Recenzje
Co za szycie!
"Co za szycie" jest poradnikiem dla osób, które chcą rozpocząć swoją przygodę z szyciem. Książke napisała vblogerka, która prowadzi również strone o tym samym tytule. Autora próbuje przekonać, że szyć może każdy oraz, że nie jest to trudne.
Książka dzieli się na kilka częśći. Maszyny do szycia, podstawy, "uszyj coś sam" oraz gdzie szukać inspiracji.
Wszystko opisane jest w bardzo przejrzysty sposób. Wiem co mówie ponieważ o szyciu wiem bardzo mało, a jednak udało mi się uszyć torbe (o tym na końcu). Książka jest również bardzo kolorowa. Liczba zdjęć oraz miejsc gdzie można zaprojektować własne kroje urozmaica lekture
"Co za szycie" jest nie tylko bardzo dobrym poradnikiem lecz również pięknie wydaną książką.
Do książki dołączona jest płyta DVD z dodatkowymi radami. Wspaniałe uzupełnienie książki.
Z czystym sercem każdemu kto chce zacząć przygodę z szyciem polecam książke oraz vblog.
Książka dzieli się na kilka częśći. Maszyny do szycia, podstawy, "uszyj coś sam" oraz gdzie szukać inspiracji.
Wszystko opisane jest w bardzo przejrzysty sposób. Wiem co mówie ponieważ o szyciu wiem bardzo mało, a jednak udało mi się uszyć torbe (o tym na końcu). Książka jest również bardzo kolorowa. Liczba zdjęć oraz miejsc gdzie można zaprojektować własne kroje urozmaica lekture
"Co za szycie" jest nie tylko bardzo dobrym poradnikiem lecz również pięknie wydaną książką.
Do książki dołączona jest płyta DVD z dodatkowymi radami. Wspaniałe uzupełnienie książki.
Z czystym sercem każdemu kto chce zacząć przygodę z szyciem polecam książke oraz vblog.
Lottaczyta.com.pl
Hejtoholik, czyli jak zaszczepić się na hejt, nie wpaść w pułapkę obgadywania oraz nauczyć zarabiać na tych, którzy Cię oczerniają
Kiedy ludzie są mili, świat staje się lepszy, a gdy hejtują…
Słyszeliście o tym, że w niektórych krajach, takich jak Grecja, Bali, nie ma depresji? Nawet w obliczu kryzysu ludzie są wrażliwi na siebie, serdeczni, zżyci w lokalnych społecznościach. Zamiast patrzeć spode łba, pytają o dzieci, zdrowie i samopoczucie. I wcale nie po to, by chwalić się kolejną szóstką lub sukcesem większym od sąsiada.
Po przeprowadzce do podwarszawskiej dzielnicy (gdzie kończy się miasto, a zaczyna inna miejscowość) doświadczyłam zbawiennego wpływu tej społeczności. Tu ludzi nie ogarnęła znieczulica i anonimowość. Spożywczy sklepik to mała enklawa, w której możesz zostawić znaleziony w lesie smartfon i wiesz, że zostanie przekazany właścicielowi, który będzie tędy przechodził po drodze z pracy.
Jeśli jedziesz z dzieckiem do przedszkola rowerkiem, ma miejsce bunt i musisz dziecię wziąć na ręce, porzucając sprzęt sportowy na chodniku, w drodze powrotnej nie tylko zgarniesz rowerek, ale zbiorowisko przechodniów spyta czy już wszystko dobrze, i czy chłopiec już nie płacze.
Mijasz te same twarze, podświadomie się uśmiechasz, kiedy codziennie w sklepie spotykasz kobietę z synkiem, wiesz, że chłopiec ma na imię Marcel, wszyscy to wiedzą. Robi ci się ciepło na sercu, gdy słyszysz znajome imię wypowiadane przez mamę. Wciąż ta sama sekwencja zdarzeń. Ciebie też znają, wiedzą, że twój syn zawsze próbuje wydusić kolejny słodycz po przedszkolu, i że pozwolisz mu tylko na jeden, co spotka się buntem. Będą się pod nosem uśmiechać i zagadają go przy kasie, tak, że zapomni o niesprawiedliwości losu.
