Recenzje

Dzień dobry Kochani 😊 Sezon urlopowy trwa w najlepsze, więc mam do Was takie pytanko. Czy wolicie wycieczki zorganizowane przez biuro czy raczej sami wszystko organizujecie? Ja często wszystko organizuję sama, a pomaga mi w tym odpowiedni przewodnik. Dziś właśnie kilka słów o travelbooku pt. "Berlin" autorstwa Katarzyny Głuc, który ukazał się niedawno nakładem Wydawnictwa Bezdroża. Zawiera on wszystkie potrzebne informacje dotyczące stolicy naszego zachodniego sąsiada. Znajdziecie tu dzieje miasta, kalendarium imprez oraz opisy najważniejszych zabytków, znajdujących się w poszczególnych dzielnicach miasta. Dowiemy się z niego także, jakie pamiątki zakupić w Berlinie i gdzie udać się na pchli targ. Całość dopełniają przydatne mapki i fantastyczne zdjęcia, które zachęcają do spakowania walizki i udania się w podróż. Choć tytuł travelbooka brzmi "Berlin", to w przewodniku znajdziemy także informacje o okalającej miasto Brandenburgii. Podsumowując "Berlin" to ciekawy, pełen przydatnych informacji przewodnik, wydany w podręcznym formacie, który zmieści się w każdej damskiej torebce. Polecam serdecznie 💙😘

Książka Pani Anny Zielińskiej bezsprzecznie jest napisana wartkim językiem, pełna anegdot, ironii i dystansu do otaczającego nas świata. Tematyka omawiana jest bardzo szeroka i w teorii ma koncentrować się na dziejach Polski. Co w przypadku rozdziału poświęconego medycynie jest delikatnie mówiąc dyskusyjne, czytelnik otrzymał w nim ciekawy przegląd uwag związanych z medycyną średniowieczną ale zachodnią, próżno szukać ciekawostek odnośnie do dziejów naszego kraju. Zapewne Autorka obalając mity nie chciałaby sięgać po ciekawostki polecające np. spożywanie żab czy węży a już takie rady odnaleźć można zapoznając się z dziełami brata Mikołaja, dominikanina (swoją drogą wszystkim gorąco polecam lekturę Brata Mikołaja z Polski pisma lekarskie w tłumaczeniu z łaciny Ryszarda Ganszyńca tym bardziej, że publikacja ta jest dostępna za pośrednictwem federacji bibliotek cyfrowych). Autorka gęsto korzysta z bardzo ciekawych przykładów z Europy Zachodniej, miejscami niezaznajomiony ze średniowieczem czytelnik może odnieść wrażenie, że pewne procesy w naszym kraju były identyczne, a niestety nie zawsze tak było – ale to są już niuanse o których muszą się uczyć studenci historii. Książka ma przede wszystkim zaciekawić, przyciągnąć uwagę co też czyni. Autorka dzieli się licznymi anegdotami i ciekawostkami, co w pewnych miejscach może być odrobinę przytłaczające. Czytelnik zwróci uwagę na bezdyskusyjną miłość Autorki do omawianej epoki i bardzo emocjonalne podejście wobec prób oczerniania wieków ciemnych. Należy także podkreślić fakt, że Pani Anna Zielińska angażuje się w ruch rekonstruktorski co zaowocowało licznymi ważnymi informacjami, które często umykają badaczom gabinetowym. Dla kogo jest ta książka? Książka ta, jak nadmienia Autorka, skierowana jest nie do specjalistów: czytelnicy spoza historycznego podwórka, język oraz przyjęta forma z pewnością bardziej przypadną do gustu młodszemu pokoleniu. Kto skorzysta z tej lektury? Wiedza jeszcze nikomu nie zaszkodziła, stąd prosta odpowiedź: każdy. Mediewistom odradzałbym kontakt z lekturą gdyż pewne zwalczane przez autorkę mity już dawno zostały obalone i zwalczone. Poziom trudności ★★☆☆☆ – raczej łatwa Książka napisana