Recenzje

Co tak naprawdę składa się na dojrzały związek? Samo uczucie, wspólne życie, a może to, jak zachowujemy się wobec siebie wtedy, kiedy przestaje być „cukierkowo”? David Richo w książce „Dojrzałość w związku” przygląda się relacjom z wielu różnych stron. I to jest zdecydowanie duży atut tego poradnika. Autor nie zatrzymuje się na ogólnikach o miłości, ale rozkłada związek na czynniki pierwsze i pokazuje, jak wiele elementów wpływa na to, co dzieje się między partnerami (oh, jak ja nie lubię tego określenia w kontekście miłujących się ludzi, ale..no wiecie🙈). Szczególnie trafne i porządkujące wydały mi się rozważania o mocy uważności, bezwarunkowej obecności, przyglądaniu się z bliska własnemu cierpieniu i potrzebom, a także o związku jako pewnego rodzaju bohaterskiej podróży. Autor porusza też temat romantycznej fazy relacji, konfliktów, wniosków, które wyciągamy pod wpływem własnych obaw, oraz uwalniania się od ego. Jest tutaj dużo ważnych zagadnień, które potrafią otworzyć oczy na rzeczy wcześniej niezauważane lub „podświetlają” nam to, na co jeszcze warto zwrócić uwagę w relacji, ile już robimy dla naszej relacji, nad czym pracujemy i jak bardzo w nią inwestujemy. Ta książka zachęca do uważności i pracy nad sobą, bo jeśli naprawdę zależy nam na dojrzałym związku, to nie tylko (a w sumie to wyzbywamy się jakichkolwiek oczekiwań) oczekujemy czegoś (często sami nie wiemy czego) od drugiej osoby, ale też uczciwie patrzymy na siebie, na swoje reakcje, lęki i oczekiwania, a także pracujemy nad sobą! W książce znajdziemy również praktyczne wskazówki i ćwiczenia, które mogą pomóc uporządkować myśli i lepiej zrozumieć mechanizmy działające w relacji. Nie wszystko jednak mi tutaj się podobało. Niejednokrotnie brakowało mi mocniejszego podkreślenia znaczenia dojrzałej ofiarności i wybaczenia, które są dla mnie ważnymi elementami budowania trwałej miłości. Niejednokrotnie czułam, jakby autor dążył do tego, by „wyrzucać” zamiast „naprawiać” z nadzieją, że „nowe kształty” relacji mogą być życiodajne.. Mam też swoje osobiste zastrzeżenia do duchowego kierunku, w którym momentami podąża autor..Jest w tej książce sporo odwołań do buddyzmu i choć rozumiem, że ludzie mają różne światopoglądy, mnie samej trudno było odnaleźć się w tej perspektywie. Wolę książki bez zabarwień religijnych lub (w sumie to zdecydowanie !) wolę katolickich autorów!Zabrakło mi przede wszystkim odniesienia do Sakramentu Małżeństwa, jego mocy i znaczenia w codziennym budowaniu relacji. Dla mnie to fundament, do którego warto wracać również wtedy, kiedy w związku pojawiają się trudności. To oczywiście moje osobiste spojrzenie, ale właśnie z tego powodu nie udało mi się przeczytać książki w całości.. Mam więc mieszane uczucia. Z jednej strony widzę w tej książce wiele wartościowych treści, które pomagają uporządkować wiedzę o tym, co składa się na dojrzałą miłość i harmonijny związek, a z drugiej strony nie ze wszystkim, co proponuje autor się zgadzam! Jeśli szukacie książki, która skłoni Was do przyjrzenia się własnej relacji z różnych stron, zada kilka niewygodnych pytań i pomoże zauważyć mechanizmy, którym na co dzień być może nie poświęcacie uwagi, możecie po nią sięgnąć. Nie jest to jednak dla mnie bestseller, który koniecznie musi znaleźć się w Waszej biblioteczce. Raczej propozycja, z której warto wybrać dla siebie to, co rzeczywiście może pomóc lepiej kochać i budować relację.

