Recenzje

Najbardziej podoba mi się w tej książce to, że nie pozwala wygodnie czytać o cudzej naiwności. Zamiast zastanawiać się, dlaczego inni tak łatwo dają się przekonać, musiałem przyjrzeć się własnemu poczuciu niezależności. Bo przecież ja wiem, co robię, reklamy rozpoznaję, a swoje zdanie mam przemyślane. No właśnie, czy na pewno? Matylda Kozakiewicz bardzo sensownie podważa tę pewność. I robi to bez wyśmiewania czytelnika. Pokazuje po prostu, że podatność na wpływ nie jest jakąś szczególną wadą ludzi nierozsądnych. Jest częścią działania umysłu, również mojego. Duży plus daję za sposób tłumaczenia. Autorka sięga do badań psychologicznych i znanych reguł wpływu społecznego, ale nie zostawia mnie z samymi nazwami. Wzajemność, potrzeba konsekwencji, sympatia czy uleganie autorytetom nabierają sensu wtedy, gdy widać je w zwyczajnych sytuacjach. Ktoś zrobił mi przysługę i już trudniej odmówić. Opowiedziałem się za czymś i później niezręcznie mi zmienić zdanie. Lubię rozmówcę, więc trochę mniej uważnie sprawdzam, czy ma rację. To moje skojarzenia z omawianymi mechanizmami, ale właśnie tę możliwość odnoszenia wiedzy do własnego życia bardzo w tej książce cenię. Nie muszę zapamiętać każdego terminu, żeby zrozumieć, co się ze mną dzieje. Szczególnie zainteresowała mnie część o dezinformacji i kształtowaniu opinii. Tutaj temat wychodzi poza rozmowę dwóch osób i obejmuje to, co codziennie oglądam na ekranie. Podoba mi się zestawienie tych obszarów, bo łatwo potraktować reklamę, internetową popularność i własne przekonania jako zupełnie osobne sprawy. Tymczasem mechanizmy wpływu potrafią się powtarzać, choć zmieniają się ich opakowania. Ja wynoszę z tego przede wszystkim potrzebę sprawdzania, dlaczego właściwie uznaję coś za wiarygodne. Czy przekonuje mnie argument, czy raczej osoba, która go podaje? Czy rzeczywiście coś wiem, czy tylko wiele razy już to słyszałem? Takie pytania są mi dużo bardziej potrzebne niż kolejny powód do oburzania się, że inni wierzą w niesprawdzone informacje. Dobrze odbieram też samo podejście do obrony przed manipulacją. Wiedza o technikach jest ważna, ale nie wystarczy nauczyć się ich nazw i ogłosić własną odporność. Trzeba jeszcze dopuścić możliwość, że samemu też się im ulega. Mi akurat ta myśl bardzo odpowiada, chociaż nie jest szczególnie wygodna. Odbiera przyjemność stania z boku i oceniania wszystkich dookoła, za to daje sensowny początek pracy nad własnymi reakcjami. Nie czytam tej książki jako instrukcji podejrzewania każdego o złe zamiary. Bardziej jako zachętę, żeby nie mylić pewności siebie z trafnością osądu i dać sobie prawo do ponownego przemyślenia decyzji. Pozornie wolny umysł. Psychologia wpływu i manipulacji cenię więc za przystępność i za to, że psychologia nie kończy się tutaj na opisie eksperymentu. Mogę odnieść ją do własnych wyborów, rozmów i sposobu odbierania informacji. Najwięcej daje mi właśnie ten osobisty wymiar, a nie możliwość rozpoznawania kolejnych sztuczek u innych. Polecam, zwłaszcza jeśli ktoś lubi rozumieć, skąd bierze się jego zgoda, sprzeciw albo przekonanie, że coś jest oczywiste. Ja po takiej lekturze wolę chwilę dłużej pomyśleć, niż zbyt szybko zapewniać, że na mnie to przecież nie działa.