Wchodzisz na osiedle, mijasz sąsiada, z którego córką dzieci latają całe wakacje po podwórku, do którego wpadają, a czasem do ciebie. Żyjesz w myśl zasady – wszystkie dzieci nasze są. I nikt nie jest obcy, każdy zasługuje na uśmiech i powitanie.
To teraz dla przeciwwagi pomyśl, jak działa hejt:
„Dla nas istotne jest jedno: konkurencja jest ogromna. Ciśnienie, jakie ona wytwarza, wpływa na wszystkich. Nielicznym daje kreatywność, sprawiającą, że osiągają więcej niż inni. Wielu ludziom przynosi wątpliwości, które zatrzymują ich zamrożonych w progu pomiędzy marzeniem, możliwościami, a realnym planowaniem działań oraz osiągnięciem sukcesu.” Michał Wawrzyniak
Ci drudzy swoją negatywną energię przelewają na Ciebie. Widzą, że się starasz, że osiągasz wyniki i zamiast brać z Ciebie przykład, upijają Twoją wiarę w siebie. Byś stał się taki, jak oni. Wybił sobie z głowy kroczenie pod prąd, wrócił do szeregu.
„Nie wiem jak ty, ale ja nie chciałbym żyć na planecie kalek, kopii i robotów.” Michał Wawrzyniak
Co ci robi hejt?
Możesz próbować jego negatywne skutki ignorować. Medytować i unikać emocji, które w tobie wzbudził, ale to droga donikąd:
„Im więcej hejtu przyjmiesz, tym większą agresję, złość i wręcz nienawiść skumulujesz w sobie.”
„Na początku przestajesz wyrażać siebie, ponieważ boisz się, że inni natychmiast to ocenią.”
„Trwało to tak długo, że stałeś się po prostu oschły, może złośliwy, może smutny. Mało kto (o ile ktokolwiek) pamięta Cię w radosnym stanie kreatywnej twórczości. Chwili, gdy pomysły i idee tryskały z Ciebie niczym ze źródła.” Michał Wawrzyniak
Czy masz obowiązek tolerować hejt?
„Pokazując to, co robisz, ściągniesz zazdrość wielu.” „Rób swoje i olewaj zazdrość, inaczej zostaniesz zarażony.” Michał Wawrzyniak
Gdy masz do czynienia z anonimem w sieci, sprawa jest prosta – moderujesz, blokujesz, kasujesz zjadliwe komentarze. Niestety hejt może też płynąć od bliskich, kogoś z rodziny:
„A wydawałoby się, że w kręgach rodzinnych powinna być odczuwalna wspólna więź, gdzie każdy jest ostoją dla drugiej osoby. Może być również tak, że ten ktoś więcej czasu poświęca na zamartwianie się, co z ciebie wyrośnie, zamiast na zrozumienie tego, czym się zajmujesz. Kanibal Familiaris, jeśli bardzo negatywnie nastawiony, czerpie przyjemność z udowadniania bliskiej osobie, że ta nie może, że nie potrafi, że nie ma nawet po co zaczynać. Ta forma hejtu najbardziej boli, bo słowa od najbliższych trafiają prosto w serce. Kochasz tę osobę, jednak słyszysz od niej słowa, które cię ranią i są przyczyną twojej rezygnacji. Przez to, co mówi, poddajesz się.”
„Wniosek jest prosty: nie każdy, z kim wyruszysz na wyprawę, dotrze z Tobą do jej celu. Miej odwagę uzupełniać zespół, zmieniać jego skład, ponieważ to Twoje życie i to Ty decydujesz!” Michał Wawrzyniak
Słyszeliście o tym, że w niektórych krajach, takich jak Grecja, Bali, nie ma depresji? Nawet w obliczu kryzysu ludzie są wrażliwi na siebie, serdeczni, zżyci w lokalnych społecznościach. Zamiast patrzeć spode łba, pytają o dzieci, zdrowie i samopoczucie. I wcale nie po to, by chwalić się kolejną szóstką lub sukcesem większym od sąsiada.