Dziewczyna z domu dziecka i syn gubernatora? Co może powstać z takiego spotkania? Jak większość osób, które zobaczyły tytuł i okładkę, miałam jakieś oczekiwania. Sam pomysł wydał mi się całkiem ciekawy, bo historia Mii i Camerona zapowiadała się trochę jak współczesne „Romeo i Julia”. Mia nie ma właściwie nikogo. Jest sierotą, studiuje i sama wynajmuje mieszkanie. Cameron z kolei to popularny, lubiany chłopak z dobrego domu, a jego ojcem jest gubernator. W szkole Cameron gnębił Mię, jednak pewnego dnia coś się zmienia i okazuje się, że chłopak zaczyna coś do niej czuć. Pojawiają się przypadkowe spotkania, dziwne sytuacje, a ich relacja powoli zaczyna się rozwijać. Na drodze do miłości tych dwojga stoi jednak ojciec Camerona, który ma prawdziwą obsesję na punkcie swojego wizerunku. Jest w trakcie wyborów, dlatego wszystko, co mogłoby zaszkodzić jego karierze, jest dla niego problemem. Cameron jest kontrolowany, a dodatkowo zostaje postawiony pod ścianą — jeśli nie przestanie spotykać się z Mią, gubernator zajmie się dziewczyną. Książka miała duży potencjał. Miała. Niestety, w historię wkradło się sporo chaosu i dziwnych, mało wiarygodnych scen. Bohaterowie podejmowali decyzje, które momentami były po prostu nielogiczne. To zresztą jedna z opinii, które często przewijają się na Lubimy Czytać, i muszę przyznać, że również się z nią zgadzam. Mnie jednak bardziej rzuciło się w oczy coś innego — brak odpowiedniego uzasadnienia dla całego tego chaosu. Mam tutaj przede wszystkim na myśli uczucie Camerona do Mii. W szkole ją gnębił, a później nagle okazuje się, że chłopak coś do niej czuje. Owszem, mamy fajnie opisaną chemię między nimi i momentami naprawdę można poczuć, że coś ich do siebie ciągnie. Problem w tym, że zabrakło mi odpowiedzi na jedno podstawowe pytanie: za co Cameron właściwie ją pokochał? Gdybyśmy dostali więcej jego perspektywy albo chociaż kilka scen pokazujących moment, w którym jego nastawienie do Mii zaczęło się zmieniać, cała relacja byłaby dla mnie zdecydowanie bardziej wiarygodna. Bez tego Cameron momentami wygląda jak desperat, który po prostu chce uciec od swojego idealnego domu, popularności i życia kontrolowanego przez ojca. Mi osobiście historia się podobała, ale niestety nie na tyle, żebym mogła powiedzieć: „Tak! Bierzcie i czytajcie! Polecam!” Były sceny, które naprawdę mi się podobały i wydawały się wiarygodne, ale było ich po prostu za mało. Nie chcę przy tym umniejszać twórcom z Wattpada — w końcu wiele książek, które zaczynały właśnie tam, zostało później wydanych i odniosło sukces. Jednak w przypadku tej historii miałam momentami wrażenie, że czytam książkę na poziomie początkujących twórców z tej platformy. A szkoda, bo sam pomysł miał potencjał. Historia dziewczyny z domu dziecka i syna gubernatora, różnice między ich światami, presja ze strony ojca Camerona i konflikt między uczuciem a politycznym wizerunkiem mogły stworzyć naprawdę wciągającą opowieść. Nie zmienia to więc faktu, że nadal widzę tutaj potencjał. Być może „Nie umiem inaczej” jest po prostu początkiem i kolejne tytuły autorki będą zdecydowanie lepsze. Czy polecam? Raczej nie. Czy całkowicie odradzam? Też nie. Jeśli jednak autorka wyciągnie wnioski i w kolejnych książkach popracuje przede wszystkim nad logiką wydarzeń, decyzjami bohaterów i budowaniem ich relacji, zdecydowanie dam jej jeszcze szansę.

