Recenzje

Autorki książki wspaniale zabrały się do tematu. Nie tylko umieściły tu pomysły na jednodniowe wypady, ale i dłuższe wyprawy - w rejony leśne, górskie, nad wodę, a także do zamków, skansenów, miasteczek i innych miejsc, gdzie można zatrzymać się z psem. Widać, że wszystkie miejsca zostały sprawdzone praktycznie, więc dla kogoś, kto posługuje się książką jako przewodnikiem nie będzie przykrych niespodzianek, a za to obietnica niezapomnianej przygody. Jako właścicieka 2 piesków, szczerze przyznaję, że dla mnie to ogromne wsparcie, bo zdarzało mi się moich czworonogów nie zabierać na wszystkie wycieczki ze względu na obawy co do wygody piesków w niektórych miejscach. Gdy jednak byłam już na miejscu, szczerze tego żałowałam. Dlatego tak doceniam świetnie opracowane przewodniki dla właścicieli psów. Niektóre rejony dobrze znam, jestem z Pomorza, więc dokładnie przejrzałam rady co do Pobrzeża Koszalińskiego i Gdańskiego, gdzie mam najbliżej. Jednak nabrałam chęci, by wybrać się w dalsze rejony Polski godne uwagi. W książce jest świetna zachęta do tego, by wędrować z psem, a także pełno porad, jak przygotować się do wypraw, aby były przyjemne i bezpieczne. Gdy poznajemy kolejne miejsca, znajdziemy tu strony internetowe, godziny otwarcia, ceny, ważne wskazówki, jak pies może odnaleźć się w konkretnym miejscu, czy musi być np. na smyczy, czy będzie mu wygodnie, jak zagwarantować komfort. W tym roku chciałabym się wybrać z naszymi psiaki do Słowińskiego Parku Narodowego, nasz prawie 15-letni staruszek Dżok niestety zostałby wtedy w domu pod dobrą opieką, ale młoda Roxy pojedzie z nami. Jako właścicielka piesków polecam serdecznie i na pewno skorzystam z tej książki wielokrotnie!

Recenzja książki „Echo zapomnienia” K.E. December Czy anioł stróż może okazać się najgorszym koszmarem? Po skończeniu „Echo zapomnienia” mam tylko jedno pytanie: gdzie jest trzeci tom i dlaczego nie mogę go zacząć czytać natychmiast? To drugi tom trylogii „Drzewo Życia” i muszę przyznać, że całkowicie dałam się porwać tej historii. Tym razem nawet nie próbowałam przewidywać fabuły. Wiecie, czasem podczas czytania człowiek układa w głowie własne teorie, szuka wskazówek i próbuje być sprytniejszy od autora. Tutaj odpuściłam. Historia wciągnęła mnie tak mocno, że po prostu płynęłam razem z nią i chłonęłam każdą stronę. Po wydarzeniach z pierwszego tomu Rootsville staje się miejscem, gdzie anioły przestają kojarzyć się z opiekuńczymi skrzydłami i aureolą. I właśnie ta wizja aniołów kupiła mnie całkowicie. Mroczna, niejednoznaczna, pełna politycznych rozgrywek i własnych interesów. Zdecydowanie wolę takich aniołów niż kolejne grzeczne, idealne istoty zesłane z nieba. Bardzo podobało mi się również to, jak została poprowadzona Emily. Nie staje się nagle niezwyciężoną wojowniczką, która po jednym treningu pokonuje wszystko i wszystkich. Wciąż ma chwile zwątpienia, popełnia błędy i musi zmierzyć się z konsekwencjami swoich decyzji. Dzięki temu jej historia wydaje się autentyczna i łatwo jej kibicować. A teraz przejdźmy do Samaela... Och. Samael. Co to za anioł? Naprawdę nie wiem, jak autorka to zrobiła, ale uwielbiam tę postać. Jest irytujący, nieprzewidywalny, momentami wręcz nie do zniesienia, a mimo to za każdym razem, gdy pojawiał się na kartach książki, czytałam jeszcze szybciej. Zdecydowanie skradł całe moje zainteresowanie. Dużym zaskoczeniem okazał się dla mnie również Nathanael. To, co dzieje się z nim w tej części, kompletnie mnie nie przygotowało na taki obrót wydarzeń i właśnie za takie momenty lubię tę serię. Bardzo odpowiada mi także styl pisania autorki. Uwielbiam sposób, w jaki przechodzimy między perspektywami bohaterów. Jeden rozdział przeżywamy razem z Emily, by za chwilę znaleźć się przy Nathanaelu lub innym bohaterze. Dzięki temu historia jest dynamiczna, a napięcie praktycznie nie opada. „Echo zapomnienia” to książka pełna akcji, emocji, nieoczywistych bohaterów i aniołów, jakich zdecydowanie chciałabym spotykać częściej w fantastyce. Jeśli polubiliście pierwszy tom, drugi tylko utwierdzi Was w przekonaniu, że warto było wejść do tego świata. A zakończenie? Powiedzmy tylko tyle, że autorka bardzo skutecznie przypomniała mi, czym jest czytelnicze cierpienie i oczekiwanie na kolejny tom.