Po przeprowadzce do podwarszawskiej dzielnicy (gdzie kończy się miasto, a zaczyna inna miejscowość) doświadczyłam zbawiennego wpływu tej społeczności. Tu ludzi nie ogarnęła znieczulica i anonimowość. Spożywczy sklepik to mała enklawa, w której możesz zostawić znaleziony w lesie smartfon i wiesz, że zostanie przekazany właścicielowi, który będzie tędy przechodził po drodze z pracy.
Jeśli jedziesz z dzieckiem do przedszkola rowerkiem, ma miejsce bunt i musisz dziecię wziąć na ręce, porzucając sprzęt sportowy na chodniku, w drodze powrotnej nie tylko zgarniesz rowerek, ale zbiorowisko przechodniów spyta czy już wszystko dobrze, i czy chłopiec już nie płacze.
Mijasz te same twarze, podświadomie się uśmiechasz, kiedy codziennie w sklepie spotykasz kobietę z synkiem, wiesz, że chłopiec ma na imię Marcel, wszyscy to wiedzą. Robi ci się ciepło na sercu, gdy słyszysz znajome imię wypowiadane przez mamę. Wciąż ta sama sekwencja zdarzeń. Ciebie też znają, wiedzą, że twój syn zawsze próbuje wydusić kolejny słodycz po przedszkolu, i że pozwolisz mu tylko na jeden, co spotka się buntem. Będą się pod nosem uśmiechać i zagadają go przy kasie, tak, że zapomni o niesprawiedliwości losu.
Wchodzisz na osiedle, mijasz sąsiada, z którego córką dzieci latają całe wakacje po podwórku, do którego wpadają, a czasem do ciebie. Żyjesz w myśl zasady – wszystkie dzieci nasze są. I nikt nie jest obcy, każdy zasługuje na uśmiech i powitanie.
To teraz dla przeciwwagi pomyśl, jak działa hejt:
„Dla nas istotne jest jedno: konkurencja jest ogromna. Ciśnienie, jakie ona wytwarza, wpływa na wszystkich. Nielicznym daje kreatywność, sprawiającą, że osiągają więcej niż inni. Wielu ludziom przynosi wątpliwości, które zatrzymują ich zamrożonych w progu pomiędzy marzeniem, możliwościami, a realnym planowaniem działań oraz osiągnięciem sukcesu.” Michał Wawrzyniak
Ci drudzy swoją negatywną energię przelewają na Ciebie. Widzą, że się starasz, że osiągasz wyniki i zamiast brać z Ciebie przykład, upijają Twoją wiarę w siebie. Byś stał się taki, jak oni. Wybił sobie z głowy kroczenie pod prąd, wrócił do szeregu.
„Nie wiem jak ty, ale ja nie chciałbym żyć na planecie kalek, kopii i robotów.” Michał Wawrzyniak
Co ci robi hejt?
Możesz próbować jego negatywne skutki ignorować. Medytować i unikać emocji, które w tobie wzbudził, ale to droga donikąd:
„Im więcej hejtu przyjmiesz, tym większą agresję, złość i wręcz nienawiść skumulujesz w sobie.”
„Na początku przestajesz wyrażać siebie, ponieważ boisz się, że inni natychmiast to ocenią.”
„Trwało to tak długo, że stałeś się po prostu oschły, może złośliwy, może smutny. Mało kto (o ile ktokolwiek) pamięta Cię w radosnym stanie kreatywnej twórczości. Chwili, gdy pomysły i idee tryskały z Ciebie niczym ze źródła.” Michał Wawrzyniak
Czy masz obowiązek tolerować hejt?