Najbardziej podoba mi się w tej książce to, że nie pozwala wygodnie czytać o cudzej naiwności. Zamiast zastanawiać się, dlaczego inni tak łatwo dają się przekonać, musiałem przyjrzeć się własnemu poczuciu niezależności. Bo przecież ja wiem, co robię, reklamy rozpoznaję, a swoje zdanie mam przemyślane. No właśnie, czy na pewno? Matylda Kozakiewicz bardzo sensownie podważa tę pewność. I robi to bez wyśmiewania czytelnika. Pokazuje po prostu, że podatność na wpływ nie jest jakąś szczególną wadą ludzi nierozsądnych. Jest częścią działania umysłu, również mojego. Duży plus daję za sposób tłumaczenia. Autorka sięga do badań psychologicznych i znanych reguł wpływu społecznego, ale nie zostawia mnie z samymi nazwami. Wzajemność, potrzeba konsekwencji, sympatia czy uleganie autorytetom nabierają sensu wtedy, gdy widać je w zwyczajnych sytuacjach. Ktoś zrobił mi przysługę i już trudniej odmówić. Opowiedziałem się za czymś i później niezręcznie mi zmienić zdanie. Lubię rozmówcę, więc trochę mniej uważnie sprawdzam, czy ma rację. To moje skojarzenia z omawianymi mechanizmami, ale właśnie tę możliwość odnoszenia wiedzy do własnego życia bardzo w tej książce cenię. Nie muszę zapamiętać każdego terminu, żeby zrozumieć, co się ze mną dzieje. Szczególnie zainteresowała mnie część o dezinformacji i kształtowaniu opinii. Tutaj temat wychodzi poza rozmowę dwóch osób i obejmuje to, co codziennie oglądam na ekranie. Podoba mi się zestawienie tych obszarów, bo łatwo potraktować reklamę, internetową popularność i własne przekonania jako zupełnie osobne sprawy. Tymczasem mechanizmy wpływu potrafią się powtarzać, choć zmieniają się ich opakowania. Ja wynoszę z tego przede wszystkim potrzebę sprawdzania, dlaczego właściwie uznaję coś za wiarygodne. Czy przekonuje mnie argument, czy raczej osoba, która go podaje? Czy rzeczywiście coś wiem, czy tylko wiele razy już to słyszałem? Takie pytania są mi dużo bardziej potrzebne niż kolejny powód do oburzania się, że inni wierzą w niesprawdzone informacje. Dobrze odbieram też samo podejście do obrony przed manipulacją. Wiedza o technikach jest ważna, ale nie wystarczy nauczyć się ich nazw i ogłosić własną odporność. Trzeba jeszcze dopuścić możliwość, że samemu też się im ulega. Mi akurat ta myśl bardzo odpowiada, chociaż nie jest szczególnie wygodna. Odbiera przyjemność stania z boku i oceniania wszystkich dookoła, za to daje sensowny początek pracy nad własnymi reakcjami. Nie czytam tej książki jako instrukcji podejrzewania każdego o złe zamiary. Bardziej jako zachętę, żeby nie mylić pewności siebie z trafnością osądu i dać sobie prawo do ponownego przemyślenia decyzji. Pozornie wolny umysł. Psychologia wpływu i manipulacji cenię więc za przystępność i za to, że psychologia nie kończy się tutaj na opisie eksperymentu. Mogę odnieść ją do własnych wyborów, rozmów i sposobu odbierania informacji. Najwięcej daje mi właśnie ten osobisty wymiar, a nie możliwość rozpoznawania kolejnych sztuczek u innych. Polecam, zwłaszcza jeśli ktoś lubi rozumieć, skąd bierze się jego zgoda, sprzeciw albo przekonanie, że coś jest oczywiste. Ja po takiej lekturze wolę chwilę dłużej pomyśleć, niż zbyt szybko zapewniać, że na mnie to przecież nie działa.