Czy można stawiać dziecku granice, mówić „nie” i jednocześnie pokazywać, że jest kochane i ważne? ✨ Właśnie o tym opowiada Aleksandra Pęcak w poradniku „Kiedy powiedzieć nie. O rodzicielstwie, emocjach i odwadze stawiania granic”. To książka, która pozwala przyjrzeć się rodzicielstwu z większą uważnością. Pokazuje, że miłość nie zawsze oznacza zgody na wszystko. Wręcz przeciwnie! Jako rodzice chcielibyśmy, aby nasze dzieci doświadczały jak najmniej przykrych emocji. Jednak nie da się ich całkowicie uniknąć. To normalne, że dziecko bywa złe, niezadowolone czy rozczarowane. Książka przypomina, że to absolutnie nie świadczy o naszej porażce czy złym rodzicielstwie. I nie jest powodem, aby we wszystkim dziecku ustępować. Autorka zachęca, by głębiej przyjrzeć się reakcjom i zastanowić nad ich przyczyną. Ważne miejsce zajmuje tu przeszłość, nasze doświadczenia i dzieciństwo. Może ma to związek z tym, jak my byliśmy wychowywani, może nie chcemy powielać działań naszych rodziców… Ale pamiętajmy, że dziecko nie musi być zadowolone z granic, które mu stawiamy, aby czuło się kochane. Granice nie odbierają poczucia bliskości i bezpieczeństwa. Ta książka trafnie to podkreśla. 👍 Cenne jest dla mnie także zwrócenie uwagi, że te granice nie są formą kary. Można odmówić bez krzyku. Można być stanowczym i konsekwentnym bez karania. Dodatkowo ważne miejsce w książce zajmują nie tylko emocje dziecka, ale i rodzica. Przecież każdy z nas ma swoje potrzeby, ograniczenia i uczucia. Nie musimy być ciągle do dyspozycji dziecka, wiecznie uśmiechnięci i chętni na każdą aktywność. Ważne, by umieć to zakomunikować spokojnie, bez krzyku i późniejszych wyrzutów sumienia. To poradnik, który pokazuje rodzicielstwo z takiej ludzkiej strony. Nie jest długi, ale bardzo treściwy. Przypomina, że dziecko potrzebuje rodzica, który nie zawsze mówi „tak”, ale takiego, który potrafi odmówić. Że bliskość i miłość mogą iść w parze z byciem stanowczym i konsekwentnym. 👉 A Wy, czy macie czasami trudność z powiedzeniem dziecku „nie”? Dajcie znać! 📝💬

Uwielbiam świąteczne książki i potrafię czytać je przez cały rok, chociaż muszę przyznać, że najlepiej smakują mi od października. Dziś zabieram Was do Kringle w Kolorado, gdzie Boże Narodzenie trwa okrągły rok. Już sam pomysł na takie miejsce brzmi jak coś stworzonego dla mnie, ale muszę Was odpowiednio przygotować. Ta książka jest wypełniona tak świetnym humorem, że nie raz śmiałam się do łez. Serio, dawno nie miałam aż takiej frajdy podczas czytania. Poznajcie Storee, naszą główną bohaterkę, która zdecydowanie nie należy do fanek zimy ani wszystkiego, co jest z nią związane. Szczególnie nie przepada za zimnem, a jednak los rzuca ją do Kringle, gdzie razem z siostrą ma zająć się ciotką. Możecie sobie wyobrazić, jak bardzo jest zachwycona perspektywą życia w miejscu, w którym świąteczna atmosfera trwa przez cały rok. Storee od razu zdobyła moją sympatię. Jest wygadana, ma swoje zdanie i potrafi mówić naprawdę dużo. A ja, cóż, również do milczących nie należę, więc poczułam z nią więź niemal od pierwszych stron. Czytając jej teksty, nie raz miałam wrażenie, że sama mogłabym coś takiego powiedzieć. Na jej drodze staje Cole, który dla odmiany nie przepada za gadaniem i śmiało mógłby walczyć o tytuł największego gbura roku. Już samo zestawienie tych dwojga zapowiada niezłą zabawę. Kiedy dodatkowo zaczynają ze sobą rywalizować w konkursie, robi się naprawdę ciekawie. Ich wzajemne docinki, złośliwości i próby przechytrzenia przeciwnika dostarczyły mi mnóstwa rozrywki. Storee i Cole razem? Petarda. Po prostu ich pokochałam. Nie wiem, jak Meghan Quinn to robi, ale stworzyła duet, który świetnie się uzupełnia, a jednocześnie potrafi doprowadzić człowieka do łez ze śmiechu. Ich charaktery mocno się różnią, co widać praktycznie na każdym kroku. Nic nie zostało tutaj na siłę wygładzone. Ona jest wygadana i pełna energii, on zamknięty w sobie i mrukliwy. Właśnie dlatego ich relacja wypada tak naturalnie. A kiedy do tego wszystkiego dochodzi udawany związek, możecie już szykować się na niezłe zamieszanie. Uwielbiam ten motyw, a tutaj autorka naprawdę potrafiła go wykorzystać. Było zabawnie, uroczo i momentami tak gorąco, że robiło się naprawdę ciekawie. Chemia między głównymi bohaterami dosłownie iskrzy, a ich wspólne sceny sprawiały, że nie miałam ochoty odkładać książki. Nie