„Maskarada” okazała się równie emocjonalna i wciągająca co pierwszy tom. Od pierwszej strony weszłam ponownie w ten mroczny, pełen tajemnic świat, w którym nikt nie jest tym, za kogo się podaje i każdy skrywa własne sekrety. Wciągnęła mnie od pierwszych stron i nie pozwoliła się oderwać aż do samego finału, który zaskakuje. Historia Avy trzyma w napięciu przez cały czas. Kolejne wydarzenia zaskakują, a liczne intrygi sprawiają, że trudno przewidzieć, jak potoczą się losy bohaterów. Jej walka o wolność i własną tożsamość nie były mi obojętne i wzbudzały emocje. Bohaterowie nie są jednoznaczni, ich motywacje nie zawsze są oczywiste i ciężkie do odgadnięcia, a relacje między nimi budzą wiele emocji. Tajemnice i kłamstwa, które mnożą się od pierwszego tomu właśnie wyjdą na jaw. Ta książka łączy w sobie elementy sensacji, thrillera psychologicznego i romansu, w którym nie brakuje pikantnych i odważnych scen. To one dodają historii temperatury i idealnie wpisują się w klimat pełen pożądania, niebezpieczeństwa oraz walki o przetrwanie. Daniel, Santiago i Kadir to postacie, które skutecznie podsycają napięcie i sprawiają, że do samego końca zastanawiałam się, któremu z nich można zaufać i czy warto, bo konsekwencje tego mogą okazać się bolesne. Każdy z nich wnosi tutaj zupełnie inną energię i każdy z nich kieruje się innymi pobudkami. Za to Ava pokazała swoją siłę i nie dała się złamać, walczyła do samego końca o swoją wolność i siebie. Autorka po raz kolejny mnie zaskoczyła i zachwyciła. Mimo bólu, złości i strachu nie sposób oderwać się od czytania i śledzenia losów bohaterów. To książka dla osób, które lubią mroczne historie, silne emocje, napięcie, niebezpieczne relacje i fabułę pełną zwrotów akcji. Bo tutaj psychologiczna gra miesza się z sensacją i namiętnością.

Jest to drugi tom dylogii o Avie Sackler. Gdy kobieta zostaje oskarżona o morderstwo i myśli, że to już jest koniec nagle pojawia się prawnik Daniel Ross. Mężczyzna chce pomóc Avie, jednakże dziewczyna nie wie dla kogo on pracuje. Ava jest tylko pionkiem w grze, a gra toczy się poza nią. Kobieta została zdradzona przez osoby, którym najbardziej ufała. Mamy okazję poznać głębiej mafijny świat. Akcja historii podobnie jak w pierwszym tomie nie zwalnia. Cały czas coś się dzieje. Chociaż muszę przyznać, że jednak pierwsza część zrobiła na mnie lepsze wrażenie. Niektóre zachowania bohaterów były dla mnie niezrozumiałe. W tej części ponownie pojawi się Santiago. Historia potrafiła mnie zaskoczyć. Nie zabraknie w niej intryg, ale także namiętności, odkrywania prawdy, ceny, jaką trzeba ponieść za własne wybory. Takiego finału dylogii się nie spodziewałam 💙

„Titek poznaje przedszkole” to ósma część świetnej serii dla przedszkolaków, która po pierwsze traktuje na ważne dla dzieci tematy, a po drugie wspiera również rodziców w tych sytuacjach dzięki poradom na końcu każdej książki. Kolejnym atutem są bardzo życiowe sytuacje, dzięki którym mały czytelnik naprawdę może się czegoś nauczyć. Ostatnia wspaniała rzecz to zadania aktywizujące, które angażują dziecko dzięki czemu nie dopada go nuda przy słuchaniu.