Recenzje

Stało się. W moje ręce wpadła trzecia już część serii „City Break” od wydawnictwa Bezdroża - tym razem padło na Hiszpanię autorstwa Mai Opałki. I choć mogłabym udawać, że szukam w literaturze podróżniczej wyłącznie egzystencjalnych uniesień i opisów mchu na północnych stokach Pirenejów, prawda jest brutalna: potrzebuję konkretów, żeby nie zmarnować weekendu na szukanie przystanku, którego nie ma. Ta seria ma to do siebie, że - o dziwo - nie zawodzi. Jeśli myśleliście, że po dwóch poprzednich tomach autorzy spoczną na laurach i zaczną lanie wody, to mam dla Was złą wiadomość: Hiszpania w tym wydaniu to rasowy przewodnik, który nie bierze jeńców, a masa urzekających zdjęć sprawia, że czytanie zamienia się w seans tortur - w pozytywnym tego słowa znaczeniu. Patrzysz na te wąskie uliczki Sewilli, na surowe wybrzeża północy czy modernistyczne cuda Barcelony i czujesz fizyczny ból, że w tej chwili Twoim jedynym widokiem jest ekran monitora i rachunek za prąd. Fotografie nie są tu tylko zapychaczem stron; one budują klimat, nastroje i - co najważniejsze - nie są wyretuszowane do granic absurdu. Pokazują Hiszpanię taką, jaka jest: żywiołową, kolorową i momentami cudownie chaotyczną. To, co uderza w tej książce od pierwszych stron, to szacunek do odrębności. Często myślimy o Hiszpanii jak o jednym, wielkim monolicie: słońce, tapas, flamenco i „mañana”. Maja Opałka skutecznie wybija nam to z głowy, dając każdemu z dwudziestu regionów jego „pięć minut” na podkreślenie własnej tożsamości. Bo przecież Kastylia to nie Andaluzja, a Kraj Basków ma tyle wspólnego z wybrzeżem Costa del Sol, co ja z cierpliwością do wiązania butów przez dwunastolatka o siódmej rano. Dzięki takiemu podejściu dowiadujemy się, że Hiszpania to w rzeczywistości mozaika kultur, języków i temperamentów. Każdy rozdział to inna opowieść, inne spojrzenie na historię i lokalne dumy. Sposób podania tych informacji - lekki, ale gęsty od faktów - sprawia, że masz ochotę rzucić wszystko w cholerę, zostawić niedopitą kawę i jechać wpizdu, by przeżyć swoją hiszpańską przygodę. Albo przeżywać ją na okrągło, bo ta książka udowadnia, że jeden wyjazd to jedynie polizanie cukierka przez papierek. I tu dochodzimy do mojego absolutnie ulubionego punktu programu, czyli działu „Na talerzu”. To jest, proszę Państwa, czyste, rafinowane zło. Każdy opis regionu kończy się listą charakterystycznych dań, które kuszą opisami tak sugestywnymi, że ślinka cieknie na samą myśl o gazpacho czy pimientos de Padrón. Autorka nie ogranicza się do wymienienia nazw - ona tłumaczy, dlaczego dany region smakuje tak, a nie inaczej, a zdjęcia potraw są tak realistyczne, że niemal czuć zapach oliwy i czosnku. To nie jest poradnik „jak przeżyć”, to instrukcja „jak skonsumować region i nie żałować ani jednej nadprogramowej kalorii”. Czytanie tej sekcji na głodniaka powinno być ścigane z urzędu jako znęcanie się nad czytelnikiem. Treściwe opisy miejsc i praktyczne wskazówki to fundament tej książki. Dowiesz się, jak dojechać, co pominąć, a gdzie wejść bocznymi drzwiami, żeby nie utknąć w kolejce z grupą wycieczkową z drugiego końca świata. To idealny „starter pack” dla początkujących podróżników, którzy boją się, że zginą w gąszczu obcych napisów, ale też dla tych bardziej wprawionych, którzy szukają świeżej inspiracji na szybki city break. Oczywiście, żeby nie było zbyt różowo i landrynkowo - muszę wbić szpilę w sekcję noclegową. Autorzy w swoich propozycjach hoteli i apartamentów celują w rejony cenowe, które sugerują, że albo właśnie wygrałam w totka, albo mam sponsora z rodu hiszpańskich grandów. Jeśli nie uśmiecha Wam się płacenie za jedną noc równowartości małego samochodu, szukajcie noclegów na własną rękę. Moje poczucie ekonomii i zdrowy rozsądek zdecydowanie bardziej lubią ceny „dla ludzi”, a nie dla szejków na wakacjach. Książka podaje solidną bazę, ale booking i tak pozostaje Waszym najlepszym przyjacielem, jeśli chcecie mieć za co kupić te wszystkie pyszności z działu kulinarnego. Podsumowując - polecam każdą książkę z tej serii. Są solidne, pięknie wydane i dają realną wartość, a nie tylko lanie wody o „magicznych zachodach słońca”. Hiszpania w wersji city break to zaproszenie do przygody, której nie da się odmówić. A skoro o planowaniu mowa… melduję, że mój egzemplarz „Włochy City Break” ma już solidnie pozaginane rogi. Niedługo sprawdzę rzymskie bruki na własnych nogach i stawach skokowych. Przygotujcie się, bo z rzymskiej wyprawy nie omieszkam zdać Wam szczegółowego sprawozdania. Zobaczymy, czy rzymska rzeczywistość przystaje do papierowych obietnic, czy może skończy się na ironicznej tyradzie o smaku kawy za milion euro i walce o przetrwanie przy Fontannie di Trevi. Stay tuned, Hiszpania była tylko przystawką!