jest prostym językiem, nie jest przeładowana faktami, nazwiskami postaci historycznych czy autorytetami współczesnej nauki, jak to często bywa w literaturze zarówno naukowej jak i popularnej. Narracja jest wartka, Autorka lubuje się w porównaniach do czasów współczesnych co stanowczo ożywia lekturę i ułatwia zrozumienie omawianych zagadnień. Liczba ciekawostek powoduje, że książkę dobrze i szybko się czyta. Ile czasu zajmie przeczytanie tej książki? Weekend Książkę można przeczytać na raz, ale sugerowałbym jej rozbicie na raty tak aby móc lepiej zapamiętać omawiane kwestie, którymi w ramach różnych ciekawostek zawsze można się podzielić w czasie rozmów ze znajomymi. Z jaką jedną myślą zostaniesz po lekturze? Autorka wielokrotnie podkreśla, że średniowiecze jest ciekawsze i bardziej wielowątkowe niż może się wydawać. Poza tym stara się podkreślić, że ludzie tej epoki aż tak bardzo się od współczesnych nie różnili, jakkolwiek z tą tezą polemizowałbym. Najciekawszy cytat Zapadł mi w pamięć fragment, którym Autorka może się narazić sporej rzeszy czytelników, chodzi mi o krytyczne podejście do narodowego sportu jakim w Polsce niestety ciągle jest piłka nożna. Najmocniejsze strony książki Zaangażowanie emocjonalne Pani Anny Zielińskiej, której wizja i sposób patrzenia na średniowiecze naprawdę leży na sercu. Oczytanie w nowszej literaturze przedmiotu. Ciekawie dobrane cytaty ze źródeł. Lekkie pióro Autorki jest od razu widoczne. Przywiązanie do zabytków materialnych i odkryć archeologicznych, co jest zrozumiałe uwzględniając wykształcenie Autorki, to kolejna cecha, na którą każdy zwróci uwagę. Skoro praca ta ma trafić do kręgu nie specjalistów to słusznie przyjęto założenie tłumaczenia podstaw np. teorii humoralnej obowiązującej w medycynie średniowiecznej. Co mogłoby być lepsze? Unikałbym aż tak potocznego języka. Warto byłoby skupić się albo na historii powszechnej lub dziejach Polski, połączenie tych dwóch wątków jest zadaniem dość złożonym. Stąd rozdział poświęcony bitwie grunwaldzkiej niezbyt pasuje do rozważań odnośnie dziejów medycyny w kontekście prac Frugarda. Poziom szczegółowości nie jest zbyt wysoki, choć miejscami można by uniknąć wymieniania władców, którzy dla odbiorcy mogą być dość abstrakcyjni. Praca ta ma dość nierówne rozdziały, ich tytuły nie zawsze odpowiadają zawartości. Rozdział poświęcony higienie nagle przeradza się w uwagi – ciekawe – dotyczące czasu wolnego, turniejów, gry w szachy czy w piłkę. Autorka skoro zapowiada rozprawienie się z mitami narosłymi wokół wielkiej Lechii czy turbosłowian należałoby zapoznać czytelnika z tymi dość delikatnie mówiąc kontrowersyjnymi poglądami. Narracja momentami bardziej pasowałaby do blogów czy postów w Internecie, stąd należałoby zastanowić się nad konwencją rozprawy, łączenie obszerniejszych rozdziałów z ostatnim pt. Niebyty gdzie ukryto szereg treści jest dość zaskakujące. Pytanie czy nie lepiej byłoby przyjąć formułę z ostatniego rozdziału – krótkich, szybkich treści tak aby rzeczywiście rozprawić się z pewnymi mitami w sposób szybki, prosty i skuteczny – jednym słowem taki, który odpowiada młodszym czytelnikom przyzwyczajonym bardziej do przeglądania stron internetowych niż do lektury rozpraw naukowych. Co najbardziej Cię zaskoczyło? Drobny fragment o kremach do depilacji. Warto byłoby jednakże