„Pokazując to, co robisz, ściągniesz zazdrość wielu.” „Rób swoje i olewaj zazdrość, inaczej zostaniesz zarażony.” Michał Wawrzyniak
Gdy masz do czynienia z anonimem w sieci, sprawa jest prosta – moderujesz, blokujesz, kasujesz zjadliwe komentarze. Niestety hejt może też płynąć od bliskich, kogoś z rodziny:
„A wydawałoby się, że w kręgach rodzinnych powinna być odczuwalna wspólna więź, gdzie każdy jest ostoją dla drugiej osoby. Może być również tak, że ten ktoś więcej czasu poświęca na zamartwianie się, co z ciebie wyrośnie, zamiast na zrozumienie tego, czym się zajmujesz. Kanibal Familiaris, jeśli bardzo negatywnie nastawiony, czerpie przyjemność z udowadniania bliskiej osobie, że ta nie może, że nie potrafi, że nie ma nawet po co zaczynać. Ta forma hejtu najbardziej boli, bo słowa od najbliższych trafiają prosto w serce. Kochasz tę osobę, jednak słyszysz od niej słowa, które cię ranią i są przyczyną twojej rezygnacji. Przez to, co mówi, poddajesz się.”
„Wniosek jest prosty: nie każdy, z kim wyruszysz na wyprawę, dotrze z Tobą do jej celu. Miej odwagę uzupełniać zespół, zmieniać jego skład, ponieważ to Twoje życie i to Ty decydujesz!” Michał Wawrzyniak
Niedoskonała Mama Marta Szyszko; 2015-12-17
30 Dni do Zmian. Dokonaj życiowej metamorfozy w kilka tygodni
30 dni do zmian. 30 dni do zmian. 30 dni do zmian- powtarzam w myślach tytuł książki, a właściwie poradnika autorstwa Edyty Zając. Im częściej zastanawiam się, czy wystarczy miesiąc, aby odmienić nasze życie, tym większą ochotę mam sięgnąć po tę książkę. Chwytam więc, siadam i zaczynam czytać.
Generalnie przeczytanie ’30 dni..’ w jedno popołudnie mija się z celem. Otóż na każdej stronie poradnika są szczegółowe opisy oraz konkretne zadania, których nie sposób wykonać w ciągu jednego dnia. Z resztą, jeśli chwytamy po taką lekturę, to czy chcemy ją odbębnić, po czym rzucić na półkę, czy jednak liczymy na radykalne zmiany w naszym życiu.
Kilka słów o autorce…
Edyta Zając- psycholog, trener kompetencji osobistych i społecznych. Podwójna mama i żona. Autorka bloga: Edyta Zając. W styl.plznajdziecie również interesujący wywiad z autorką.
Kilka słów o książce…
Autorka dostrzega: ‚Skoro sięgasz po tę książkę, przypuszczalnie przechodzisz właśnie kryzys…’ Wszyscy czasem mówimy: mam kryzys. Myślimy wtedy o smutnym zdarzeniu, chwilowej porażce lub po prostu gorszym dniu. Bez zastanowienia szastamy słowem kryzys, czy nawet depresja (o czym pisałam niedawno na fanpage`u), choć często mija się to ze znaczeniem. Kryzys może być zawodowy, osobisty, może być większy bądź mniejszy. Każdy kryzys jest inny, bo dotyczy innych osób, innego sposobu przeżywania i postrzegania świata oraz innego problemu.
Jeśli chcemy zatem owy kryzys rozwiązać, dojść do konkretnego celu, poprawić swoją samoocenę. Jeśli chcemy poczuć radość, pozytywną energię i siłę do działania, najpierw musimy uświadomić sobie potrzebę tego, a potem sięgnąć, po ’30 dni do zmian’.
Edyta Zając dzieli 30 dni na cztery tygodnie, które są poszczególnymi etapami:
Tydzień wyrzucania zbędnych rzeczy
Tydzień próbowania czegoś nowego
Tydzień perfekcyjnego stylu życia
Tydzień planowania i organizacji
I gdy przeczytasz tę książkę nie staniesz się nagle wszechwiedzącym, przeszczęśliwym ideałem z konkretnymi celami. Tak jak wspomniałam na początku, samo przeczytanie nic nie da. Każdy etap trzeba przeczytać, zrozumieć i przepracować, bo zażegnanie jakiegokolwiek kryzysu wymaga pracy, nieczęsto żmudnej. Tu przychodzi z pomocą Edyta Zając, która nie tylko wyjaśnia, czemu ma służyć konkretne zadanie, ale również uprzedza o trudnościach i wskazuje, którą drogą pójść. Wskazuje, nie dyktuje. Jaką decyzję podejmiesz, to będzie Twoja sprawa.
