Recenzje

⋆˚ Before destiny teaches us to forgive Karolina Szafrańska Próbowałam podejść do tej historii, nie przypominając sobie zakończenia poprzedniego tomu, ale koniec końców i tak skończyłam, czytając ostatnie rozdziały, bo nie mogłam sobie przypomnieć konfliktu, który podzielił głównych bohaterów. Ponownie zostałam wrzucona w sam środek życia Destiny i Oscara i choć czytało mi się naprawdę sprawnie, fabuła niekoniecznie mnie urzekła. Szczerze mówiąc, akcja rozwijała się wyjątkowo mozolnie. Po ponad 300 stronach mogę stwierdzić, że praktycznie nic się tu nie wydarzyło. Liczyłam, że bohaterowie w końcu zaczną zachowywać się adekwatnie do swojego wieku, jednak mocno się zawiodłam. Wciąż kłamali, niedopowiadali i uciekali od rozmów. Uważam, że gdyby zaczęli zachowywać się jak dorośli, historia zakończyłaby się już na tym tomie. Zakończenie również słabo zachęca do sięgania po kolejny, więc chyba tym razem sobie odpuszczę, a nienawidzę zostawiać niedokończonych serii! Plusem i jednocześnie minusem historii jest jej charakterystyczny styl. Pełno tu wulgaryzmów i ciętych odzywek, niektóre wywoływały u mnie ciarki zażenowania, ale przy innych nawet się zaśmiałam.

W relacji z dziećmi trudno mówić o gotowych odpowiedziach — to raczej proces ciągłego uczenia się, sprawdzania i testowania, prawda? A gdyby tak dostać nieco wsparcia z książki, która odpowie aż na 100 naszych pytań? 📘 Mały człowiek, wielka sprawa to książka, która odpowiada na pytania pojawiające się w codziennym kontakcie z dziećmi — dotyczących emocji, granic, trudnych zachowań, relacji z dorosłymi czy różnic w podejściach wychowawczych. Autorka porządkuje te tematy spokojnym, prostym językiem, opierając się na konkretnych sytuacjach i dialogach, które łatwo odnieść do praktyki. To jedna z tych książek, do których można wracać wielokrotnie — w zależności od etapu rozwoju dziecka, aktualnych trudności czy sytuacji, z jakimi obecnie się mierzymy. Warto po nią sięgnąć!

„Przewodnik po uważności dla dzieci. Jak wspierać dziecko w radzeniu sobie z emocjami i budowaniu odporności psychicznej” Jowity Wowczak to jedna z tych publikacji, które - choć niepozorne objętościowo - niosą w sobie ogrom praktycznej wiedzy, czułości i mądrości. To książka, która wprowadza w świat uważności w sposób przystępny, uporządkowany i niezwykle bliski codziennemu doświadczeniu zarówno dzieci, jak i dorosłych. Autorka wychodzi od prostego, ale trafnego spostrzeżenia: życie jest podróżą, a my możemy przeżywać je z otwartością i spokojem albo z lękiem i napięciem. Uważność staje się tu narzędziem, które pomaga wrócić na ścieżkę równowagi - nie poprzez „naprawianie” dziecka, lecz poprzez towarzyszenie mu w odkrywaniu własnych emocji, potrzeb i zasobów. To podejście jest szczególnie cenne w świecie pełnym pośpiechu, nadmiaru bodźców i presji, które dotykają najmłodszych równie mocno jak dorosłych. Książka imponuje swoją strukturą. Zamiast zwartego, trudnego do przyswojenia tekstu, czytelnik otrzymuje przejrzyste rozdziały, wyróżnienia, strzałki, podsumowania i kolorowe ilustracje, które ułatwiają powrót do najważniejszych treści. Dzięki temu publikacja jest nie tylko merytoryczna, ale też przyjazna i zachęcająca do praktyki. Ogromną wartością „Przewodnika…” jest połączenie teorii z praktyką. Autorka nie tylko wyjaśnia, czym jest uważność i jakie korzyści przynosi jej regularne stosowanie, lecz także pokazuje, jak przygotować dziecko (i siebie) do ćwiczeń - od zadbania o podstawowe potrzeby, przez dobór odpowiedniego momentu, aż po uwzględnienie aktualnego stanu emocjonalnego. Podkreśla, że nie każdy czas jest dobry na praktykę i że w chwilach silnego wzburzenia dziecko może po prostu nie być gotowe. To podejście pełne szacunku i realizmu, tak potrzebne w pracy z najmłodszymi. W książce znajdziemy bogaty zestaw ćwiczeń: oddechowych, zmysłowych, ruchowych, wyciszających, a także propozycje zabaw i gotowe treningi uważności. Autorka zwraca uwagę na znaczenie ruchu - zarówno intensywnego, jak i łagodnego - w procesie samoregulacji, pokazując, jak stopniować aktywność, by wspierała emocjonalną równowagę. Całość uzupełniają scenariusze warsztatów, które mogą być wykorzystane w przedszkolu, szkole, podczas zajęć grupowych, ale też w domowym zaciszu. To jednak nie tylko książka o dzieciach. To również przewodnik dla dorosłych, którzy chcą lepiej rozumieć własne reakcje i świadomie budować relację opartą na obecności, empatii i uważnym towarzyszeniu. Autorka przypomina, że uważność dziecka zaczyna się od uważności dorosłego - i robi to w sposób łagodny, nieoceniający, zapraszający do refleksji. „Przewodnik po uważności dla dzieci” to publikacja dla rodziców, nauczycieli, pedagogów i wszystkich, którzy chcą wspierać dzieci w budowaniu odporności psychicznej, poczucia wartości i umiejętności radzenia sobie z emocjami. To książka mądra, praktyczna i pełna ciepła - taka, do której chce się wracać. Jeśli szukacie pozycji, która wprowadzi Was w świat uważności w sposób prosty, empatyczny i jednocześnie głęboki, ta książka będzie doskonałym wyborem. Czasem kilka minut uważności naprawdę potrafi zmienić bardzo wiele.

