Recenzje

📚JAK SOBIE RADZIĆ Z TRUDNYMI LUDŹMI? INTELIGENCJA EMOCJONALNA. 🖋 @harvard_business_review @wydawnictwo_onepress 🔸🔹🔸🔹🔸🔹 Już od pierwszych stron poczułem, że to nie będzie kolejny teoretyczny poradnik pełen oczywistości. To raczej konkretne, skondensowane kompendium wiedzy, które trafia w punkt tam, gdzie relacje zaczynają się komplikować. A przecież każdy z nas prędzej czy później trafia na „trudnych ludzi” i co ciekawe, czasem sami nimi jesteśmy. Ogromnym atutem tej książki jest jej forma. To zbiór artykułów publikowanych w Harvard Business Review, dzięki czemu dostajemy różne perspektywy i podejścia do problemu. Autorzy tacy jak Amy Gallo czy Tony Schwartz nie rozpisują się bez końca, tylko przechodzą do sedna i pokazują rozwiązania, które można wdrożyć od razu. Najbardziej doceniłem praktyczność tej książki. To nie jest lektura, którą odkładasz i zapominasz. To raczej zestaw narzędzi, które zaczynają pracować razem z Tobą. Jak nie eskalować konfliktu, jak reagować na pasywno-agresywne zachowania, jak oddzielać emocje od faktów i wreszcie jak zachować spokój, gdy rozmowa wymyka się spod kontroli. Brzmi znajomo? Właśnie dlatego ta książka działa. Co ważne, mimo że publikacja mocno osadzona jest w realiach zawodowych, bez problemu można przenieść jej wskazówki do życia prywatnego. Relacje to relacje, niezależnie od tego, czy dotyczą współpracownika, partnera czy znajomego. Podczas lektury złapałem się na jednej myśli: często problem nie leży w „trudnych ludziach”, ale w tym, jak reagujemy na ich zachowania. Ta książka uczy dystansu, uważności i przede wszystkim świadomej komunikacji. A to kompetencje, które naprawdę robią różnicę. Jeśli szukasz konkretów zamiast pustych sloganów i chcesz lepiej radzić sobie w wymagających relacjach, ta pozycja to świetny wybór. Krótka, treściwa i co najważniejsze, skuteczna.

Tak, jestem psychologiem - szczególnie dziecięcym - więc sięgam po takie książki jak "Samoregulacja w praktyce. Jak opanować własne emocje i wspierać rozwój emocjonalny dziecka": bo dzięki byciu "na bieżąco" jestem w stanie też polecać dobre podejście do wspierania dziecka w sposób szerszy, do większej grupy osób. Czy według mnie jednak warto polecić książkę Natalii Fedan? Myślę, że tak - chociaż to właściwie dopiero początek procesu. Autorka daje nam mnóstwo wskazówek z zakresu samoregulacji, co sprawia, że dosłownie dopiero przemyślenia i refleksje, a później próba wprowadzenia tego w życiu, będzie dawała jakieś bardziej widoczne rezultaty. W teorii można napisać wszystko - dla mnie jednak słowa Natalii Fednan brzmiały bardzo sensownie i jestem zdumiona tym, jak prosto, jasno i klarownie można przekazywać trudniejsze treści. Powiem Wam, że gdyby autorka pewne rzeczy mi tak przedstawiła, gdy byłam studentką, to pewnie wiele obszarów materiałów związanego z działaniem naszych mózgów szybciej weszłoby mi do głowy. Sprawia to jednak, że "Samoregulacja w praktyce. Jak opanować własne emocje i wspierać rozwój emocjonalny dziecka" jest naprawdę wartościową pozycją. I chociaż oczywiście, docelowo mamy wspierać dziecko, to jednak nie możemy zapomnieć o tym, że rodzic też musi wesprzeć samego siebie i umieć podejść do swojego dziecka a taki sposób, by zadziałać jak najlepiej i najefektywniej - dla obu stron. Emocje dziecka często są tylko pewnymi komunikatami - bo nasze mózgi rozwijają się do blisko trzydziestego roku życia, więc skoro osoba dorosła ma czasami dosyć, to dlaczego dziecko nie może mieć problemów z przebodźcowaniem, napięciem czy też samoregulacją? Natalia Feden jest psychologiem i trenerem Self-Reg. Ewidentnie widać, że tematyka samoregulacji jest jej bliska, więc przedstawia wszystko w niewymuszony sposób, często oparty na praktycznych przykładach. Ba, mamy w tej pozycji nawet sporo różnych graficznych przedstawień pewnych rzeczy, żeby z jednej strony dobrze przyswajać treść, a z drugiej: dobrze ją rozumieć. "Samoregulacja w praktyce. Jak opanować własne emocje i wspierać rozwój emocjonalny dziecka" to kompendium wiedzy - od tego, co pod kątem fizycznym możemy zrobić (czyli zadbać o odpowiednią dietę i sen), a także co możemy robić nawet pod kątem komunikacyjnym z dzieckiem (czyli jak mówić, żeby nie przechodzić ze skrajności w skrajność - od lekceważenia aż po nadopiekuńczość). Autorka wielokrotnie zwraca uwagę na codzienne sprawy - jak chociażby to, jak wybrać odpowiednie przedszkole, czy co pomoże nie tyle ukoić, co poprzeżywać odpowiednio nasze emocje (nie można ich bowiem ignorować i udawać, że nie istnieją!). Jeśli macie ochotę na ciekawe podejście do tego, jak wesprzeć dziecko - a przy okazji siebie, jako rodziców, to wydaje mi się, że "Samoregulacja w praktyce. Jak opanować własne emocje i wspierać rozwój emocjonalny dziecka" jest definitywnie tytułem, który można sobie polecać. Jestem zdumiona tym, że wcześniej nie słyszałam o autorce - ale myślę, że teraz będę ją śledzić nawet w social mediach, żeby czytać jej treści. Uważam, że idealnymi rodzicami nikt się nie rodzi - nie dostajemy instrukcji, jak prawidłowo postępować. Książki takie, jak Natalii Fedan pokazują nam, jak zadbać o siebie i swoją pociechę - a co lepsza: co zrobić, żeby rozwój emocjonalny u dziecka był dobry - i żeby rodzic przy tym nie osiwiał i nie stracił resztek swojej cierpliwości... Podsumowując: jestem pod wrażeniem!