dajcie się jednak zwieść lekkiemu klimatowi i całej tej świątecznej otoczce. Meghan Quinn nie skupia się wyłącznie na humorze i romantycznych przepychankach. W tej historii pojawiają się również trudniejsze tematy, między innymi żałoba i próba poradzenia sobie ze stratą bliskiej osoby. Autorka pokazuje, jak strach przed kolejnym cierpieniem potrafi sprawić, że człowiek sam narzuca sobie dystans i nie pozwala innym zbliżyć się do siebie. Czasem łatwiej jest udawać, że niczego nam nie brakuje, niż zaryzykować i ponownie otworzyć serce. Bardzo podobało mi się, że te trudniejsze wątki nie zostały potraktowane po macoszemu. Nadają bohaterom głębi i sprawiają, że przestają być jedynie zabawnymi postaciami z komedii romantycznej. Za ich zachowaniem kryją się emocje, doświadczenia i lęki, które potrafią mocno wpłynąć na relacje z innymi. Dzięki temu historia ma w sobie coś więcej niż tylko świąteczną atmosferę i miłosne przepychanki. Sam klimat Kringle to dla mnie kolejny ogromny plus. Boże Narodzenie dosłownie wylewa się z tej książki, ale w najlepszy możliwy sposób. Uwierzcie mi, przez całą lekturę słyszałam w głowie tę piosenkę z reklamy Coca Coli i świąteczne dzwoneczki. Miałam ochotę otulić się kocem, zrobić sobie coś ciepłego do picia i od razu włączyć świąteczne lampki. Meghan Quinn świetnie oddała atmosferę miasteczka, w którym magia świąt jest obecna na każdym kroku. Na uwagę zasługuje również styl autorki. Opisy są plastyczne, ale nieprzesadzone, a dialogi brzmią naturalnie i świetnie oddają charaktery postaci. Akcja jest dynamiczna, jednak nie czułam się przytłoczona nadmiarem wydarzeń. Przez tę historię po prostu się płynie, a kolejne sceny sprawiają, że chce się czytać dalej. Do tego dochodzą bohaterowie, którzy mają swoje wady, problemy i dobrze zarysowaną osobowość. Oczywiście nie można pominąć samego pomysłu na fabułę. Świąteczne miasteczko, konkurs, rywalizacja, przeciwieństwa, które zaczynają coś do siebie czuć, a do tego udawany związek. Brzmi znajomo? Pewnie, że tak. Meghan Quinn sięga po znane motywy, ale podaje je w taki sposób, że nie miałam poczucia, że czytam po raz kolejny dokładnie tę samą historię. Całość ma swój charakter, a humor i emocjonalne wątki sprawiają, że książka wyróżnia się na tle wielu innych romansów. Duży plus należy się również za wydanie. Książka prezentuje się naprawdę pięknie, a znajdujące się w niej ilustracje są miłym dodatkiem i jeszcze bardziej podkręcają przyjemność z lektury. Lubię, kiedy widać, że zadbano nie tylko o samą historię, ale również o jej oprawę. Warto też pamiętać, że jest to książka dla czytelniczek pełnoletnich. Sceny spicy są naprawdę gorące, a autorka nie ucieka od odważniejszych momentów. Co ważne, dobrze wpisują się one w relację bohaterów i nie sprawiają wrażenia dodanych wyłącznie po to, żeby podkręcić temperaturę. Szczególnie doceniam sposób, w jaki Meghan Quinn wykorzystała motyw przeciwieństw, które się przyciągają. Storee i Cole naprawdę różnią się od siebie charakterami, a ich osobowości nie zmieniają się nagle tylko dlatego, że zaczynają coś do siebie czuć. Nadal mają swoje przyzwyczajenia, wady i sposoby reagowania, co sprawia, że ich relacja wypada wiarygodnie. Mogłam obserwować, jak stopniowo się do siebie zbliżają, jednocześnie pozostając sobą. Świąteczna wojna serc okazała się dla mnie cudownie zabawną, ciepłą i pełną emocji historią, która idealnie połączyła wszystko, co lubię w świątecznych romansach. Dostałam mnóstwo humoru, świetną chemię między bohaterami, urocze miasteczko, rywalizację, udawany związek i sceny, przy których robiło się naprawdę gorąco. Jednocześnie autorka nie zapomniała o trudniejszych emocjach i pokazała, że za uśmiechem czasem kryje się ból, z którym nie tak łatwo sobie poradzić. Storee i Cole skradli moje serce, a ich wspólne sceny dostarczyły mi mnóstwa radości. Bawiłam się świetnie, nie nudziłam się ani przez chwilę i z przyjemnością wróciłabym do Kringle, nawet w środku lata. Jeśli szukacie świątecznej książki, która rozbawi Was do łez, rozgrzeje serce i podniesie temperaturę, zdecydowanie polecam Wam tę historię. Dla mnie to jedna z tych książek, przy których można się pośmiać, wzruszyć i na moment zapomnieć o całym świecie. Meghan Quinn udowodniła, że nawet dobrze znane schematy mogą dać mnóstwo radości, jeśli zostaną podane w odpowiedni sposób.