Uwielbiam świąteczne książki i potrafię czytać je przez cały rok, chociaż muszę przyznać, że najlepiej smakują mi od października. Dziś zabieram Was do Kringle w Kolorado, gdzie Boże Narodzenie trwa okrągły rok. Już sam pomysł na takie miejsce brzmi jak coś stworzonego dla mnie, ale muszę Was odpowiednio przygotować. Ta książka jest wypełniona tak świetnym humorem, że nie raz śmiałam się do łez. Serio, dawno nie miałam aż takiej frajdy podczas czytania. Poznajcie Storee, naszą główną bohaterkę, która zdecydowanie nie należy do fanek zimy ani wszystkiego, co jest z nią związane. Szczególnie nie przepada za zimnem, a jednak los rzuca ją do Kringle, gdzie razem z siostrą ma zająć się ciotką. Możecie sobie wyobrazić, jak bardzo jest zachwycona perspektywą życia w miejscu, w którym świąteczna atmosfera trwa przez cały rok. Storee od razu zdobyła moją sympatię. Jest wygadana, ma swoje zdanie i potrafi mówić naprawdę dużo. A ja, cóż, również do milczących nie należę, więc poczułam z nią więź niemal od pierwszych stron. Czytając jej teksty, nie raz miałam wrażenie, że sama mogłabym coś takiego powiedzieć. Na jej drodze staje Cole, który dla odmiany nie przepada za gadaniem i śmiało mógłby walczyć o tytuł największego gbura roku. Już samo zestawienie tych dwojga zapowiada niezłą zabawę. Kiedy dodatkowo zaczynają ze sobą rywalizować w konkursie, robi się naprawdę ciekawie. Ich wzajemne docinki, złośliwości i próby przechytrzenia przeciwnika dostarczyły mi mnóstwa rozrywki. Storee i Cole razem? Petarda. Po prostu ich pokochałam. Nie wiem, jak Meghan Quinn to robi, ale stworzyła duet, który świetnie się uzupełnia, a jednocześnie potrafi doprowadzić człowieka do łez ze śmiechu. Ich charaktery mocno się różnią, co widać praktycznie na każdym kroku. Nic nie zostało tutaj na siłę wygładzone. Ona jest wygadana i pełna energii, on zamknięty w sobie i mrukliwy. Właśnie dlatego ich relacja wypada tak naturalnie. A kiedy do tego wszystkiego dochodzi udawany związek, możecie już szykować się na niezłe zamieszanie. Uwielbiam ten motyw, a tutaj autorka naprawdę potrafiła go wykorzystać. Było zabawnie, uroczo i momentami tak gorąco, że robiło się naprawdę ciekawie. Chemia między głównymi bohaterami dosłownie iskrzy, a ich wspólne sceny sprawiały, że nie miałam ochoty odkładać książki. Nie dajcie się jednak zwieść lekkiemu klimatowi i całej tej świątecznej otoczce. Meghan Quinn nie skupia się wyłącznie na humorze i romantycznych przepychankach. W tej historii pojawiają się również trudniejsze tematy, między innymi żałoba i próba poradzenia sobie ze stratą bliskiej osoby. Autorka pokazuje, jak strach przed kolejnym cierpieniem potrafi sprawić, że człowiek sam narzuca sobie dystans i nie pozwala innym zbliżyć się do siebie. Czasem łatwiej jest udawać, że niczego nam nie brakuje, niż zaryzykować i ponownie otworzyć serce. Bardzo podobało mi się, że te trudniejsze wątki nie zostały potraktowane po macoszemu. Nadają bohaterom głębi i sprawiają, że przestają być jedynie zabawnymi postaciami z komedii romantycznej. Za ich zachowaniem kryją się emocje, doświadczenia i lęki, które potrafią mocno wpłynąć na relacje z innymi. Dzięki temu historia ma w sobie coś więcej niż tylko świąteczną atmosferę i miłosne przepychanki. Sam klimat Kringle to dla mnie kolejny ogromny plus. Boże Narodzenie dosłownie wylewa się z tej książki, ale w najlepszy możliwy sposób. Uwierzcie mi, przez całą lekturę słyszałam w głowie tę piosenkę z reklamy Coca Coli i świąteczne dzwoneczki. Miałam ochotę otulić się kocem, zrobić sobie coś ciepłego do picia i od razu włączyć świąteczne lampki. Meghan Quinn świetnie oddała atmosferę miasteczka, w którym magia świąt jest obecna na każdym kroku. Na uwagę zasługuje również styl autorki. Opisy są plastyczne, ale nieprzesadzone, a dialogi brzmią naturalnie i świetnie oddają charaktery postaci. Akcja jest dynamiczna, jednak nie czułam się przytłoczona nadmiarem wydarzeń. Przez tę historię po prostu się płynie, a kolejne sceny