepokoju, paniki 🩹

✨ Moody - historia jednego masażu ✨ Czasem los stawia na naszej drodze ludzi, których najmniej się spodziewamy… i historie, które zostają w głowie na długo. Moody Penelope Ward to opowieść pełna napięcia, tajemnic i chemii, która iskrzy jak silnik motolotni przed startem. Kiedy Wren, młoda masażystka, trafia na melancholijnego i skrytego Moody’ego, wie, że ma do czynienia z kimś, kto nosi na barkach ciężar przeszłości. Każdy dotyk odkrywa nie tylko napięcie mięśni, ale i emocji, które skrzętnie ukrywał. Czy jeden masaż może zmienić wszystko? Czy miłość może unieść się jak motolotnia pod wpływem silnych podmuchów namiętności i bólu? To historia, która chwyta za serce, rozgrzewa i zostawia czytelnika z lekkim drżeniem. Polecam, jeśli lubicie książki, które są jak masaż dla duszy - trochę bolesne, ale ostatecznie kojące. 📖✨ Czytaliście już Moody? Jak Wam się podobało? 

Nigdy nie ukrywam, że jestem dumną Ślązaczką i bardzo lubię ostatnio czytać o swoim regionie. Czytałam, a właściwie słuchałam, też poprzedniej książki autora, “Familoki...”. Dobrze ją wspominam, chociaż sporo faktów było mi już znanych, dowiedziałam się też kilku nowych. Inaczej jest z “Śląskiem, którego nie ma”. Najnowsza książka Kamila Iwanickiego to dla mnie kopalnia nieznanych mi historii o moim regionie. Miejsca, które dotąd znałam i odwiedzałam zyskały teraz całkiem inny wymiar, jak np. Świerklaniec. Autor pisze też o takich, które są nie tylko ruiną, ale ich już po prostu nie ma. Mnie szczególnie zaciekawiła historia o klątwie bytomskiej. Pierwszy raz o niej słyszałam i jak się okazuje, nie tylko ja. Książka wzbogacona jest też o fotografie, które przybliżają nam opisywane ciekawostki. Co najważniejsze, jest też napisana w bardzo wciągający sposób. Bardzo lubię historię, ale okazuje się, że wciąż zbyt mało interesuję się tą z mojego Śląska. Kamil Iwanicki zdecydowanie mnie zmotywował do zmiany!