Poradnik ’30 dni do zmian’ jest cienki (235 stron+ kilka stron na notatki), co jest jego plusem. Możesz zabrać go ze sobą wszędzie, aby nie musieć przerywać swojego 30-dniowego planu. I tak jak Ewa Chodakowska czy Ania Lewandowska przeprowadzają treningi fizyczne, tak Edyta Zając w swojej książce zajmuje się treningiem naszej duszy i naszego umysłu. Lektura jest przyjemna, a przy okazji napisana prostym językiem, co wg mnie jest dodatkowym atutem.
Ja jako osoba, która z wykształcenia jest mediatorem rodzinnym oraz która fascynowała się od zawsze psychologią, wszystkie te mechanizmy znałam już wcześniej lub przynajmniej słyszałam o nich. Natomiast osobom, które lubią tego typu tematykę lub potrzebują poradnika, idąc tą drogą, szczerze polecam.
Generalnie przeczytanie ’30 dni..’ w jedno popołudnie mija się z celem. Otóż na każdej stronie poradnika są szczegółowe opisy oraz konkretne zadania, których nie sposób wykonać w ciągu jednego dnia. Z resztą, jeśli chwytamy po taką lekturę, to czy chcemy ją odbębnić, po czym rzucić na półkę, czy jednak liczymy na radykalne zmiany w naszym życiu.
Kilka słów o autorce…
Edyta Zając- psycholog, trener kompetencji osobistych i społecznych. Podwójna mama i żona. Autorka bloga: Edyta Zając. W styl.plznajdziecie również interesujący wywiad z autorką.
Kilka słów o książce…
Autorka dostrzega: ‚Skoro sięgasz po tę książkę, przypuszczalnie przechodzisz właśnie kryzys…’ Wszyscy czasem mówimy: mam kryzys. Myślimy wtedy o smutnym zdarzeniu, chwilowej porażce lub po prostu gorszym dniu. Bez zastanowienia szastamy słowem kryzys, czy nawet depresja (o czym pisałam niedawno na fanpage`u), choć często mija się to ze znaczeniem. Kryzys może być zawodowy, osobisty, może być większy bądź mniejszy. Każdy kryzys jest inny, bo dotyczy innych osób, innego sposobu przeżywania i postrzegania świata oraz innego problemu.
Jeśli chcemy zatem owy kryzys rozwiązać, dojść do konkretnego celu, poprawić swoją samoocenę. Jeśli chcemy poczuć radość, pozytywną energię i siłę do działania, najpierw musimy uświadomić sobie potrzebę tego, a potem sięgnąć, po ’30 dni do zmian’.
Edyta Zając dzieli 30 dni na cztery tygodnie, które są poszczególnymi etapami:
Tydzień wyrzucania zbędnych rzeczy
Tydzień próbowania czegoś nowego
Tydzień perfekcyjnego stylu życia
Tydzień planowania i organizacji
I gdy przeczytasz tę książkę nie staniesz się nagle wszechwiedzącym, przeszczęśliwym ideałem z konkretnymi celami. Tak jak wspomniałam na początku, samo przeczytanie nic nie da. Każdy etap trzeba przeczytać, zrozumieć i przepracować, bo zażegnanie jakiegokolwiek kryzysu wymaga pracy, nieczęsto żmudnej. Tu przychodzi z pomocą Edyta Zając, która nie tylko wyjaśnia, czemu ma służyć konkretne zadanie, ale również uprzedza o trudnościach i wskazuje, którą drogą pójść. Wskazuje, nie dyktuje. Jaką decyzję podejmiesz, to będzie Twoja sprawa.
