Recenzje

📘🧬 „Genetyczna księga umarłych. Darwinowska refleksja” Richard Dawkins Czy nasze DNA potrafi opowiadać historie? 🧬 Richard Dawkins pokazuje, że tak. I robi to w sposób, który jednocześnie zachwyca, inspiruje i zmusza do głębokiego namysłu. Ta książka to fascynująca podróż przez ewolucję widzianą nie tylko jako proces biologiczny, ale jako ogromne archiwum przeszłych światów zapisanych w genach każdego organizmu. Autor prowadzi czytelnika od zachowań i budowy zwierząt, aż po mikroskopijne detale DNA. Pokazuje, że każdy z nas jest żywą kroniką doświadczeń swoich przodków. W genach zapisane są dawne środowiska, zagrożenia, adaptacje i wybory, które decydowały o przetrwaniu. To właśnie one sprawiają, że wyglądamy i funkcjonujemy tak, a nie inaczej. Szczególnie interesujące jest spojrzenie Dawkinsa na dobór naturalny jako genialnego rzeźbiarza. Twórcę niezwykle skutecznych rozwiązań, ale też pozornych „pomyłek”, które jednak zawsze mają swoje uzasadnienie w historii ewolucji. Autor pokazuje, że to, co dziś wydaje się niedoskonałe, często było najlepszą możliwą odpowiedzią na warunki sprzed tysięcy lub milionów lat. To nie jest lekka popularnonaukowa lektura, którą czyta się bez skupienia. To książka wymagająca uwagi, ale napisana obrazowo, logicznie i z charakterystyczną dla Dawkinsa błyskotliwością. Pełna porównań, przykładów i metafor, które pomagają zrozumieć nawet bardzo złożone zagadnienia biologiczne. „Genetyczna księga umarłych” to propozycja dla osób ciekawych świata, zainteresowanych nauką i ewolucją, ale też dla tych, którzy lubią książki zmieniające sposób patrzenia na rzeczywistość. To lektura, która uczy pokory wobec natury i pokazuje, jak głęboko jesteśmy z nią powiązani 🧠🌍📖

,,Przewodnik po uważności dla dzieci” to książka, po którą sięgnęłam z myślą o dziecku, a bardzo szybko poczułam, że to tak naprawdę poradnik dla mnie. Jest uporządkowana, czytelna i pełna ćwiczeń, które można wpleść w codzienność. Uważność, w tym poradniku, nie jest czymś skomplikowanym. To zatrzymanie się, zauważenie oddechu, emocji i myśli. Podczas czytania często łapałam się na tym, jak bardzo sama potrzebuję takiego „powrotu do teraźniejszości”, szczególnie w momentach stresu i zmęczenia czy dużego zdenerwowania. Najbardziej podoba mi się to, że autorka zachęca, by zacząć od siebie. Myślę, że zanim zaproponuję ćwiczenia na uważność córce, chcę nauczyć się jej sama, tak żeby reagować spokojniej i z łagodnością. Najmocniej zapadło mi w pamięć ćwiczenie „zaloguj się do teraźniejszości” - nazywanie rzeczy dookoła, skupienie na oddechu, bycie tu i teraz. Mam wrażenie, że to coś, co naprawdę może pomóc w chwilach silnego zdenerwowania, gdy emocje biorą górę. Ta książka idealnie wpasowała się w mój cel na nowy rok - moment, w którym naprawdę chcę bardziej pochylić się nad emocjami dziecka i nauczyć się reagować lepiej, spokojniej i z większym zrozumieniem. To książka, która zasiała we mnie chęć spróbowania, by najpierw być bliżej siebie, a potem bliżej dziecka.

Czy gazety papierowe mają jeszcze rację bytu w obecnych czasach? Cranbridge to wioska, która przyciąga złamane serca. Najpierw pojawił się tu Tom, potem Lucy. Oboje po przejściach, oboje obiecujący sobie koniec ze związkami, oboje mocno pokiereszowani. Ale również ambitni, pełni pasji, o dobrych sercach. Czy odnajdą drogę do siebie? "Wioska zagubionych serc" to już drugi tom serii 'Riverside Lane' i niczym nie ustępuje swojej poprzedniczce. To pełna ciepła pozycja, tocząca się powolnym rytmem, która otuli słowami i zabierze do magicznego miejsca, jakim jest Cranbridge. Nie liczcie tu na zatrzymujące dech w piersi zwroty akcji, ognisty romans czy wartką akcję, bo ta książka oferuje zupełnie coś innego: ukojenie, ogrzanie zbolałej duszy, chwilę resetu po trudniejszym dniu. A przy okazji przypomina jak ważna jest zgrana społeczność i jak wiele osób cierpi z powodu samotności. Lubię tę serię z powodu jej łagodności, przyjaznej, delikatnej narracji i kreacji różnorakich bohaterów, także tych pobocznych. Także jeśli macie ochotę na coś lżejszego, warto wziąć pod uwagę tę pozycję!

Pamiętacie "Sklep dla samotnych serc"? Ta seria to taki powiew lata. Ktoś już tęskni? Jak widać aura za oknem zupełnie nie pasuje do klimatu książki, ale co z tego, może właśnie po spacerze zimowym to świetny pomysł, żeby poczuć trochę ciepła z książki? W tej jest dużo tego ciepła, dobroci i takiego klimatu małomiasteczkowego, a to przecież wiele z nas uwielbia! Chociaż zimowe spacery kocham to dziś po takim dłuższym miło było gnić pod kocem i czytać o letnich dniach w tej uroczej miejscowości. Lucy wyjeżdża z wielkiego miasta do urokliwego Cranbridge. Z jednej strony chce trochę uciec od rozgłosu związanego z jej osobą i życiowymi wyborami, z drugiej pragnie zaopiekować się wujkiem Frankiem. Wujek ma dla niej propozycję pracy w jego gazecie, która ostatnio nie przynosi odpowiedniego dochodu. Na miejscu Lucy poznaje redaktora naczelnego Toma i razem z nim będzie próbowała ratować gazetę. Jak bardzo ich to do siebie zbliży? Czy uratują lokalna gazetę? Co słychać w sklepie bohaterów z poprzedniej książki z tej serii? Tego wszystkiego dowiecie się sięgając po tą książkę. Polecam. Dla mnie to taka bardzo lekka, miła, trochę leniwa książka. Tu nie ma olbrzymich dramatów, tu jest tak sympatycznie i sielsko. Seria pewnie ma i wielkich miłośników, ale też i osoby, które traktują ją jako po prostu niezobowiązujące książki umilające wieczór. Ja traktuje je jako takie właśnie lekkie, przenoszące mnie do takiego letniego, sielankowego klimatu historie. Nie miałam wielkich oczekiwań po pierwszej książce, ale sięgałam wiedząc, że spędzę z tą częścią również miło czas. Ode mnie 8/10. Fajnie było wrócić do Cranbridge.