Recenzje

Książka "Tunezja. Travelbook. Wydanie 2" to ciekawy przewodnik dla osób, które chcą zobaczyć coś więcej niż tylko hotelowy basen. Znajdziemy w nim różnorodność. Z jednej strony dostajemy opisy pięknych plaż i kurortów, gdzie można po prostu odpocząć, a z drugiej konkretne wskazówki dotyczące zwiedzania miejsc o dużym znaczeniu historycznym i kulturowym. Medyny, czyli stare części miast, są przedstawione w sposób, który pozwala sobie wyobrazić ich klimat, wąskie uliczki, zapach przypraw, gwar targów. To nie są suche fakty, tylko raczej zaproszenie do doświadczenia miejsca. Duży plus za fragmenty o historii. Ruiny rzymskie i punickie nie są tu tylko „atrakcją do odhaczenia”, ale dostają kontekst, dzięki temu łatwiej zrozumieć, dlaczego Tunezja jest tak ciekawym miejscem na mapie świata. Podobnie z meczetami czy muzeami, nie są opisane powierzchownie, tylko z lekkim wprowadzeniem w kulturę. Jeśli chodzi o praktyczność, przewodnik spełnia swoją rolę. Znajdziemy wskazówki dotyczące organizacji podróży, miejsc wartych zobaczenia i sposobów spędzania czasu. Nie jest to jednak bardzo szczegółowy przewodnik logistyczny - raczej inspiracja i dobre wprowadzenie. Słabszą stroną może być to, że osoby szukające bardzo dokładnych planów zwiedzania dzień po dniu mogą poczuć niedosyt. To książka bardziej do „poczucia klimatu” niż do ścisłego planowania każdej godziny. Myślę, że to dobra propozycja dla kogoś, kto chce połączyć wypoczynek z odkrywaniem kultury i historii. Sprawdzi się szczególnie jako pierwsze spotkanie z Tunezją.

Czy można robić rzeczy, których nie ma ochoty się robić? OPINIA: Jak dotąd przeczytałam już kilka książek o prokrastynacji i mogłabym powiedzieć, że ta pozycja to w dużej mierze wiedza w pigułce tego wszystkiego, co czytałam wcześniej i niezłe przypomnienie tych informacji, ale nie tylko… Jest tu kilka nowych rad, których wcześniej nie poznałam, a które uważam za bardzo trafne. Na przykład, ciekawym tematem jest zasada 90 sekund, która może na pierwszy rzut wydaje się być trochę naciągana, ale już ją testowałam i rzeczywiście coś w niej jest. Ponadto autor w ciekawy sposób zwraca uwagę na problem lenistwa, które może wydawać się czymś zupełnie innym niż myślimy, że jest. Stawia też ciekawe, choć dość oczywiste tezy - jak np. iż naszym napędem powinno być działanie, a nie sama motywacja do działania. Niby wiadomo, że tak jest, ale jednak, kiedy ktoś po raz kolejny nam o tym przypomina jakoś bardziej to do nas trafia. Plusem jest także objętość - jest to naprawdę krótki tekst, który czyta się szybko, chociaż, moim zdaniem, warto przy pewnych tematach na chwilę się zatrzymać i pomyśleć nad nimi nieco dłużej oraz użyć ich jako drogowskazów. Książka świetna dla tych, którzy mają problem z prokrastynacją, a nie chcą przekopywać się przez tony książek i innych poradników. Tutaj wiedza jest "zrarowana" do naprawdę minimum, zachowując najważniejsze treści.

✨Książka Każdy z nas gra w inną grę autorstwa Emilia Nadratowska-Cząba i Marcin Cząba to bardzo przystępny przewodnik po ludzkich osobowościach. Autorzy przedstawiają aż 9 typów osobowości, takich jak perfekcjonista, marzyciel czy mediator, pokazując, że każdy z nas funkcjonuje według pewnych schematów. To, co wyróżnia tę książkę, to sposób przedstawienia każdego typu. Nie są to suche definicje — każdy z nich opisany jest kompleksowo: 👉poznajemy zalety i mocne strony, 👉słabości i ograniczenia, 👉 konkretne przykłady zachowań z życia, 👉porady, jak postępować z osobami o danym typie, 👉 wskazówki dla samych siebie i ćwiczenia, które pomagają lepiej zrozumieć schematy ✨Czytając, można zacząć rozpoznawać typy osobowości wśród znajomych, partnera, współpracowników czy członków rodziny. Nagle pewne zachowania zaczynają mieć sens — perfekcjonista nie „czepia się” bez powodu, a mediator nie unika konfliktów ze słabości, tylko z potrzeby harmonii. Nie trzeba pasować do jednego typu osobowości. Wręcz przeciwnie — wiele osób odnajdzie w sobie cechy kilku różnych typów. Styl jest lekki i przystępny, więc nawet osoby, które na co dzień nie czytają książek psychologicznych, nie będą miały problemu z odbiorem. 👉 Podsumowując: to wartościowa książka dla każdego, kto chce lepiej rozumieć ludzi i relacje. Bo faktycznie — każdy z nas gra w trochę inną grę, tylko nie zawsze znamy jej zasady.