RECENZJA „Do wesela się zagoi” - Ludka Skrzydlewska Silver Springs to miasteczko, w którym wszyscy się znają, a miłość potrafi zaskoczyć wtedy, gdy najmniej się jej spodziewamy 💛 Sutton Clarke nie ma luksusu myślenia tylko o sobie. Jest prawną opiekunką ukochanej siostrzenicy Susie i całe swoje życie podporządkowała jej bezpieczeństwu oraz stabilizacji. Kiedyś miała wielkie sportowe ambicje, dziś pracuje wszędzie tam, gdzie akurat jest potrzebna - w sklepie rodziców, kawiarni, bibliotece czy hotelu przyjaciółki. Nie narzeka, nie marudzi, nie prosi o pomoc. Po prostu działa. Nawet jeśli oznacza to sylwestrowy występ w kostiumie dinozaura 🦖 I właśnie wtedy na jej drodze pojawia się Hugh Holloway. Hugh przyjeżdża do Silver Springs, by pomóc przyjacielowi w organizacji walentynkowego ślubu. Jest poukładany, zdystansowany i wierzy, że dobrze zaplanowane życie to klucz do sukcesu. Spontaniczność Sutton, jej chaos i emocjonalność działają mu na nerwy od pierwszego spotkania… które kończy się dość niezręcznym incydentem z ogonem dinozaura i szarlotką 😅 Los jednak ma poczucie humoru - Sutton i Hugh mają zostać świadkami na ślubie swoich przyjaciół. Wspólne przygotowania, kolejne rozmowy i nieustanne docinki sprawiają, że pod warstwą irytacji zaczyna pojawiać się coś znacznie głębszego. Oboje noszą w sobie rany i lęki, o których nie mówią głośno. Oboje boją się stracić kontrolę. I właśnie dlatego ich historia jest tak prawdziwa. „Do wesela się zagoi” to ciepły, pełen humoru i wzruszeń romans obyczajowy, który pokazuje, że nawet najbardziej uporządkowane życie może wywrócić się do góry nogami - i że czasem to najlepsze, co może nam się przydarzyć. ✨ To opowieść o odpowiedzialności i poświęceniu, dojrzewaniu do miłości oraz o tym, że czasem trzeba pozwolić sobie na chaos, by odnaleźć szczęście. Idealna książka dla fanek motywu „od niechęci do miłości” i małomiasteczkowego klimatu 🫶

Jako rodzic wiem, że z emocjami bywa różnie. Są dni pełne śmiechu i spokoju, ale są też takie, kiedy jedna drobnostka potrafi wywołać lawinę łez albo złości. Właśnie w takich momentach książka „Samoregulacja w praktyce. Jak opanować własne emocje i wspierać rozwój emocjonalny dziecka” okazała się dla mnie ogromnym wsparciem. Najważniejsze, co z niej wyniosłam, to myśl, że nie ma niegrzecznych dzieci. Są dzieci przeciążone, zmęczone, przebodźcowane. W dzisiejszym świecie to naprawdę łatwe. Szkoła, zajęcia dodatkowe, hałas, ekrany, nadmiar bodźców. Mały układ nerwowy nie zawsze daje radę to wszystko udźwignąć. A kiedy napięcie rośnie, pojawia się płacz, krzyk albo zamknięcie w sobie. Książka w ciekawy sposób tłumaczy, co wtedy dzieje się w mózgu. Dowiadujemy się, jak działa reakcja stresowa, dlaczego w chwili silnej złości dziecko nie jest w stanie logicznie myśleć i czemu tłumaczenia często nie przynoszą efektu. Te naukowe odniesienia do pracy mózgu i zmian zachodzących podczas stresu bardzo otwierają oczy. Nagle wiele sytuacji zaczyna mieć sens. Bardzo mocno wybrzmiewa tu też rola rodzica. Nasz spokój jest szansą na spokój dziecka. Jeśli my potrafimy wrócić do równowagi, dajemy mu bezpieczny punkt odniesienia. To nie znaczy, że mamy być idealni. Raczej świadomi własnych granic i potrzeb. Autorka podkreśla, jak ważne jest zadbanie o komfort dziecka, ale też o nas samych. Zmęczony, zestresowany dorosły ma ograniczone zasoby. A samoregulacja zaczyna się właśnie od nas. Bardzo spodobała mi się tabelka pokazująca, jak samoregulacja wygląda na różnych etapach życia. W czytelny sposób pokazuje, czego można oczekiwać od dziecka w danym wieku i w jakich obszarach potrzebuje ono wsparcia. Dla mamy siedmiolatki to konkretna podpowiedź, a nie ogólne hasła. Znajdziemy tu też praktyczne wskazówki. Jak rozpoznawać źródła stresu, jak ograniczać nadmiar bodźców, jak reagować w trudnych momentach, czy budować codzienność, która wspiera równowagę emocjonalną. To podejście oparte na zrozumieniu, a nie na karach czy zawstydzaniu. Po tej lekturze mam w sobie więcej łagodności. Kiedy pojawia się trudna sytuacja, łatwiej mi zatrzymać się i pomyśleć, co naprawdę stoi za zachowaniem mojego dziecka. To wartościowa książka, która daje wiedzę, ale przede wszystkim zmienia sposób patrzenia na emocje. Pokazuje, że spokój to proces i że możemy się go uczyć razem z naszymi dziećmi.