Poradnik ’30 dni do zmian’ jest cienki (235 stron+ kilka stron na notatki), co jest jego plusem. Możesz zabrać go ze sobą wszędzie, aby nie musieć przerywać swojego 30-dniowego planu. I tak jak Ewa Chodakowska czy Ania Lewandowska przeprowadzają treningi fizyczne, tak Edyta Zając w swojej książce zajmuje się treningiem naszej duszy i naszego umysłu. Lektura jest przyjemna, a przy okazji napisana prostym językiem, co wg mnie jest dodatkowym atutem.
Ja jako osoba, która z wykształcenia jest mediatorem rodzinnym oraz która fascynowała się od zawsze psychologią, wszystkie te mechanizmy znałam już wcześniej lub przynajmniej słyszałam o nich. Natomiast osobom, które lubią tego typu tematykę lub potrzebują poradnika, idąc tą drogą, szczerze polecam.
konwenanse.blog.pl Ania; 2015-12-14
Nowoczesna czarodziejka
Większość małych dziewczynek marzy o tym, aby zostać czarodziejką. Mieć magiczne moce i móc wykorzystywać je w codziennym życiu. Z czasem dziewczynki stają się kobietami, a marzenia blakną i wydają się być infantylne. Książka Debory Geary sprawia, że możemy jeszcze raz cofnąć się do świata magii i niezwykłych czarodziejek, którą może okazać się każda z nas.
„Nowoczesna czarodziejka” to historia zupełnie normalnej, dojrzałej kobiety, która już dawno pozbyła się wiary w siły nadprzyrodzone. Tymczasem, całkowicie przypadkowo, dowiaduje się, że sama jest czarodziejką. Z pewnym niedowierzaniem wkracza w zupełnie nowy dla siebie świat, w którym poznaje osoby takie same jak ona – z pozoru zwykłych ludzi, których łączy posiadanie magicznych zdolności. Na początek musi sama uwierzyć w to, co ją spotyka i odnaleźć się w niecodziennej sytuacji. Agentce nieruchomości dosyć ciężko jest przyswoić nawet fakt istnienia magii, a tym bardziej to, że sama ma takie umiejętności. Okazuje się, że bycie nowoczesną kobietą i posiadanie magicznych zdolności wcale nie jest takie proste i konieczne będzie poukładanie sobie codzienności od nowa.
Magia w ujęciu Debory Geary to zupełnie coś nowego. Nie ma tu miejsca na chatki z piernika i latające wróżki. Czarodzieje wykorzystują za to zdobycze XXI wieku i całkiem nieźle odnajdują się w internecie. To właśnie dzięki magicznemu czatowi, mogą poznać główną bohaterkę. Prowadzą przy tym normalne życie i gdyby byli naszymi sąsiadami, pewnie nie domyślilibyśmy się, co dzieje się za drzwiami ich domu. Mimo posiadania magicznych zdolności borykają się z takimi samymi problemami, jak normalni ludzie. Po prostu mają inne sposoby na radzenie sobie z nimi, co często powoduje dodatkowe komplikacje. I choć magia wykorzystywana jest jedynie w pokojowych zamiarach, to książka nie pozwala się nudzić.
Książka to dosyć lekka lektura, idealna na długie zimowe wieczory z herbatą. Czyta się ją szybko i przyjemnie. Wbrew pozorom nie jest też infantylna, a sama magia staje się pretekstem do przedstawienia bohaterów „Nowoczesnej czarodziejki” i relacji między nimi. To jedna z największych zalet książki. Każda z postaci jest bardzo ciekawie zarysowana – ma odmienne cele, zdolności i marzenia. Mimo to całą „czarodziejską rodzinę” łączą bliskie relacje. Bije z nich ciepło, które udziela się również czytelnikom. To powieść bardzo pozytywna, bez niepotrzebnych dramatów i czarnych charakterów, wprowadzanych wyłącznie na potrzeby podkręcenia akcji. Mimo to broni się ciekawym językiem i niebanalną historią.
