Recenzje

„Frenemy. Przyjaciel czy wróg?” - Lauren Price
Ocena: 4,5/5 Książka opowiada o Erice, która otrzymuje nietypową propozycję od nowej dyrektorki szkoły. W zamian za pomoc w dostaniu się na wymarzony Stanford ma znaleźć dowody potrzebne do wyrzucenia ze szkoły pewnego ucznia. Czy Erica znajdzie dowody obciążające, a może spróbuje sama się przekonać jaki jest? Tego dowiecie się już czytając. To przyjemna i ciekawa książka. Nie jest może niczym nadzwyczajnym, ale jej największą zaletą jest prostota. Widzimy różne przeciwności, z jakimi mierzy się główna bohaterka, a także problemy, które dotykają ją i jej przyjaciół. Nie podobały mi się jedynie dość częste dwuznaczne nawiązania, które momentami wydawały się bardziej na poziomie podstawówki niż maturzystów. Było to dla mnie niekiedy niezbyt przyjemne, przez co książka straciła u mnie 0,5 gwiazdki. Oznaczenie wiekowe: 16+. Czy polecam? Tak - była to szybka, miła, a momentami nawet emocjonalna przygoda. Idealna na odpoczynek lub zastój czytelniczy.🩶

„Samoregulacja w praktyce” to książka, która pokazuje, jak ogromne znaczenie ma umiejętność rozumienia i regulowania emocji - zarówno u dzieci, jak i u dorosłych. Mimo że nie mam dzieci, sięgnęłam po nią z ciekawości i chęci lepszego zrozumienia samej siebie. I to był bardzo dobry wybór. Bo tak naprawdę ta książka nie jest tylko o dzieciach - jest o emocjach w ogóle. O tym, jak działamy pod wpływem stresu, napięcia i przeciążenia. Bardzo podoba mi się to, że autorka tłumaczy wszystko w prosty i przystępny sposób. Nie ma tu trudnego języka ani nadmiaru teorii. Zamiast tego dostajemy konkretne przykłady, sytuacje z życia i wskazówki, które można realnie zastosować. To, co szczególnie mnie ujęło, to podejście oparte na zrozumieniu, a nie kontroli. Zamiast „radzenia sobie” na siłę, uczymy się zauważać, co się z nami dzieje i dlaczego. I to jest coś, co naprawdę zmienia perspektywę. Książka daje też sporo praktycznych narzędzi, które można wykorzystać nie tylko w relacji z dzieckiem, ale też… ze sobą. I myślę, że to jest jej największa siła. Dla mnie to była bardzo wartościowa lektura. Nawet jeśli ktoś nie jest rodzicem, może wynieść z niej naprawdę dużo i nauczyć się lepiej regulować własne emocje. Polecam

