Recenzje

Żyjemy w paradoksalnych czasach. Otoczeni setkami powiadomień, wirtualnych „znajomych” i nieustannym szumem informacyjnym. Coraz częściej zmagamy się z dotkliwym poczuciem izolacji. Epidemia samotności stała się faktem, a my - dorośli, zorganizowani, odnoszący sukcesy - w głębi duszy często czujemy się zagubieni. W odpowiedzi na ten współczesny kryzys więzi staje Alina Adamowicz z książką „Bliskość”, która ukazała się nakładem wydawnictwa Sensus.pl. Autorka stworzyła pozycję, która redefiniuje pojęcie poradnika psychologicznego, zamieniając je w czuły przewodnik po najważniejszych relacjach naszego życia. 💡 Najpierw powrót do siebie Główna teza książki uderza swoją prostotą, choć jej wdrożenie w życie bywa najtrudniejszą z lekcji: nie zbudujesz autentycznej, bezpiecznej bliskości z drugim człowiekiem, jeśli najpierw nie wrócisz do własnego „emocjonalnego domu”. Adamowicz z ogromnym wyczuciem odczarowuje pojęcie zdrowego egoizmu. Pokazuje, że fundamentem każdej udanej relacji jest nasza własna zdolność do samoukojenia, rozpoznania swoich granic i usłyszenia własnych potrzeb. Autorka nie ślizga się jednak po powierzchni łatwych haseł motywacyjnych. W strukturze książki wyraźnie widać solidne zaplecze neuropsychologiczne i psychotraumatologiczne. Czytelnik dowiaduje się, jak samotność fizycznie wpływa na nasze ciało, jak podnosi poziom kortyzolu i dlaczego odrzucenie boli tak samo jak realny, fizyczny uraz. Co niezwykle cenne, autorka w przystępny sposób tłumaczy mechanizmy stylów przywiązania (bezpiecznego, lękowego i unikającego), pozwalając zrozumieć, dlaczego w dorosłym życiu powielamy raniące nas skrypty z dzieciństwa. 💡 Między teorią a czułą praktyką To, co wyróżnia „Bliskość” na tle innych pozycji rynkowych, to jej format. Książka nie stawia autora w roli nieomylnego guru. Język jest miękki, bezpieczny, pozbawiony oceniania. Czytając kolejne rozdziały, ma się wrażenie siedzenia w wygodnym fotelu naprzeciwko mądrej, wspierającej osoby, która zamiast mówić „musisz”, pyta: „jak się z tym czujesz?”. Wymiar teoretyczny płynnie przeplata się tu z praktyką. Książka zawiera konkretne ćwiczenia (w tym poruszającą pracę z własnym zdjęciem z dzieciństwa) oraz specjalnie zaaranżowane przestrzenie na osobiste notatki. To sprawia, że proces lektury staje się formą intymnego warsztatu, w którym czytelnik bierze aktywny udział. „Bliskość” Aliny Adamowicz to nie jest książka, którą przeczytasz w jeden wieczór i odłożysz na półkę. To pozycja, którą się dawkuje, do której się wraca z pozakreślanymi stronami i własnymi zapiskami na marginesach. 💡 Dla kogo jest ta lektura? Dla każdego, kto czuje się zmęczony pędem, kto doświadcza samotności w związku, kto boi się odrzucenia lub po prostu chce nauczyć się traktować samego siebie z większą łagodnością. To czułe zaproszenie do ściągnięcia maski i spotkania się ze sobą w pełnej prawdzie - z własnymi bliznami, ale i ogromną pojemnością na miłość. Zdecydowanie warto dać sobie tę przestrzeń.

Bardzo lubię twórczość Emilii Szelest, dlatego gdy tylko zobaczyłam zapowiedź „Natalie Eurotirp" wiedziałam, że będę chciała ją poznać. Natalia miała odbyć swoją wymarzoną podróż do Paryża, jednak sprawy się komplikują, a bohaterkę czeka wielka przygoda, której absolutnie nikt nie spodziewa, w tym ona sama. Dynamika bohaterki, jest naprawdę zadziwiająca, a zdolność do podejmowania szybkich tryzykownych decyzji godna pozazdroszczenia. Natalie to zupełnie inna osoba niż ja, dlatego niekoniecznie mogłam zrozumieć jej działania i podejmowane przez nią decyzję. „Natalie eurotrip" to przyjemna książka, która czyta się w mgnieniu oka. Biorąc do ręki najnowsza powieść Emilii Szelest, możecie być pewni, że nie grozi wam nuda. Na kartkach tej pozycji znajdziecie również świetny humor, momenty wzruszenia, ale przede wszystkim próbę odnalezienia własnego Żałuję jedynie, że fabuła tej książki nie jest dłuższa, przez co byłaby bardziej rozbudowana a poszczególne wydarzenia opisane bardziej szczegółowo. „Natalie Eurotrip" pokazuje, że warto ryzykować, spełniać marzenia i łapać wiatr w skrzydła, szczególnie jeśli na swojej drodze spotka się odpowiednich ludzi.