„Nowoczesna czarodziejka” Debory Geary to książka, która spodoba się każdej kobiecie, która choć przez chwilę marzyła o posiadaniu magicznych zdolności. To swego rodzaju bajka dla dorosłych, która pozwala na oderwanie się od szarej rzeczywistości. Zaciekawia, czasami wzrusza, a w pewnych momentach całkiem udanie rozśmiesza. Idealna propozycja dla każdego, kto nadal chce wierzyć w to, że na świecie istniejąmagiczne siły.
Magia w ujęciu Debory Geary to zupełnie coś nowego. Nie ma tu miejsca na chatki z piernika i latające wróżki. Czarodzieje wykorzystują za to zdobycze XXI wieku i całkiem nieźle odnajdują się w internecie. To właśnie dzięki magicznemu czatowi, mogą poznać główną bohaterkę. Prowadzą przy tym normalne życie i gdyby byli naszymi sąsiadami, pewnie nie domyślilibyśmy się, co dzieje się za drzwiami ich domu. Mimo posiadania magicznych zdolności borykają się z takimi samymi problemami, jak normalni ludzie. Po prostu mają inne sposoby na radzenie sobie z nimi, co często powoduje dodatkowe komplikacje. I choć magia wykorzystywana jest jedynie w pokojowych zamiarach, to książka nie pozwala się nudzić.
Książka to dosyć lekka lektura, idealna na długie zimowe wieczory z herbatą. Czyta się ją szybko i przyjemnie. Wbrew pozorom nie jest też infantylna, a sama magia staje się pretekstem do przedstawienia bohaterów „Nowoczesnej czarodziejki” i relacji między nimi. To jedna z największych zalet książki. Każda z postaci jest bardzo ciekawie zarysowana – ma odmienne cele, zdolności i marzenia. Mimo to całą „czarodziejską rodzinę” łączą bliskie relacje. Bije z nich ciepło, które udziela się również czytelnikom. To powieść bardzo pozytywna, bez niepotrzebnych dramatów i czarnych charakterów, wprowadzanych wyłącznie na potrzeby podkręcenia akcji. Mimo to broni się ciekawym językiem i niebanalną historią.
„Nowoczesna czarodziejka” Debory Geary to książka, która spodoba się każdej kobiecie, która choć przez chwilę marzyła o posiadaniu magicznych zdolności. To swego rodzaju bajka dla dorosłych, która pozwala na oderwanie się od szarej rzeczywistości. Zaciekawia, czasami wzrusza, a w pewnych momentach całkiem udanie rozśmiesza. Idealna propozycja dla każdego, kto nadal chce wierzyć w to, że na świecie istniejąmagiczne siły.
jejŚwiat Małgorzata Pypeć
Piękne kłamstwo. Igrając z ogniem
Co myślę po przeczytaniu książki?
Okładka - jest bardzo tajemnicza i magnetyczna. Zdecydowanie przyciągnęła moją uwagę. Od razu, gdy ją zobaczyłam w księgarni internetowej, pomyślałam sobie, że bardzo bym chciała ją przeczytać i w końcu nadarzyła się okazja i ją wybrałam. Z początku ciężko się do niej zabierałam jak przysłowiowy pies do jeża, ale któregoś pięknego wieczoru zabrałam się za nią.
Książka opowiada historię trzech przyjaciół Garretta, Mila i Annabell Parker. Cała trójka poznaje się w barze i po latach Annabell i Milo zamierzają się pobrać. Garrett zostaje ich najlepszym przyjacielem. Pewnego dnia Ana i jej przyjaciel dowiadują się, że Milo został zabity na Dominikanie. Oboje są wstrząśnięci i nie mogą się pozbierać. Garrett jest żołnierzem marynarki wojennej i dostaje zlecenie, żeby wyjaśnić okoliczności śmierci przyjaciela. Ana wie o tym i sama chce wziąć udział w akcji, ale jej przyjaciel się nie zgadza. Nie wie on, że ma do czynienia z agentką CIA i pewnego dnia biorąc udział w zebraniu oddziału, w drzwiach staje Ana. Chłopak jest wściekły i boi się, że może stracić najbliższą przyjaciółkę i ukochaną mu osobę. Akcja rozwija się w szybkim tempie i ruszają razem na Dominikanę w celu ustalenia śmierci przyjaciela.