Są książki, które bierzesz do ręki z myślą, że dostaniesz lekką historię o romansie w świecie muzyki… a kończysz z głową pełną emocji, które wcale nie są takie lekkie, i z tym specyficznym uczuciem, że ta historia w jakiś sposób w Tobie została. Tak właśnie miałam z „Muza rockmana” Penelope Ward. Na początku wszystko wskazuje na to, że będzie to dość schematyczna historia - młoda dziewczyna i starszy, charyzmatyczny rockman, trasa koncertowa, napięcie, zakazana relacja. I tak, ten schemat tutaj jest widoczny. Ale im dalej w tę historię, tym bardziej widać, że to nie jest tylko opowieść o romansie. To historia o emocjach, które pojawiają się w najmniej odpowiednim momencie. O decyzjach, które podejmujemy pod wpływem strachu. I o tym, jak trudno jest odpuścić kogoś, kto w bardzo krótkim czasie staje się dla nas wszystkim. Jeśli chodzi o fabułę, to naprawdę mnie wciągnęła - głównie przez klimat. Motyw trasy koncertowej został tutaj pokazany w sposób, który bardzo działa na wyobraźnię. Ciągłe przemieszczanie się, życie w biegu, brak stabilności, intensywność codzienności - to wszystko tworzy idealne tło dla relacji, która sama w sobie jest niestabilna i pełna napięcia. Bardzo podobało mi się to, że historia nie opiera się tylko na jednej osi „poznali się i się zakochali”. Tutaj jest coś więcej - są próby powstrzymywania się, są momenty dystansu, są decyzje, które nie zawsze są logiczne, ale są bardzo ludzkie. I to właśnie sprawia, że ta fabuła wciąga. Jednocześnie mam wrażenie, że niektóre wątki mogłyby zostać zdecydowanie bardziej rozwinięte. Szczególnie sekret Emily - to element, który miał ogromny potencjał emocjonalny i fabularny, ale momentami był potraktowany zbyt powierzchownie. Brakowało mi głębszego wejścia w jej przeżycia, w to, co naprawdę czuje i dlaczego podejmuje takie, a nie inne decyzje. Czasami miałam też wrażenie, że niektóre momenty dzieją się zbyt szybko. Zdarzenia, które powinny mieć większy ciężar emocjonalny, pojawiają się i znikają, zanim zdążą naprawdę wybrzmieć. Przez to niektóre sceny, które mogłyby być bardzo mocne, były po prostu „dobre”, zamiast zapadających w pamięć.. Ogromnym atutem tej książki są dla mnie bohaterowie - chociaż i tutaj mam mieszane odczucia, co akurat uważam za plus. Emily to bohaterka, która jest bardzo ludzka. Nie jest idealna, nie zawsze podejmuje dobre decyzje, czasami działa impulsywnie i pod wpływem emocji. I właśnie to sprawia, że jest autentyczna. Były momenty, kiedy naprawdę ją rozumiałam i jej kibicowałam, ale były też takie, kiedy jej zachowanie mnie frustrowało. I to jest coś, co bardzo cenię - bo oznacza, że ta postać coś we mnie wywoływała. Tristan to z kolei bohater, który ma w sobie wszystko to, czego można oczekiwać od rockmana - charyzmę, pewność siebie, magnetyzm. Ale jednocześnie nie jest jednowymiarowy. Widać w nim emocje, widać jego zaangażowanie i to, że ta relacja nie jest dla niego tylko przelotną przygodą. Bardzo podobało mi się to, że autorka pokazała go nie tylko jako „gwiazdę”, ale też jako człowieka, który ma swoje uczucia i który musi mierzyć się z konsekwencjami swoich decyzji. Relacja między nimi to zdecydowanie najmocniejszy punkt tej książki. Jest intensywna, momentami trudna, pełna napięcia i niedopowiedzeń. To nie jest historia, w której wszystko układa się idealnie - wręcz przeciwnie. I właśnie dzięki temu wydaje się bardziej prawdziwa. To, co szczególnie mi się podobało, to sposób, w jaki autorka buduje ich relację. Ona nie pojawia się nagle - rozwija się stopniowo, mimo prób jej powstrzymania. I to „mimo wszystko” jest tutaj bardzo dobrze wyczuwalne. Jeśli chodzi o styl Penelope Ward, to jest on bardzo przystępny i wciągający. To jedna z tych książek, które czyta się naprawdę szybko - język jest lekki, dialogi naturalne, a historia płynie bardzo płynnie. Z jednej strony to ogromny plus, bo książka wciąga i czyta się ją bez wysiłku. Z drugiej - momentami brakowało mi większej głębi, szczególnie w bardziej emocjonalnych fragmentach. Niektóre sceny aż prosiły się o to, żeby zostały bardziej rozbudowane, żeby można było je mocniej poczuć. Miałam też wrażenie, że tempo bywa nierówne - niektóre momenty są bardzo rozwinięte, a inne dzieją się zbyt szybko. Przez to odbiór emocji bywał trochę zaburzony. Mimo tych minusów uważam, że książka naprawdę dobrze spełnia swoją rolę jako emocjonalna historia o relacji, która nie powinna się wydarzyć, a jednak się wydarza. To nie jest książka idealna, ale ma w sobie coś, co sprawia, że chce się czytać dalej. Coś, co przyciąga i sprawia, że angażujesz się w tę historię, nawet jeśli widzisz jej niedoskonałości. Dlaczego polecam tę książkę? Bo to historia, która potrafi wciągnąć i wywołać emocje. Bo relacja między bohaterami jest intensywna i dobrze poprowadzona. Bo klimat świata muzyki dodaje jej charakteru i wyróżnia ją na tle innych romansów. Jeśli lubicie książki o zakazanych relacjach, o emocjach, które wymykają się spod kontroli i o bohaterach, którzy nie zawsze podejmują właściwe decyzje - „Muza rockmana” zdecydowanie jest czymś, po co warto sięgnąć. Dla mnie to była historia, która nie była perfekcyjna, ale była wystarczająco emocjonalna i angażująca, żeby zostać ze mną na dłużej. I właśnie za to cenię ją najbardziej. 🎸🖤