Riley Thorn i trup w ogrodzie Lucy Score Szczerze powiedziawszy, zupełnie nie wiedziałam, czego mam się po tej historii spodziewać, ale jakiekolwiek moje założenia zdecydowanie nie pasowałyby do tego, co tu otrzymałam. Zupełny rollercoaster, historia w stylu komediowych seriali detektywistycznych - ten typ, w którym w jednym odcinku dzieje się prawdopodobnie więcej niż w całym twoim życiu. Moim zdaniem ilość akcji i chaosu jest naprawdę przytłaczająca, doba trwa tutaj zdecydowanie dłużej niż 24 godziny, a ilość akcji niemal rozrywa książkę. Nie miałam w dłoniach poprzednich tomów, więc poczułam się odrobinę wrzucona na głęboką wodę, ale podejrzewam, że poprzednie tomy również nie pozwalały na chwilę wytchnienia. Znanie poprzednich części nie jest wymagane, zapewniam, że zrozumiecie dynamikę relacji i motywacje bohaterów. Postacie zdecydowanie wykraczają ponad miarę normalności. Każdy z nich jest przerysowany, ale i wyjątkowo charakterystyczny, więc nawet mimo tego, że jest tu sporo, sporo postaci i wiele imion, raczej da się odnaleźć w tym, kto kim jest. Ja muszę przyznać, że mimo wiedzy, iż wszystko tutaj jest przerysowane i wyolbrzymione, nie mogłam powstrzymać irytacji wynikającej z zachowań i charakterów niektórych postaci. Przysięgam, dawno nie irytowały mnie tak literki na papierze, jak wtedy, gdy po raz kolejny czytałam o tym, co zrobiła cała ta starcza ekipa. (Doskonale rozumiałam zdenerwowanie Nicka Santiago, nie potrafiłam jednak pojąć, jakim cudem nie wyrzucił ich wszystkich na ulicę). Humor był tutaj głównym aspektem i wręcz wypływał z każdej pojedynczej strony - nie wpadał zbytnio w poczucie mojego humoru, więc osobiście o wiele częściej skręcał mnie z zażenowania, niż rzeczywiście bawił, ale rozumiem cały zamysł i fakt, że on raczej został stworzony na miarę absurdu. Nie da się ukryć, iż jest to komedia, a nie kryminał, ale nie będę ukrywać, że tak naprawdę do ostatnich stron nie wiemy, kto jest głównym sprawcą, a lista podejrzanych z każdą stroną rośnie.

Lubię książki, które w rzetelny i uporządkowany sposób wprowadzają w dane zagadnienie, a jednocześnie dostarczają praktycznych narzędzi do pracy. Taka właśnie jest Terapia Poznawczo-Behawioralna w Praktyce Klinicznej @wydawnictwo_sensus Książka rozpoczyna się od omówienia podstawowych założeń CBT. Dowiecie się z niej, jak tworzyć konceptualizację przypadku, formułować cele terapii i planować proces pracy z klientem. Następnie autorzy przechodzą do najczęściej spotykanych trudności klinicznych, takich jak depresja, zaburzenia lękowe, problemy związane z używaniem substancji psychoaktywnych, zaburzenia osobowości, samookaleczanie i zachowania samobójcze czy psychoza. Każdy temat zawiera zarówno niezbędne podstawy teoretyczne, jak i konkretne strategie oraz interwencje terapeutyczne. Dla mnie to pozycja, która porządkuje wiedzę, poszerza perspektywę i pozwala przyjrzeć się temu, jak teoria CBT przekłada się na praktykę kliniczną. To jedna z tych książek, do których warto wracać, gdy potrzebujesz uporządkować wiedzę, znaleźć inspirację do pracy lub przypomnieć sobie fundamenty CBT. #TerapiaPoznawczoBehawioralna #CBT #PraktykaKliniczna #PomocPsychologiczna 

Seria książek dla dzieci o Titku, młodszym kuzynie Pinka, właśnie powiększyła się o dwa nowe tytuły — i mam wrażenie, że rodzice przedszkolaków odnajdą tu swoją codzienność 😄 Bo umówmy się — wyjście z placu zabaw bez dramatu? Dziecięce kłótnie zakończone w 3 sekundy? Czasami brzmi to jak mission impossible 🙈 Nowe książki poruszają właśnie takie zwykłe, codzienne sytuacje: 🛝 bezpieczeństwo i zakończenie zabawy na placu zabaw, 💬 konflikty i kłótnie między dziećmi. I bardzo podoba mi się to, że nie ma tutaj oceniania dzieci czy „grzecznych bohaterów”. Są emocje. Są trudne momenty. I jest pokazane, że to wszystko jest normalną częścią dzieciństwa. To książki, które pomagają dzieciom lepiej zrozumieć swoje emocje, a rodzicom trochę spokojniej przejść przez codzienne wyzwania. Dużym plusem są też aktywizujące pytania i ćwiczenia oraz psychologiczne komentarze dla rodziców. I właśnie za to lubię takie serie najbardziej, bo poza historią dają też przestrzeń do rozmowy