Nikt się jednak nie spodziewał, że oboje od pierwszego wejrzenia się w sobie zakochali i tak naprawdę przez te wszystkie lata tłumili w sobie uczucie. Oboje dają upust swoim uczuciom, bo jak się okazuje muszą udawać szczęśliwe małżeństwo. Przez te udawanie jeszcze bardziej wzniecają uczucie i nie mogą żyć bez siebie.
Jak się okazuje prezydent Dominikany jest uwikłany w wielkie machlojki, ale jakie? Tego wam z pewnością nie zdradzę, ale oboje muszą się tego dowiedzieć i jak to było z Milem. Zakończenie jest bardzo ciekawe i nie spodziewałam się, że będzie miało taki obrót :)
Książka jest przepełniona miłością, przyjaźnią, seksem i akcją. Jak dla mnie jest to świetne połączenie i nie nudziłam się podczas czytania. Książkę przeczytałam w mgnieniu oka. Po prostu moim zdaniem jest świetna, a sceny erotyczne napędzają kobiecą wyobraźnię. Muszę przeczytać kolejną część :)
Okładka - jest bardzo tajemnicza i magnetyczna. Zdecydowanie przyciągnęła moją uwagę. Od razu, gdy ją zobaczyłam w księgarni internetowej, pomyślałam sobie, że bardzo bym chciała ją przeczytać i w końcu nadarzyła się okazja i ją wybrałam. Z początku ciężko się do niej zabierałam jak przysłowiowy pies do jeża, ale któregoś pięknego wieczoru zabrałam się za nią.
Książka opowiada historię trzech przyjaciół Garretta, Mila i Annabell Parker. Cała trójka poznaje się w barze i po latach Annabell i Milo zamierzają się pobrać. Garrett zostaje ich najlepszym przyjacielem. Pewnego dnia Ana i jej przyjaciel dowiadują się, że Milo został zabity na Dominikanie. Oboje są wstrząśnięci i nie mogą się pozbierać. Garrett jest żołnierzem marynarki wojennej i dostaje zlecenie, żeby wyjaśnić okoliczności śmierci przyjaciela. Ana wie o tym i sama chce wziąć udział w akcji, ale jej przyjaciel się nie zgadza. Nie wie on, że ma do czynienia z agentką CIA i pewnego dnia biorąc udział w zebraniu oddziału, w drzwiach staje Ana. Chłopak jest wściekły i boi się, że może stracić najbliższą przyjaciółkę i ukochaną mu osobę. Akcja rozwija się w szybkim tempie i ruszają razem na Dominikanę w celu ustalenia śmierci przyjaciela.
Nikt się jednak nie spodziewał, że oboje od pierwszego wejrzenia się w sobie zakochali i tak naprawdę przez te wszystkie lata tłumili w sobie uczucie. Oboje dają upust swoim uczuciom, bo jak się okazuje muszą udawać szczęśliwe małżeństwo. Przez te udawanie jeszcze bardziej wzniecają uczucie i nie mogą żyć bez siebie.
Jak się okazuje prezydent Dominikany jest uwikłany w wielkie machlojki, ale jakie? Tego wam z pewnością nie zdradzę, ale oboje muszą się tego dowiedzieć i jak to było z Milem. Zakończenie jest bardzo ciekawe i nie spodziewałam się, że będzie miało taki obrót :)
Książka jest przepełniona miłością, przyjaźnią, seksem i akcją. Jak dla mnie jest to świetne połączenie i nie nudziłam się podczas czytania. Książkę przeczytałam w mgnieniu oka. Po prostu moim zdaniem jest świetna, a sceny erotyczne napędzają kobiecą wyobraźnię. Muszę przeczytać kolejną część :)
kosmetycznieee.blogspot.com Natalia; 2015-12-13