„Suma wszystkich strat” to książka, która skupia się na różnych stylach charakteru i pokazuje, jak wpływają one na nasze codzienne funkcjonowanie - sposób myślenia, reagowania i budowania relacji. Już od początku widać, że nie jest to typowy poradnik z ogólnikami. Autorka rozkłada temat na konkretne „style”, przypisane do różnych potrzeb, takich jak potrzeba bezpieczeństwa, bliskości, niezależności czy poczucia własnej wartości. Dzięki temu łatwiej odnaleźć siebie w tych opisach i zobaczyć, skąd mogą wynikać nasze reakcje. Dużym plusem tej książki są quizy przypisane do każdego stylu. To właśnie one sprawiają, że czytanie staje się bardziej angażujące - nie tylko przyswajasz wiedzę, ale też na bieżąco możesz sprawdzać, co najbardziej do Ciebie pasuje. To daje wrażenie, że książka jest bardziej „o Tobie”, a nie tylko teorią. Bardzo podobało mi się też to, że wszystko jest dokładnie wyjaśnione i pokazane z różnych stron. Autorka nie skupia się tylko na zachowaniu, ale zwraca uwagę również na takie aspekty jak postawa ciała czy sposób bycia. Dzięki temu opisy są bardziej pełne i łatwiej je przełożyć na realne życie. Książka momentami skłania do zatrzymania się i refleksji - nie tylko jak zaczynasz widzieć siebie w tych schematach, ale i zaczynasz się zastanawiać ile ludzi wokół Ciebie może się tak zachowywać, a my o tym nie wiemy. Podsumowując — to bardzo ciekawa i wartościowa pozycja dla osób, które chcą lepiej zrozumieć siebie i swoje mechanizmy działania. Dzięki połączeniu teorii z praktyką (quizy, przykłady) książka nie jest nudna i naprawdę angażuje.

Sztuka wydawania pieniędzy to najnowsza książka autora słynnej Psychologii pieniędzy. Czytałam tamtą książkę i bardzo mi się podobała, więc zgłosiłam się do naboru recenzenckiego tej 😊 Książka bardzo mi się spodobała! Jest ona o podejściu do wydawania pieniędzy i porusza zarówno aspekty praktyczne, jak i psychologiczne i społeczne. Autor pisze bardzo przystępnym językiem i kładzie nacisk na aspekty, z którymi personalnie się zgadzam - że pieniądze nie powinny być naszą tożsamością czy najważniejszą wartością oraz że ludzie są bardzo różni, a żadna skrajność nie jest dobra. Podobało mi się to, że Housel ma bardzo wyważone podejście, uważa, że trzeba dbać o finanse, ale też nie poświęcać temu całego życia tracąc chociażby czas dla bliskich czy hobby. Bardzo rezonuje ze mną to podejście, bo sama jestem zwolenniczką oszczędzania i inwestowania (studia finansowe upewniły mnie, że to giga ważne!), jednak też nie jestem osobą liczącą każdy grosz 😅 Autor skupia się w tej książce na miękkich aspektach, wartościach życiowych oraz szczęściu i jakie mają na nie wpływ pieniądze. Bardzo mi się podobało! Myślę, że nie jest to jedynie książka dla osób, których sytuacja finansowa jest bardzo zła, bo uważam, że w kryzysie nie ma przestrzeni na takie analizy. Dla całej reszty polecam! Oceniam na 8/10 😊