Recenzje

Są książki, które bierzesz do ręki z myślą, że to będzie lekka, młodzieżowa historia… a kończysz z głową pełną przemyśleń i lekkim ciężarem na sercu. Tak właśnie miałam z „Frenemy: przyjaciel czy wróg” Lauren Price. Na początku wydaje się, że to opowieść o typowych relacjach nastolatków - przyjaźń, szkoła, emocje, trochę dram. Ale im dalej w historię, tym bardziej widać, że to książka o czymś znacznie głębszym. O tym, jak bardzo relacje mogą być skomplikowane. Jak cienka jest granica między bliskością a rywalizacją. I jak łatwo można się pogubić w emocjach, kiedy tak bardzo chce się być dla kogoś ważnym. Jeśli chodzi o fabułę, to naprawdę mnie wciągnęła. Nie jest to historia oparta na jednej wielkiej akcji - tutaj wszystko dzieje się w relacjach, w niedopowiedzeniach, w drobnych gestach i słowach, które potrafią znaczyć więcej, niż się wydaje. Bardzo podobało mi się to, jak autorka stopniowo buduje napięcie. Nie dostajemy wszystkiego od razu - zamiast tego odkrywamy kolejne warstwy tej historii, poznajemy bohaterów coraz lepiej i zaczynamy rozumieć, co tak naprawdę dzieje się między nimi. Motyw „frenemy” został tutaj pokazany w sposób, który naprawdę daje do myślenia. To nie jest prosta relacja typu „lubię - nie lubię”. To coś dużo bardziej skomplikowanego. To przywiązanie, które jednocześnie potrafi ranić. To potrzeba bliskości zmieszana z zazdrością. To relacja, która potrafi być jednocześnie najważniejsza i najbardziej toksyczna. I właśnie dlatego ta książka jest tak dobra - bo jest prawdziwa. Ogromnym atutem są dla mnie bohaterowie. To nie są postacie idealne, które zawsze wiedzą, co robić. Wręcz przeciwnie - popełniają błędy, ranią siebie nawzajem, czasem podejmują decyzje, które trudno zrozumieć. Ale to właśnie sprawia, że są tak autentyczni. Podczas czytania miałam bardzo mieszane emocje. Były momenty, kiedy naprawdę kibicowałam bohaterom, chciałam, żeby wszystko się ułożyło… a chwilę później byłam sfrustrowana ich zachowaniem. I to jest coś, co uważam za ogromny plus - bo oznacza, że ta historia naprawdę angażuje emocjonalnie. Relacje między bohaterami są tutaj absolutnie kluczowe. Są napięte, skomplikowane i momentami bardzo intensywne. Widać w nich zazdrość, potrzebę akceptacji, strach przed odrzuceniem, ale też momenty prawdziwej bliskości. To wszystko jest pokazane w bardzo naturalny sposób, bez przesady i bez sztuczności. Jeśli chodzi o styl autorki, to jest on bardzo przystępny i lekki, co sprawia, że książkę czyta się naprawdę szybko. Język jest dopasowany do młodzieżowego klimatu, dzięki czemu wszystko brzmi naturalnie i wiarygodnie. Jednocześnie autorka potrafi dobrze oddać emocje - w prosty sposób, ale taki, który trafia. Bardzo podobało mi się też to, że mimo lekkości stylu, książka porusza ważne tematy. To nie jest tylko historia „dla rozrywki” - to historia, która pokazuje, jak relacje mogą wpływać na nasze samopoczucie, poczucie własnej wartości i sposób postrzegania siebie. Oczywiście są też elementy, które mogłyby być jeszcze lepsze. Momentami miałam wrażenie, że niektóre wątki zasługują na większe rozwinięcie. Niektóre relacje czy sytuacje miały ogromny potencjał emocjonalny i aż prosiły się o to, żeby zostać bardziej pogłębione. Czasami też tempo było trochę nierówne - niektóre momenty działy się bardzo szybko, przez co chciałabym mieć więcej czasu, żeby je „przeżyć”. Mimo tego uważam, że książka naprawdę robi świetną robotę jako historia o relacjach i emocjach. To jedna z tych książek, które mogą wydawać się proste, ale tak naprawdę poruszają ważne i trudne tematy. Dlaczego polecam tę książkę? Bo pokazuje coś, z czym wiele osób może się utożsamić. Bo mówi o relacjach, które nie są idealne. Bo pokazuje, że przyjaźń nie zawsze wygląda tak, jak powinna… i że czasami trzeba nauczyć się stawiać granice. Jeśli lubicie książki o emocjach, o relacjach i o tym, jak skomplikowane potrafią być więzi między ludźmi - szczególnie w młodym wieku - to „Frenemy: przyjaciel czy wróg” zdecydowanie jest czymś, po co warto sięgnąć. Dla mnie to była historia, która wciągnęła mnie emocjonalnie i zostawiła z wieloma przemyśleniami. I właśnie za to cenię ją najbardziej.