Po tę książkę sięgnęłam z ciekawości, ale też z potrzeby; w świecie ciągłego przebodźcowania, presji i pracy umysłowej coraz częściej zadajemy sobie pytanie, jak zadbać o mózg, żeby naprawdę działał na naszą korzyść. „Supermózg” to przystępnie napisany przewodnik po biohackingu mózgu, który pokazuje, że koncentracja, energia i odporność psychiczna nie są wyłącznie kwestią genów, ale codziennych wyborów. Autor łączy wiedzę z obszaru neuronauki, zdrowia i stylu życia, proponując konkretne zmiany możliwe do wdrożenia niemal od zaraz. Największą wartością tej książki jest dla mnie praktyczność. Nie znajdziemy tu „magicznych sztuczek”, ale logicznie poukładany plan, który uświadamia, jak ogromny wpływ na pracę mózgu mają sen, odżywianie, redukcja stanów zapalnych czy dbałość o mitochondria. Książka skłania do refleksji nad tym, jak często sabotujemy własną efektywność; zupełnie nieświadomie. Doceniam też to, że autor nie straszy, lecz zachęca do eksperymentowania ze sobą i obserwowania efektów. Po lekturze zostaje nie tylko wiedza, ale i motywacja do wprowadzania drobnych, lecz znaczących zmian. Dla kogo? Dla osób, które pracują głową, chcą lepiej zarządzać swoją energią, stresem i skupieniem; i nie zadowala ich przeciętność. To książka, która przypomina, że wszystko naprawdę zaczyna się w głowie; a supermoce są bliżej, niż nam się wydaje.