dodać, że wyskubywanie brwi tak powszechne u dam spotykało się z krytyką ówczesnego duchowieństwa. Przecież tutaj dawała o sobie znać pycha i próżność – kobiety targały się na dzieło dane od Boga, co odnaleźć można w kazaniach. Trzy słowa o książce Ciekawa Emocjonalne podejście Autorki Ogromne zaangażowanie Autorki Czy warto kupić tę książkę? Lepiej wypożyczyć Dlaczego? Książkę dobrze się czyta, jest ciekawie napisana ale osobiście z racji już dość pokaźnej kolekcji książek wolę ich wypożyczanie od kupowania. Jeśli zainteresowała cię ta książka, sięgnij również po… Polecałbym publikacje: Człowiek średniowiecza, red. Jacques Le Goff; Życie codzienne zakonników w średniowieczu, Leo Moulin. Ocena końcowa (1-10) Praca Pani Anny Zielińskiej jest książką do czytania, lekki i potoczysty styl zachęca do sięgania po kolejne rozdziały. Język – tutaj może razić zbyt popularna forma, bardziej typowa dla krótkich postów internetowych niż rozpraw. Pewne aspekty można by poszerzyć, np. przybliżając postać Troty/Trotuli sugerowałbym także zapoznanie czytelnika z Hersende. Pojawiają się informacje, które warto byłoby rozszerzyć np. wzmiankę o ziołach mających działania antykoncepcyjne warto umieścić w szerszym kontekście ziół wczesnoporonnych. Osobiście nie przepadam za tezami związanymi z tzw. wielką Lechią stąd ucieszyłoby mnie wypunktowanie mitów i nieścisłości, wiem, że mogłoby to przypominać trochę „kopanie leżącego” ale proste ich wyliczenie pomogłoby rozprawić się z tymi mitami. Jednym słowem książka jest napisana stylem, który przyciągnie młodszych czytelników przyzwyczajonych do narracji blogów i postów. Trudno ją jednoznacznie ocenić gdyż rozdziały w moim odczuciu są dość nierówno napisane. Dałbym tej pracy ocenę dobrą, gdyż w moim odczuciu młodszy krąg odbiorców doceni zaangażowanie Autorki jak i sposób prowadzenia narracji. 8

Czy można nauczyć się lepiej rozumieć ludzi? Tomasz Sędzimir udowadnia, że tak. W swojej książce w przystępny sposób pokazuje, jak rozpoznawać różne typy osobowości i wykorzystywać tę wiedzę do budowania lepszych relacji - zarówno zawodowych, jak i prywatnych. Autor opiera się m.in. na klasycznym podziale temperamentów oraz modelu Wielkiej Piątki, uzupełniając teorię praktycznymi wskazówkami, ćwiczeniami i testami. Największą zaletą tej publikacji jest jej praktyczny charakter. To nie jest kolejna książka pełna skomplikowanych definicji psychologicznych, lecz poradnik, który zachęca do spojrzenia na siebie i innych z większą uważnością. Autor pokazuje, że skuteczna komunikacja nie polega na przekonywaniu wszystkich do swoich racji, ale na dopasowaniu sposobu rozmowy do drugiego człowieka. Bardzo spodobało mi się to, że książka skłania do autorefleksji. Dzięki licznym przykładom łatwo odnaleźć w opisach zarówno siebie, jak i osoby z najbliższego otoczenia. To sprawia, że zdobyta wiedza od razu znajduje zastosowanie w codziennym życiu - w pracy, rodzinie czy relacjach z przyjaciółmi. To pozycja, która przypomina, że każdy z nas jest inny i właśnie w tej różnorodności tkwi siła. Zamiast oceniać innych, warto spróbować zrozumieć ich sposób myślenia i działania. Taka zmiana perspektywy potrafi znacząco poprawić jakość komunikacji i ograniczyć niepotrzebne konflikty. „Typy osobowości” to wartościowa lektura dla każdego, kto chce rozwijać swoje kompetencje miękkie, lepiej rozumieć ludzi i świadomie budować relacje. Napisana prostym, przystępnym językiem, pełna praktycznych wskazówek i inspirujących ćwiczeń, z pewnością okaże się przydatna zarówno osobom zarządzającym zespołami, jak i tym, którzy po prostu chcą lepiej dogadywać się z innymi. Polecam