Medytacja Na pewno nie jednokrotnie słyszałaś/eś o niej. To praktyka, która pozwala osiągnąć nie tylko spokój, ale również praktykowane codziennie pozwala osiągać wiele celów. Byłam ogromnie ciekawa tej książki, gdyż sama praktykuje medytacje od ponad 4 lat. Czy moja praktyka i doświadczenia pokrywają się z tym co znajduje się w książce ? Zdecydowanie tak. Znajdziecie tu przyjemny język , który sprawia że nawet laik sobie poradzi z początkiem medytacji. Autorka nie snuje tu teorii wysłanych z palca, ale podaje praktycznie na tacy wszystkie informacje jakie powinny wiedzieć osoby, które chcą zacząć. Obala mity, które krążą i ja się z nią zgadzam całkowicie. Swoje spostrzeżenia popiera naukowymi dowodami. Ja daje tej książce 5/5

Skończyłam czytać Pocałunki zamiast słów autorstwa Meghan Quinn i mam w sobie takie ciepłe „książkowe” uczucie, które zawsze pojawia się po dobrze spędzonym czasie z historią 🤍📖 To był dokładnie ten typ romansu, którego ostatnio potrzebowałam — lekki, ale nie płytki. Taki, który czyta się szybko, ale jednocześnie naprawdę wciąga w emocje bohaterów. Historia Winnie i Paceya zaczyna się dość niepozornie, trochę przypadkiem, ale im dalej w fabułę, tym mocniej widać, że między nimi buduje się coś więcej niż tylko zauroczenie. I właśnie to podobało mi się najbardziej — ta relacja rozwija się spokojnie, naturalnie, bez przesadnego dramatyzowania. To slow burn, który naprawdę ma sens. Bardzo doceniam to, jak autorka pokazała bliskość między bohaterami. To nie jest historia oparta wyłącznie na fizycznej chemii (choć tej też nie brakuje 🔥), ale przede wszystkim na rozmowie, wsparciu i stopniowym otwieraniu się na siebie. Pacey to zdecydowanie jeden z tych książkowych mężczyzn, których po prostu się lubi 🫶 Jest uważny, cierpliwy i daje Winnie przestrzeń — a to w romansach wcale nie jest takie oczywiste. Polubiłam też klimat całej historii. Drużyna hokejowa jest gdzieś w tle, ale to nie sport gra tu pierwsze skrzypce — najważniejsze są emocje i relacje. I bardzo mi to odpowiadało, bo nie czułam się przytłoczona wątkami sportowymi, tylko mogłam skupić się na bohaterach 🤍 To książka, przy której naprawdę odpoczęłam. Czytałam ją wieczorami i miałam takie poczucie komfortu — zero ciężkich, niepotrzebnych dramatów, zero chaosu. Zamiast tego dostałam historię o zaufaniu, o przełamywaniu własnych lęków i o tym, że czasem najważniejsze rzeczy mówi się gestami, a nie słowami… 💭💋 Czy to romans, który zmienia życie? Raczej nie. Czy to historia, która daje przyjemność, uśmiech i kilka momentów wzruszenia? Zdecydowanie tak 🤍 Po zamknięciu książki miałam ochotę od razu sięgnąć po kolejny tom — a to dla mnie zawsze najlepsza rekomendacja 📚✨ Moja ocena: 8/10 ⭐ Idealna propozycja, jeśli macie ochotę na coś romantycznego, ciepłego i wciągającego, ale bez przesadnej ciężkości.