„ - Twoje imię to symbol siły oraz piękna.” 🏀 „The Perfect Match” to debiut Basii Michalskiej. Byłam niesamowicie ciekawa tej historii. I choć mam kilka malutkich minusów to jednak historia była ciekawa, dobra i wciągająca. Styl pisania autorki jest przyjemny w odbiorze. Jej pióro jest swobodne, dynamiczne i zrozumiałe. Dodatkowo Basia pisze krótkie rozdziały, a to sprawia, że płyniemy przez tę historię. Fabuła pokaże nam romans młodzieżowy, w którym gotuję sport. Koszykówka i cheerleading to jeden z głównych tematów i jest całkiem przyjemny. Szkoda tylko, że nie dostaliśmy jakiś ciekawostek treningu lub dokładniejszego opisu. Mogłoby to nadać większej barwy, ale brak tego nie ujęło charakteru tej historii. Podobał mi się motyw przyjaźni. Jeden za wszystkich, wszyscy za jednego - idealnie jest tu nam to pokazane. Astrid jest cheerleaderką. Ta dziewczyna to wulkan energii i dyscypliny. Jest zaradna, waleczna, odważna, pewna siebie i pyskata. Lubię ją, ale momentami irytował mnie jej cięty język. Ashton to kapitan szkolnej drużyny koszykówki. I zdecydowanie stracimy dla niego głowę. Jest kochany, opiekuńczy, odważny, troskliwy, zaradny i posiada duszę romantyka. Ich relacja to emocjonalny rollercoaster. Darzą się niechęcią pomieszana z nienawiścią, ale powolutku zaczynają przechodzić do przyjaźni. Wspólny projekt uczy ich pokory do siebie. Zdobywają swoje zaufanie, zapewniają bezpieczeństwo, a w swoim towarzystwie odczuwają komfort. Ich wzajemne dogryzki to złoto. Przyniosą nam wiele uśmiechu. Dodatkowy plus za relacja Ashton’a z mamą. Świetnie czytało się o wsparciu jakie dawała synowi, a on przyjmował to z uśmiechem na twarzy. „The Perfect Match” jest genialnym debiutem. Choć początkowo lekko mi się dłużyło to im dalej, tym lepiej spędzałam czas z bohaterami. Historia jest ciekawa i wciągająca. Klimat robi wrażenie! Jeżeli lubisz lekkie romanse młodzieżowe to ta książka jest dla ciebie! 🏀 📚 4/5

Szykujcie gorącą czekoladę i odkręćcie kaloryfery, bo powrót do miasteczka w Kolorado to jazda bez trzymanki, która rozgrzeje Was do czerwoności! 🎄🔥 “Wesołych świąt, świntuchu!” to drugi tom serii, który w moim odczuciu bije na głowę poprzednią część pod względem genialnego humoru i... dawki pikanterii. Tym razem wkraczamy w sam środek absurdalnej wojny konkurencyjnych farm choinek, a starcie Maxa i nowej w mieście Betty to komediowe złoto. Max totalnie kradnie show - jego aura naczelnego śmieszka, świetne riposty i absurdalne wpadki robią niesamowitą robotę, gwarantując ciągły uśmiech podczas czytania. Zaznaczam od razu: jest tu znacznie więcej ognia, więc to lektura dla dorosłych czytelników, którzy lubią, gdy pod zimowym kocem robi się naprawdę gorąco i namiętnie. Ale tym, co ostatecznie skradło moje serce i uziemiło tę szaloną komedię, okazał się plot twist. Wypada o wiele sensowniej niż w pierwszej części, uderzając w ludzkie, emocjonalne i prawdziwe tony. To idealnie zbalansowana mieszanka świątecznego chaosu, pikanterii i wzruszeń. #wesolychswiatswintuchu #meghanquinn #romansswiateczny #współpracareklamowa #recenzjaksiazki Meghan Quinn · Wesołych świąt świntuchu · Magiczne święta w Kolorado · romans świąteczny · spicy romans · komedia romantyczna · rywalizacja · książki na grudzień · co czytać zimą