Jak wzmacniać odporność psychiczną dziecka? Odporność psychiczna nie oznacza, że dziecko nigdy nie będzie przeżywać trudnych emocji. Oznacza, że stopniowo uczy się je rozpoznawać, nazywać i szukać sposobów radzenia sobie z wyzwaniami. W codziennej pracy z dziećmi często sięgam po wartościowe materiały, które w przystępny sposób pomagają rozwijać te umiejętności. Jedną z takich inspiracji jest książka „Odporność psychiczna dziecka. 65 ćwiczeń wzmacniających siłę, spokój i wiarę w siebie" autorstwa Agnieszki Grzeli-Opalińskiej. To praktyczny zbiór opowiadań i ćwiczeń, które wspierają rozwój: 🌱 poczucia własnej wartości, 💛 regulacji emocji, 💪 radzenia sobie ze stresem, 🗣️ asertywności, ✨ optymistycznego myślenia, 🤝 budowania relacji. Szczególnie cenne są zadania do wspólnego wykonania z rodzicem. To właśnie w codziennych rozmowach, zabawie i bliskości dzieci uczą się, że mają w sobie siłę, a obok siebie dorosłych, którzy są wsparciem. To kolejna pozycja, którą z przyjemnością polecam rodzicom, nauczycielom i wszystkim osobom pracującym z dziećmi. Cieszę się niezmiernie, że sama również będę z niej korzystała. 

Lubicie historie osadzone w studenckich klimatach? W „Set Life”poznajemy Emily, która właśnie kończy szkołę i rozpoczyna nowy etap życia - studia na Cambridge. Dziewczyna zatrzymuje się u swojej siostry, jednak szybko okazuje się, że rzeczywistość daleka jest od jej wyobrażeń. Już pierwszej nocy poznaje Nigela - znajomego siostry, który od początku daje jej do zrozumienia, że za nią nie przepada. Paradoksalnie to właśnie on zawsze pojawia się wtedy, gdy Emily najbardziej potrzebuje pomocy. Z czasem dziewczyna odkrywa również, że osoby, którym ufała najbardziej, skrywają przed nią wiele tajemnic. Muszę przyznać, że ta książka naprawdę pozytywnie mnie zaskoczyła. Nie jest idealna ,chwilami dzieje się aż za dużo, a niektóre wydarzenia mogłyby zostać lepiej rozwinięte. Mimo to czytało mi się ją świetnie. Historia wciągnęła mnie na tyle, że pochłonęłam ją w jeden dzień. Właśnie czegoś takiego potrzebowałam lekkiej historii z klimatem studenckiego życia. Oprócz codziennych, czasem błahych rozterek pojawiają się też ważniejsze tematy, pokazujące, jak bohaterowie radzą sobie z problemami i jak ogromne znaczenie ma wsparcie bliskich osób. Bardzo polubiłam całą paczkę przyjaciół i relacje, które ich łączyły. Największy niedosyt pozostawił we mnie wątek Emily i Nigela. Od początku kibicowałam tej dwójce i liczyłam, że ich relacja rozwinie się w coś więcej. Niestety książka skończyła się szybciej, niż bym chciała, i zamknęłam ją z poczuciem, że chętnie przeczytałabym dalszy ciąg ich historii. Autorka posługuje się prostym i lekkim językiem. Momentami humor balansuje na granicy dobrego smaku, ale mnie to zupełnie nie przeszkadzało. To zabawna, pełna sarkazmu opowieść, która zaciekawia od pierwszych stron. Ma swoje niedociągnięcia, jednak jeśli szukacie niezobowiązującej, przyjemnej lektury na lato, myślę, że „Set Life” może okazać się naprawdę dobrym wyborem.