Recenzje

Po pierwszym tomie miałam nadzieję że akcja w książce się rozkręci, i nie myliłam się. Powieść sprostała moim oczekiwaniom. Pierwszą część skończyłam z wielkim szokiem i nie mogłam się otrząsnąć z plot twistu w zakończeniu. W pierwszym tomie nie było zbytnio fabuły ale miała coś przez co nie dało się odciągnąć od książki, lecz w drugim tomie dostajemy mnóstwo zwrotów akcji. Książka dostarczyła mi lawiny emocji, płakałam na niej, śmiałam się na niej, oraz musiałam rozchodzić część wydarzeń w niej. Historia Scara oraz Shark została wspaniale napisana, przez co dało się zapomnieć o całym otaczającym nas świecie czytając powieść. Po przeczytaniu tej dylogi poczułam pustkę bo potrzebowałam więcej i więcej.Książka została pięknie wydana oraz ma cudowne ilustracje przez co czytało się ją jeszcze lepiej. 4,5/5⭐️

Dwudziestolecie międzywojenne to szczególny czas w historii Polski. Bieda, analfabetyzm, nieufność wobec nowoczesności i brak dostępu do opieki medycznej z prawdziwego zdarzenia skutkowały tym, że w sytuacjach niezrozumiałych, niepokojących, w chorobach i nieszczęściach masowo odwoływano się do zabobonów. Dotyczyło to również zdarzeń o charakterze kryminalnym: przestępcy, ich ofiary, a także świadkowie zbrodni w śledztwach nader chętnie powoływali się na interwencję sił nadprzyrodzonych. Wiara w działalność diabła była silniejsza niż wiara w system. Książka otrzymana dzięki współpracy z wydawnictwem Sploty. Odczarowanie czasów międzywojennych Czas ograniczony końcem pierwszej i początkiem drugiej wojny światowej dla naszego kraju oznaczał odzyskanie niepodległości, scalenie ziem trzech dawnych zaborów, intensywny rozwój i podjęcie zbiorowego wysiłku w celu nadrobienia zaniedbań ponad stu dwudziestu lat niewoli. W popkulturze II Rzeczpospolitą często się romantyzuje, ukazując wyłącznie pozytywne aspekty tego okresu i zapominając między innymi o ogromnym ubóstwie, w jakim żyła znaczna część polskiego społeczeństwa. Mało kto stara się pamiętać o tym, jak ograniczone horyzonty towarzyszyły biedniejszym warstwom społecznym, przez co w sytuacji zagrożenia ich pierwsze kroki miały niewiele wspólnego z racjonalnością. Szeptuchy, znachorzy i wiejskie lęki Wiara w siły diabelskie i magię towarzyszy naszym przodkom od pokoleń. To właśnie dawne rytuały i zaklęcia pomagały przetrwać najtrudniejsze wydarzenia. W dwudziestoleciu w większych miastach królowała inteligencja, która wyśmiewała się z mieszkańców wiosek. Artykuły cytowane przez autorkę Demonicznego dwudziestolecia w każdym rozdziale tylko dobitniej pokazują, jak mało empatii i zainteresowania kierowano w stronę najsłabszych. Wiara w czarownice i ingerencję diabła była czymś normalnym dla chłopów. W większości wiosek nie było doktorów, przez co w razie choroby kierowano się do szeptuchy czy znachora, który leczył swoich pacjentów naturalnymi metodami. Nie brakowało szarlatanów, którzy zamiast pomagać, tylko szkodzili. Zbrodnie zrodzone z ciemnoty Wiele z opisywanych w Demonicznym dwudziestoleciu przypadków nie wydarzyłoby się, gdyby zadbano odpowiednio o wykształcenie i dobrobyt chłopów. Wielu z nich nadal nie miało dostępu do prądu, bieżącej wody czy odrobiny kultury. Każda nowość kojarzyła im się z czymś negatywnym, wzbudzała w nich strach i pogardę. Gdyby zaczęto pomagać, zamiast naśmiewać się z najuboższych, to do wielu opisywanych zbrodni by nie doszło. Bardzo trudno jest czytać o katowaniu czy mordowaniu niewinnych ludzi z powodu plotek lub ze strachu przed wpływem diabła. Trudno aż uwierzyć, jak wiele zabobonów utrzymało się w mentalności społeczeństwa i jak ciężko było nakłonić ich do poznawania i korzystania z nowych metod. Zderzenie dwóch różnych światów Istotnym aspektem każdego rozdziału Demonicznego dwudziestolecia było opisywanie działań sądów i służb, aby rozwiązać dany konflikt czy zbrodnię. To właśnie przed obliczem sędziów stykały się losy inteligencji z ich klientami z najniższych sfer. Od ich pierwszych spotkań możemy zaobserwować, z jaką wyższością wypowiadają się o swoich protegowanych i jak ich wiejskie wierzenia są dla nich śmieszne. Ta ignorancja aż bije po oczach i nie da się ukryć, że wyroki wydawane przez sędziego były często łagodniejsze z powodu litości nad słabszym człowiekiem. Wielu reporterów wyśmiewa dawne zbrodnie i patrzy na winowajców z góry, uważając, że w wielkim mieście nigdy nie doszłoby do takiego barbarzyństwa. Świetny reportaż historyczny z bogatym tłem W Demonicznym dwudziestoleciu Paulina Drożdż w ciekawy i kreatywny sposób podeszła do tego trudnego okresu w polskiej historii. Jej opisy wydarzeń są ciekawe, a czytelnik dostaje pełno zdjęć, które tylko pomagają mu lepiej zrozumieć daną sytuację i opisywane wydarzenie. Widać, jak wiele pracy i zaangażowania wymagało stworzenie tak dobrego reportażu. Możemy poznać wiele dawnych wierzeń i stać się naocznymi świadkami wielu spraw sądowych. Artykuły, które opisywały rozprawy i przestępstwa, pozwalają na lepszy i dokładniejszy odbiór zdarzeń. Muszę przyznać, że Demoniczne dwudziestolecie zasługuje na naprawdę ogromny rozgłos. Doceniam, jak autorka połączyła elementy historii i stworzyła książkę, która nie zanudza czytelnika kolejnymi datami i suchymi opisami, tylko pozwala nam poczuć się tak, jakbyśmy byli świadkami tych wydarzeń. Każdy rozdział to inna dramatyczna historia, która wciąga nas w ten mroczny klimat. Jestem zachwycona i mogłabym godzinami czytać kolejne książki tej autorki. Liczę na kontynuację i poruszanie równie ciekawych wątków, być może z innej epoki. W końcu polska historia pełna jest mrocznych wierzeń i wydarzeń, które się za nimi kryją.