Cichy brzeg zanurzonego w leśnej gęstwinie jeziora co roku w lecie rozbrzmiewa głosem nastolatków. Staje się świadkiem pierwszych miłosnych wyznań, powiernikiem tajemnic, mimowolnym uczestnikiem konfliktów, słuchaczem mniej lub bardziej poważnych rozmów oraz odbiorcą śmiechu. Wokół niego gromadzą się na obozie skauci oraz młodzi muzycy, by w otoczeniu przyrody tworzyć niepowtarzalne wspomnienia na lata. I chociaż brzmi to obiecująco, i mimo, że w pierwszej części obozowych przygód Amy Cook naprawdę można było dać się porwać wyjątkowemu klimatowi, to pomiędzy „Pocałunkami przy ognisku” a „Obietnicami pod gwiazdami” duch skautingu, moc relacji i wyrazistość bohaterów rozwiała się niczym poranna mgła. Na próżno szukać w niej obozowej atmosfery, wyzwań i codziennej rutyny, nie ma co liczyć na głębię relacji, jakie zawiązały się na poprzednim obozie. Autor ślizga się po tematach, nie zahacza o żaden na dłużej i nie wgłębia się w niego, a ten, który wiedzie prym (nieszczęśliwa miłość Amy i Bostona) też jest mocno naciągany i nierealny. W trakcie czytania czułam rozczarowanie, bo nie znalazłam w tej części niczego, co tak spodobało mi się w pierwszej. Lecz to, co w największym stopniu zniechęciło mnie to „Obietnic pod gwiazdami” to promowanie spożywania alkoholu przez osoby nieletnie. Takim praktykom i ich promowaniu w literaturze młodzieżowej (książka oznaczona jest 14+) zdecydowanie mówię nie! Styl pisania Sławka Ćwichuły więcej ma w sobie z grafomanii niż literatury na dobrym poziomie, a w „Obietnicach…” na tym polu poległ jeszcze bardziej niż w „Pocałunkach...”. Sięgając po tę książkę nie spodziewałam się wzniosłej literatury, ale liczyłam na lekką, przyjemną, wciągającą powieść z nieźle wykreowanym klimatem skautingu. Niestety tym razem spotkało mnie jedynie rozczarowanie. Nie ma w niej ikry, polotu, nawet pomysłu na rozwiązanie wątków, które zostały zawiązane w tej i poprzedniej części. Bohaterowie stali się płascy i nijacy. Ewidentnie pomysły skończyły się na pierwszej części i może na niej powinna się ta historia zakończyć.

Wakacyjny vibe, skauting i dramaty nastolatków. Po pierwszej części miałam taki niedosyt, że od razu zgłosiłam się do naboru, by ją przeczytać. Uwielbiam książki, w których bohaterowie się rozwijają, dorastają i stają się innymi ludźmi (w pozytywnym sensie). Amy to moja idolka. Uwielbiam to, że jest delikatnie dwubiegunowa i była dla mnie ciekawą postacią. Książkę poleciłabym osobą, które czasami czują się samotni i potrzebują przeczytać co lekkiego, śmiesznego, a jednocześnie uroczego. Ta książka sprawiła, że na pewno będę sięgać po inne książki, które stworzy Sławek. Sposób pisania lekki i przyjemny. Lubicie dramaty i rozterki? W tej książce to znajdziecie! W sumie nie tylko to! Warto czytać! Polecam wam te dylogie, szczególnie teraz, gdy wolnymi krokami zbliża się lato!

📖"Przebudzona potęga podświadomości" ✍️ Dr. Joseph Murphy „Przebudzona potęga podświadomości” dr. Josepha Murphy’ego to książka, która skłania do głębszego spojrzenia na własne myśli, przekonania i sposób, w jaki wpływają one na nasze życie. Autor w przystępny sposób pokazuje, jak ogromną rolę odgrywa podświadomość w codziennych decyzjach, emocjach oraz dążeniu do celów." To książka, która naprawdę daje do myślenia. Czyta się ją lekko, a jednocześnie skłania do zatrzymania się na chwilę i zastanowienia nad własnym sposobem myślenia. Bardzo spodobało mi się to, jak autor pokazuje, że nasze myśli i przekonania mają ogromny wpływ na codzienne życie, emocje i podejmowane decyzje. Podczas lektury wiele fragmentów szczególnie do mnie przemówiło, ponieważ łatwo można odnieść je do własnych doświadczeń. Książka motywuje do pracy nad sobą, do bardziej świadomego myślenia i zwracania uwagi na to, co „podpowiadamy” swojej podświadomości. To pozycja, do której warto wracać, zwłaszcza w momentach, kiedy potrzebujemy wsparcia, motywacji i zmiany nastawienia. Polecam każdemu, kto interesuje się rozwojem osobistym i chce lepiej zrozumieć, jak wielką siłę mają nasze myśli.