W państwie Ivecta władzę dzierżą wzbudzające strach wampiry, ludzcy mieszkańcy są wykorzystywaniu i spychani na margines społeczny. W Seranii, stolicy, na porządku dziennym jest bezprawie i gnębienie obywateli z czerwoną krwią. Natan, młody i niedoświadczony następca tronu nie umie poradzić sobie z niepokojami wstrząsającymi krajem, a wampirzy tradycjonaliści, sympatycy matriarchatu, domagają się na tronie królowej. Natan pod wpływem nacisków udaje się po poradę do Siostrzeństwa, których wyrocznia nakazuje mu poślubić ludzką dziewczynę - Calvię, która ma zostać królową na wampirzym tronie. Calvia nienawidzi wampirów, codziennie na własnej skórze doświadcza ich brutalnej dominacji, przez nie straciła ojca i pracownię alchemiczną. Natan nie spodziewał się tak szybkiego przejęcia tronu po ojcu, a na jego koronę czycha jego ciotka, która według przestarzałego, matriarchalnego prawa również ma do niej prawo. Młoda zielarka jest ostatnią i jedyną szansą na utrzymanie władzy i pokoju w państwie. Akcja toczy się powoli, lecz swobodnie. Odczuwałam trochę to, że ta historia jest jednak targowana dla trochę młodszego czytelnika, niż ja. Czasem wydawała się lekko infantylna, pojawiały się drobne błędy logiczne. Zabrakło mi zagłębienia się w sam proces przemiany Calvii, wyjaśnień w jaki sposób w tym świecie funkcjonują wampiry, bo w Iveccie mają one bijące serca, prowadzą dzienny tryb życia, a słońce im nie szkodzi. Do tego nie muszą pożywiać się krwią, a spożywają normalne posiłki, są nieśmiertelne, choć z tego, co zrozumiałam można je zabić. I choć ogólne światotwórstwo mogło zostać trochę bardziej dopracowane to uwielbiam to, że panuje tu matriarchat, kraj nie może być rządzony przez mężczyznę, a pierwsze i ostatnie zdanie ma królowa. Została świetnie poprowadzona polityka kraju, realne i bardzo realistyczne wyjaśnienia, dlaczego pewne prawa i sytuacje w państwie, czy systemowe dylematy obowiązują i nie mogą zostać zmienione ot tak. Od razu zakochałam się w błękitnookim Natanie o ciemnych włosach do pasa 😍 Wrażliwy i trochę nieśmiały wampir, który próbuje balansować między odpowiedzialnością za dobro swoich poddanych i zrozumieniem samego siebie. Calvia stanowczo walczy o lepsze jutro dla ludzi, jest nawet w stanie poświęcić swoje społeczeństwo. A jaki tu jest piękny slow burn! Relacja Natana i Calvii rozwija się baaaardzo stopniowo i niepewnie, żadne z nich nie chciało znaleźć się w tej sytuacji, ale oboje chcą tego samego - odbudować państwo i zjednoczyć społeczeństwo. Powoli i niepewnie rozwijają swoją relację. Nie ma tu ognia i iskier, ale jest urocze budowanie zaufania, i pewności oddania swojego życia w ręce drugiej osoby Absolutnie mój ulubiony bohater - Dymitr. Przystojny, zabawny, nihilistyczna kuzyn i najlepszy przyjaciel króla. I do tego najlepszy wojownik. I’m in! 😎 A ostatni rozdział wraz z ostatnim zdaniem książki to zakończenie tak intrygujące, że czekam na następny tom. Totalnie kupiła mnie piękna oprawa graficzna w wykonaniu Weroniki ❤️ I Dagmara! Jakie piękne podziękowania! Nigdy nie czułam się tak miło, jako zwykły, losowy czytelnik ♥️

To książka, która od pierwszych stron wciąga w ciężki, mroczny klimat i nie pozwala o sobie zapomnieć. Historia Julii i Victora nie jest łatwa ani lekka. To opowieść o bólu, strachu, ale też o uczuciu, które pojawia się tam, gdzie nikt się go nie spodziewa. Julia to bohaterka, którą od razu się czuje. Jej przeszłość zostawiła w niej ślady i widać, jak bardzo jest poraniona. Każdy jej krok to walka o spokój, o przetrwanie, o siebie. Z kolei Victor to postać, która budzi niepokój. Jest chłodny, bezwzględny i momentami przerażający. Ale właśnie to sprawia, że jego przemiana i emocje są tak mocne. Relacja między nimi jest skomplikowana i pełna napięcia. To nie jest typowa historia miłosna. Tu uczucia mieszają się z lękiem, zależnością i niepewnością. Czy to ratunek, czy zagrożenie? Autorka długo nie daje jednoznacznej odpowiedzi i to oczywiście działa na plus. Najbardziej poruszyło mnie to, jak pokazana jest zmiana bohaterów. Jak ktoś, kto wydaje się niezdolny do uczuć, zaczyna coś czuć. I jak osoba złamana przez życie powoli próbuje zaufać. To książka pełna emocji ,momentami trudna, momentami piękna, ale na pewno zapadająca w pamięć. Kochani czytajcie. Polecam ,Ewelina.