⭐/5 Zaczynając tą książkę miałam dość wysokie oczekiwania. Zaczęła się naprawdę świetnie. Pierwsze pięćdziesiąt stron były moim zdaniem bardzo, ale to bardzo fajnie. Rozbudowana akcja unikatowi bohaterowie. Jednak od 100 strony moim zdaniem coś się popsuło. I to bardzo się popsuło. Więc jako, że nie chcę się zbytnio rozpisywać poniżej przedstawiam „co mi się nie podobało w tej książce”, poniższe podpunkty są uzasadnieniem mojej opinii. 1. Zachowanie głównej bohaterki. Niby tu taka mądra i wgl, ale tak naprawdę była głupia i zależało jej na uwadze innych. Na samym początku książki jest przedstawiona jako super dziewczyna, ma super relacje z rodzicami, siostrą znajomymi itp. Jednak mam wrażenie, że pod koniec książki to zupełnie inna osoba, która tylko szuka atencji wśród wszystkich. Jest po prostu głupia, albo pick me. Albo jedno i drugie. 2. Bad boy ze zranionym sercem? No ofc, że tak. Chase jest przedstawiany jako typowy bad boy. Nic go nie obchodzi, nauka jest fe. A dziewczyny zmienia szybciej niż skarpetki. Ale oczywiście musi mieć traumę z dzieciństwa. I sekrety, o których wiedzą tylko najbliżsi. Autorka dorzuciła do tego „samotność” (choć nie wiem gdzie ona jest tak naprawdę pokazana). Oczywiście bohater nie lubi otwierać się przed innymi i najlepiej jakby on wiedział wszystko o wszystkich, a inni o nim nic. 3. Wymuszone enemies to lovers? Girl masz to jak w banku. Oni się nie lubią. Czemu? Nie wiem!!! Nie ma konkretnego powodu, to relacja „nie lubię cię bo tak mi się podoba.” W dodatku nawet nie ma tego wątku dobrze rozwiniętego. Nie lubią się przez pierwsze 100/150 stron, a potem są nagle best friends. I nagle bum całują się totalnie znikąd. Plus jest IMO wymuszony slow burn, przez jakieś 200 stron. Książce mówię totalnie NIE. Nie jest to mój gust czytelniczy. 

Dane, dane, dane. Dziś wszyscy coś mierzą, wszyscy analizują, wszyscy są data driven. Ale co to tak naprawdę oznacza? I czy każdy, kto tak o sobie mówi, rzeczywiście wie, jak dobrze zadawać pytania, dobierać metody i wyciągać wnioski, na których można polegać? Waśnie na to pytanie odpowiada ta książka. "Nie wróżymy z fusów" to praktyczny przewodnik po metodach badawczych — różnych, konkretnych i dopasowanych do różnych sytuacji. Badania użytkowników, analiza danych produktowych, badania rynkowe i marketingowe — każda metoda omawiana jest z przykładami i podpowiedzią, kiedy warto po nią sięgnąć. Nie będę udawać — to nie jest lekka lektura. Jest jej dużo i wymaga skupienia. Ale jeśli serio chcesz rozumieć, co kryje się za hasłem "decyzje oparte na danych" — warto przez nią przejść. Product managerowie, UX designerzy, marketerzy — ta pozycja jest dla Was. Polecam.

„Obietnice pod gwiazdami” to książka, która niby jest młodzieżówką o wakacjach i relacjach, ale ma w sobie dużo więcej emocji, niż się spodziewałam. Najbardziej podobało mi się to, jak realistycznie są pokazane uczucia i problemy bohaterów. Nic nie jest tu idealne ani przesłodzone - relacje bywają trudne, czasem irytujące, ale przez to bardzo prawdziwe. Główna bohaterka też nie jest perfekcyjna, co dla mnie jest dużym plusem, bo łatwo ją zrozumieć. Klimat obozu i nocnych rozmów pod gwiazdami wypada naprawdę dobrze - daje taki spokojny, trochę melancholijny vibe, który fajnie pasuje do całej historii. Momentami książka trochę się dłużyła, ale ogólnie czytało się ją dobrze i wciągała bardziej przez emocje niż akcję. To nie jest lekka, słodka historia, tylko coś bardziej życiowego i momentami cięższego. Ocena: 4/5⭐

Ojojoj… 😅 To była jedna z tych książek, które naprawdę dają w kość. Bardzo naukowa, mocno biologiczna i momentami… po prostu trudna. Czytałam ją na raty - codziennie po trochu 🩷. Sporo pojęć było dla mnie totalnie nowych i skomplikowanych (np. MHC - wcześniej nawet nie słyszałam!), więc często łapałam się na tym, że muszę „tłumaczyć” sobie fragmenty z pomocą internetu, żeby w pełni zrozumieć, o co chodzi. Zdecydowanie będę musiała zrobić notatki z tej książki. Znajdziecie tu ogrom wiedzy o układzie odpornościowym: szczepionkach, przeszczepach, limfocytach T i B, układzie dopełniacza i wielu innych zagadnieniach. Książka jest solidnie poparta bibliografią - czuć, że to konkret i nauka na poważnie . Nie ukrywam - to nie jest lektura „na raz”. To typ książki, przy której trzeba się totalnie skupić. Jeśli ktoś nie siedzi mocno w takich tematach, może być naprawdę ciężko. Ale! Mimo tej trudności wyniosłam z niej bardzo dużo. Dała mi ogrom refleksji - o tym, jak niesamowicie skomplikowanym mechanizmem jest nasz organizm. Ile rzeczy dzieje się w nas każdego dnia, zupełnie poza naszą świadomością… a nasz układ odpornościowy nieustannie pracuje, żeby nas chronić. Uświadamia też, ile badań, czasu i pracy potrzeba, żeby cokolwiek odkryć - i jak wiele wciąż pozostaje nieznane. 📌Podsumowując: ➡️ trudna, wymagająca, momentami ciężka ➡️ ale jednocześnie ciekawa i poszerzająca horyzonty ✨Jeśli interesujecie się biologią i immunologią - zdecydowanie warto! ❤️