,,Frenemy. Przyjaciel czy wróg?” to młodzieżowa powieść. Na początku wydaje się, że dostaniemy historię ze znanym schematem szkolnego romansu, jednak po zagłębieniu się można ujrzeć historię o wyborach, moralności i cenie swoich marzeń. Główna bohaterka, Erika Monroe, to ambitna i zdeterminowana licealistka, która zrobi wszystko, by dostać się na wymarzone studia na Stanford. Do tego stopnia, że wplątuje się w moralnie niejednoznaczną grę. Ma pogrążyć i doprowadzić do wyrzucenia ze szkoły ucznia Chase'a. Jednak po bliższym poznaniu się bohaterowie zaczynają nawiązywać nić porozumienia i przyjaźni. Autorka umiejętnie komplikuje relacje i stopniowo odsłania kolejne warstwy bohaterów. Chase nie jest typowym złym chłopakiem, a Erika nie jest bez skazy. Należy także pamiętać, że jest to książka młodzieżowa, więc bohaterowie popełniają błędy, które mogą się wydawać głupie, jednak są adekwatne do ich wieku. Przez to są jeszcze bardziej autentyczni i prawdziwi.  Erika to bohaterka, której dylematy są realne i bolesne. Przy jej postaci można zacząć zastanawiać się nad kilkoma rzeczami, np. Czy warto poświęcić czyjeś życie dla własnej przyszłości? Czy cel naprawdę uświęca środki? Chase z kolei łamie stereotypy. Niby buntownik, a jednak pełen sprzeczności. Z jednej strony jest typem samotnika, a momentami da się zauważyć jego zagubienie . Czasami ciężko było go rozgryźć. Relacja tej dwójki rozwija się stopniowo, w swoim naturalnym rytmie. Styl autorki jest lekki i przystępny, co sprawia, że książkę czyta się szybko. Narracja jest dynamiczna, dialogi naturalne, a emocje podane w sposób bezpośredni i angażujący. Momentami fabuła może wydawać się przewidywalna, zwłaszcza dla osób, które często sięgają po literaturę młodzieżową.

Po tej książce spodziewałam się czegoś zupełnie innego. Miało być mrocznie i wciągająco, a odnoszę wrażenie, że czytałam o alfach z popędem seksualnym i wiecznym warczeniu. Pomysł na mroczny świat zmiennych miał potencjał, ale wykonanie leży. Wydarzenia następują po sobie bez większej logiki. Miałam wrażenie, że autorka wrzuca kolejne sceny tylko po to, żeby było brutalnie albo dziwnie, nie dbając o to, czy to się trzyma kupy. Główna bohaterka, Sadie, miała być silna i zadziorna, ale często jej zachowanie wydawało mi się po prostu męczące i dziecinne. Relacje z alfami były tak toksyczne, że ciężko było to czytać. Dawno się tak nie zmęczyłam czytając książkę. Liczyłam na emocjonalny rollercoaster, a dostałam historię, która momentami mnie zniechęcała, momentami drażniła. Raczej nieprędko sięgnę po kolejny tom, chyba że z czystej ciekawości, czy coś się poprawiło.

🌺 "Ciało wie lepiej. Przewodnik po nowoczesnej nauce o odporności" autorstwa Johns Trowsdale, to przydatny poradnik o zdrowiu, który w prosty sposób wyjaśnia, jak działa nasz układ odpornościowy i dlaczego jest tak ważny dla codziennego życia. 🌺 Autorem jest doświadczony naukowiec z Cambridge, który w przystępny sposób tłumaczy skomplikowane rzeczy naprawdę prostym językiem. W pierwszej części książki poznajemy, jak odporność działa na co dzień oraz z jakimi przeciwnikami musi walczyć. W dalszych częściach autor przygląda się problemom: chorobom, w których układ odpornościowy atakuje własne ciało, wpływowi stylu życia na naszą obronę oraz temu, czego nauka nauczyła się, badając inne gatunki zwierząt i nawet mikroorganizmy. Autor pokazuje, że nasze ciało ma własną, bardzo mądrą „armię”, która codziennie broni nas przed bakteriami, wirusami i innymi zagrożeniami. Wyjaśnia, dlaczego czasem chorujemy, skąd się biorą alergie, choroby autoimmunologiczne czy problemy ze starzeniem. Nie jest to suchy podręcznik - czyta się ją lekko, z szacunkiem dla tego, jak genialnie działa nasz organizm. Po lekturze lepiej rozumiesz, dlaczego warto zaufać swojemu ciału i nie przeszkadzać mu za bardzo, ponieważ ono wie lepiej. Jeśli interesuje Cię zdrowie i chcesz wiedzieć, co naprawdę dzieje się wewnątrz Ciebie to ta książka jest świetnym wyborem.