„To nie Ty. Jak rozpoznać narcystycznych ludzi i uwolnić się od nich” Ramani Durvasuli to jedna z tych książek, które nie tylko dostarczają wiedzy, ale przede wszystkim przywracają człowiekowi godność i wiarę we własny osąd. To nie jest kolejny modny poradnik o „toksycznych ludziach”, lecz rzetelnie napisana, oparta na wieloletniej praktyce klinicznej psycholożki, mapa wyjścia z emocjonalnego chaosu, jaki zostawia po sobie relacja z osobą narcystyczną. Czym ta książka się wyróżnia Autorka bardzo jasno pokazuje, że narcyzm to nie pojedyncze zachowanie, ale cały wzorzec funkcjonowania: egocentryzm, potrzeba podziwu, brak empatii, kontrola, deprecjonowanie innych, a jednocześnie okresy pozornej czułości. Durvasula oddziela: zwykły egocentryzm, który zdarza się każdemu, od utrwalonego wzorca osobowości, który systematycznie podkopuje poczucie bezpieczeństwa i wartości drugiej osoby. Dzięki temu książka nie zachęca do pochopnego „diagnozowania” wszystkich wokół, ale uczy rozpoznawania powtarzalnych schematów: bagatelizowania uczuć, odwracania winy, gaslightingu, nagłych wybuchów gniewu, chłodu połączonego z okresami „miodowego miesiąca”. Perspektywa ofiary, a nie „analiza narcyza” Największą siłą tej książki jest to, że nie koncentruje się na narcyzie, tylko na osobie, która przy nim zaczyna znikać. Durvasula pokazuje, jak: zaczynasz uważać na każde słowo, wygładzasz sytuacje, żeby „nie wywołać burzy”, bierzesz odpowiedzialność za cudze emocje, coraz częściej myślisz: „to ze mną jest coś nie tak”. Tytuł „To nie ty” ma tu znaczenie terapeutyczne - podważa głęboko zakorzenione przekonanie, że gdybyś „bardziej się postarała/postarał”, relacja byłaby dobra. Książka normalizuje Twoje reakcje: niepokój, dezorientację, zmęczenie, poczucie winy - pokazuje, że są one naturalną odpowiedzią na długotrwałe funkcjonowanie w relacji, w której granice są regularnie przekraczane. Struktura i treść - od zrozumienia do uzdrawiania Książka jest podzielona na dwie główne części: Część pierwsza - wyjaśnia, czym jest narcyzm, jak rozwija się relacja z osobą narcystyczną, jak wygląda „urzekający początek” i jak stopniowo przeradza się on w emocjonalny koszmar. Autorka opisuje fazy relacji, mechanizmy manipulacji, techniki narcystycznej przemocy oraz ich konsekwencje dla psychiki partnera, dziecka, współpracownika czy członka rodziny. Część druga - skupia się na procesie zdrowienia. I to słowo jest kluczowe: proces. Durvasula nie obiecuje szybkich rozwiązań ani prostych trików. Pisze o: - odbudowie granic, - odzyskiwaniu własnego „Ja”, - pracy nad zaufaniem do siebie, - stopniowym ograniczaniu wpływu osoby narcystycznej tam, gdzie zerwanie kontaktu jest trudne lub niemożliwe (np. rodzic, współpracownik). To ważne, że autorka nie stawia wszystkiego na „ucieczkę”. Pokazuje, że czasem nie da się po prostu wyjść z relacji, ale można nauczyć się chronić siebie, zmniejszać zasięg wpływu narcyza i przestać oddawać mu swoje życie. Język, styl i przykłady Książka napisana jest prostym, zrozumiałym językiem, bez zbędnego żargonu, ale z dużą precyzją psychologiczną. Liczne przykłady z praktyki klinicznej sprawiają, że treść jest bardzo „życiowa”. Czytelnik może: rozpoznać w opisach własne doświadczenia, uporządkować to, co dotąd było chaotycznym, trudnym do nazwania bólem, zobaczyć, że to, co przeżywał, ma swoje mechanizmy i nie jest „przesadą”. To daje ogromną ulgę - poczucie, że nie zwariowałaś/nie zwariowałeś, że Twoje reakcje były logiczne w nielogicznej relacji. Dlaczego warto ją przeczytać Ta książka jest szczególnie wartościowa dla osób, które: były lub są w relacji, w której „ciągle czują, że coś jest nie tak”, podejrzewają u partnera, rodzica, przyjaciela czy szefa cechy narcystyczne, zmagają się z chronicznym poczuciem winy, wątpliwościami wobec własnych ocen, mają wrażenie, że w relacji stopniowo utraciły siebie. „To nie ty”: daje język do nazwania doświadczeń, przywraca znaczenie granicom i własnej godności, uczy trzeźwego patrzenia na relacje, bez idealizacji i bez demonizowania, wzmacnia intuicję - to wewnętrzne „coś jest nie tak” przestaje być ignorowane. To nie jest lekka, „przyjemna” lektura, ale jest niezwykle uwalniająca. Nie oferuje iluzji, tylko realną szansę na zrozumienie siebie, swoich schematów i na rozpoczęcie procesu odzyskiwania życia. Rekomendacja Jeśli kiedykolwiek czułaś/czułeś, że przy kimś stopniowo znikasz, że Twoje granice są systematycznie przesuwane, że coraz częściej wątpisz w siebie - ta książka jest dla Ciebie. „To nie Ty” to pełen współczucia, a jednocześnie bardzo konkretny przewodnik przetrwania w świecie narcystycznych relacji. Pomaga zobaczyć prawdę, przestać obwiniać siebie i zrobić pierwszy - często przełomowy - krok w stronę wewnętrznej wolności.