sprawiają, że chce się czytać dalej. Do tego dochodzą bohaterowie, którzy mają swoje wady, problemy i dobrze zarysowaną osobowość. Oczywiście nie można pominąć samego pomysłu na fabułę. Świąteczne miasteczko, konkurs, rywalizacja, przeciwieństwa, które zaczynają coś do siebie czuć, a do tego udawany związek. Brzmi znajomo? Pewnie, że tak. Meghan Quinn sięga po znane motywy, ale podaje je w taki sposób, że nie miałam poczucia, że czytam po raz kolejny dokładnie tę samą historię. Całość ma swój charakter, a humor i emocjonalne wątki sprawiają, że książka wyróżnia się na tle wielu innych romansów. Duży plus należy się również za wydanie. Książka prezentuje się naprawdę pięknie, a znajdujące się w niej ilustracje są miłym dodatkiem i jeszcze bardziej podkręcają przyjemność z lektury. Lubię, kiedy widać, że zadbano nie tylko o samą historię, ale również o jej oprawę. Warto też pamiętać, że jest to książka dla czytelniczek pełnoletnich. Sceny spicy są naprawdę gorące, a autorka nie ucieka od odważniejszych momentów. Co ważne, dobrze wpisują się one w relację bohaterów i nie sprawiają wrażenia dodanych wyłącznie po to, żeby podkręcić temperaturę. Szczególnie doceniam sposób, w jaki Meghan Quinn wykorzystała motyw przeciwieństw, które się przyciągają. Storee i Cole naprawdę różnią się od siebie charakterami, a ich osobowości nie zmieniają się nagle tylko dlatego, że zaczynają coś do siebie czuć. Nadal mają swoje przyzwyczajenia, wady i sposoby reagowania, co sprawia, że ich relacja wypada wiarygodnie. Mogłam obserwować, jak stopniowo się do siebie zbliżają, jednocześnie pozostając sobą. Świąteczna wojna serc okazała się dla mnie cudownie zabawną, ciepłą i pełną emocji historią, która idealnie połączyła wszystko, co lubię w świątecznych romansach. Dostałam mnóstwo humoru, świetną chemię między bohaterami, urocze miasteczko, rywalizację, udawany związek i sceny, przy których robiło się naprawdę gorąco. Jednocześnie autorka nie zapomniała o trudniejszych emocjach i pokazała, że za uśmiechem czasem kryje się ból, z którym nie tak łatwo sobie poradzić. Storee i Cole skradli moje serce, a ich wspólne sceny dostarczyły mi mnóstwa radości. Bawiłam się świetnie, nie nudziłam się ani przez chwilę i z przyjemnością wróciłabym do Kringle, nawet w środku lata. Jeśli szukacie świątecznej książki, która rozbawi Was do łez, rozgrzeje serce i podniesie temperaturę, zdecydowanie polecam Wam tę historię. Dla mnie to jedna z tych książek, przy których można się pośmiać, wzruszyć i na moment zapomnieć o całym świecie. Meghan Quinn udowodniła, że nawet dobrze znane schematy mogą dać mnóstwo radości, jeśli zostaną podane w odpowiedni sposób.

Szykujcie gorącą czekoladę i odkręćcie kaloryfery, bo powrót do miasteczka w Kolorado to jazda bez trzymanki, która rozgrzeje Was do czerwoności! 🎄🔥 “Wesołych świąt, świntuchu!” to drugi tom serii, który w moim odczuciu bije na głowę poprzednią część pod względem genialnego humoru i... dawki pikanterii. Tym razem wkraczamy w sam środek absurdalnej wojny konkurencyjnych farm choinek, a starcie Maxa i nowej w mieście Betty to komediowe złoto. Max totalnie kradnie show - jego aura naczelnego śmieszka, świetne riposty i absurdalne wpadki robią niesamowitą robotę, gwarantując ciągły uśmiech podczas czytania. Zaznaczam od razu: jest tu znacznie więcej ognia, więc to lektura dla dorosłych czytelników, którzy lubią, gdy pod zimowym kocem robi się naprawdę gorąco i namiętnie. Ale tym, co ostatecznie skradło moje serce i uziemiło tę szaloną komedię, okazał się plot twist. Wypada o wiele sensowniej niż w pierwszej części, uderzając w ludzkie, emocjonalne i prawdziwe tony. To idealnie zbalansowana mieszanka świątecznego chaosu, pikanterii i wzruszeń. #wesolychswiatswintuchu #meghanquinn #romansswiateczny #współpracareklamowa #recenzjaksiazki Meghan Quinn · Wesołych świąt świntuchu · Magiczne święta w Kolorado · romans świąteczny · spicy romans · komedia romantyczna · rywalizacja · książki na grudzień · co czytać zimą