Recenzje

Pytanie o sens życia nurtuje ludzi od tysięcy lat. Wielu z nich osiąga zawodowy sukces, gromadzi dobra, zakłada rodziny, zaspokaja potrzeby, realizuje wytyczone cele, a mimo to nadal nie odczuwa pełni swojego życia. Pojawia się poczucie braku „czegoś jeszcze”, często wypalenie zawodowe, rodzi się potrzeba zmiany. Wielu innych żyje w przekonaniu, że właśnie powyższy życiowy sukces jest tym, czego brakuje im do szczęścia, ale nie są w stanie go osiągnąć. To kolejna grupa żyjących z dnia na dzień i nie wykorzystujących swojego potencjału ludzi.

Fascynacja modną ideą sprzedawaną w milionach egzemplarzy książek, terapia u specjalisty lub samodzielne opracowany plan działają tylko na krótką metę, a zmiany nie są trwałe i życie wraca w utarty schemat obowiązków, które już nie są wyzwaniem, codzienności, która przestała być ekscytująca, problemów, które nawracają, braku poczucia głębszego sensu dokonywanych działań. Próbujemy to zmienić, albo i nie, pozwalając dominować przekonaniu, że lepszy poziom życia nie jest dla nas, że te kilka spraw, które nas cieszą, wystarczą, bo przecież proza życia i tak nie pozwoli cieszyć się ze wszystkiego, albo łudząc się, że kiedyś zaczniemy żyć naprawdę.

Jeśli mamy z tym problem pierwsza rzecz, nad którą należałoby się zastanowić, to czy ten cel, w realizację którego włożyliśmy tyle energii lub który karmimy przekonaniem, że tego właśnie potrzebujemy do szczęścia, jest celem prawdziwym czy pozornym, czy jest zgodny z naszym wewnętrznym „ja”, a może z teorią, że to właśnie jest szczęście, presją społeczną, oczekiwaniami najbliższych, mylną diagnozą własnych pragnień, pod którymi ukrywają się jeszcze inne, chęcią dostosowania się do cudzych wymogów, by zyskać zewnętrzną akceptację. Tymczasem dopóki cel będzie sprzeczny z wewnętrznym ja, efekty będą albo nietrwałe, albo niezadowalające.

Tym właśnie zajmuje się coaching transpersonalny, w którego tajniki wprowadza nas w swojej książce „Życie. Następny poziom” Jarosław Gibas – socjolog, trener, coach. Jest to podróż do wnętrza siebie, wsłuchanie się w siebie, dzięki czemu działania, cele, cała życiowa aktywność może być zgodna z tym, czego naprawdę pragniemy, co da nam spełnienie i poczucie, że żyjemy naprawdę.

Proces coachingowy, przeprowadzony według popularnego modelu GROW, polega na odnalezieniu celu, ustaleniu czym się dysponuje, by go osiągnąć, zastanowieniu się nad możliwością realizacji i podjęciu konkretnych kroków. Coaching transpersonalny zakłada fizyczną, psychiczną i duchową całość, więc wprowadza do procesu element głębokiej duchowości, rozumianej jako pragnienie odnalezienia sensu spójnego z transpersonalnym ja. To więcej niż oferuje tradycyjny coaching i psychologia.

Kim jest coach i co nam daje?

Daleko w górskiej jaskini siedział stary mistrz w otoczeniu uczniów. Jeden z nich zapytał:

– Mistrzu, kim powinienem się stać?

– Zamknij oczy i wyobraź sobie siebie za 10 lat. Właśnie tym powinieneś się stać. – odpowiedział mistrz.

– Ale jak to osiągnąć?

– Czy nadal widzisz osobę, którą sobie wyobraziłeś? To zapytaj ją, jak tego dokonała, jak stała sie tym, kim jest.

Coach nie udzieli Ci odpowiedzi na pytania kim masz być, jaki jest sens i cel Twojego życia, co masz zrobić, by go osiągnąć. On pomoże Ci znaleźć odpowiedzi w Tobie samym.

„(…) najlepiej utrwala się nie ta wiedza, która zostanie podana na tacy, ale ta, do której uczeń dochodzi sam.” – J. Gibas

Książka „Życie. Następny poziom” jest niezastąpionym przewodnikiem, w którym autor dzieli się wiedzą i doświadczeniem, przytaczając konkretne przykłady i pomocne ćwiczenia. Co więcej, jest to książka dla każdego – dla coacha i dla osoby, która chce się nim stać sama dla siebie. Zrozumiały przekaz, precyzyjnie i przystępnie objaśniona fachowa terminologia, doskonała umiejętność autora do przekazywania treści i bogaty zakres zagadnień, czynią z niej pozycję szczególną na polskim rynku wydawniczym.

Jarosław Gibas rozpoczyna proces coachingowy od uświadomienia czym jest, czemu służy i jak powinien zostać przeprowadzony. Uzasadnia konieczność obserwacji samego siebie, uświadomienia sobie i pozbycia się balastu powstałego w wyniku przyjmowania cudzych wzorców, stereotypów, potrzebę odróżnienia tego co nasze od tego, co narzuciło nam otoczenie. Kolejnym etapem jest wykształcenie w sobie uważności pozwalającej widzieć, rozumieć i czerpać więcej, być bardziej efektywnym.

W następnych rozdziałach opisuje blokującą rolę osądów i szkodliwość błędnych przekonań (czy to nie przekonanie o tym, że nie damy rady utrudnia nam podjęcie działań?) oraz uczy kontrolować emocje, które pozostawione samym sobie mają tendencję do narastania lub rozładowywania się w niewłaściwy sposób. Następnie wprowadza pojęcie „transpersonalnego ja” i mówi o tym, jak go w sobie odkryć, jak je poznać i usłyszeć.

W dalszej kolejności tłumaczy tzw. „stan flow”, który jest jednym z elementów satysfakcjonującego życia, a polega na oddawaniu się wykonywanym zajęciom z pasją, zaangażowaniem, zaciekawieniem, energią twórczą. Pomaga zastanowić się, czy w naszym życiu oddajemy się działalności, w której może zaistnieć flow, nawet jeśli do tej pory go nie było, czy też powinniśmy znaleźć nową dziedzinę życia, bo wypalenie w tej jest nieodwracalne.

Autor zachęca do medytacji, przytaczając korzyści z niej płynące poparte badaniami oraz instruktaż dla początkujących.

Cały proces coachingowy kończy się przemianą, wejściem na następny poziom życia, taki, w którym odnajdziemy satysfakcję, sens i spełnienie, zastąpimy problemy wyzwaniami, zaczniemy panować nad emocjami, podejmiemy się przełamywania blokad.

Bez względu na to jakim systemem religijnym czy filozoficznym się w życiu kierujemy, życie zostało nam dane po to, by przeżyć je w pełni, by robić w nim coś, co ma sens.

Zachęta do pozytywnego spojrzenia na skończone 40 lat

40 lat minęło jak jeden dzień...

Dla jednych to katastrofa, dla innych wyzwanie i moment, aby w końcu wziąć się za siebie. Obecnie statystyczny Polak żyje 76 lat. Jeżeli spojrzeć na temat właśnie czysto statystycznie to 40-stka jest jedynie półmetkiem.

Agnieszka Ornatowska i Bogusław Stępień w audiobooku to dwugłos pomysłów i opinii co można jeszcze z tą drugą połową życia zrobić. Autorzy przedstawiają rozważania najważniejszych sfer życia: duchowej i fizycznej. Nie pomijają kwestii trudnych w pracy, wychowaniu dzieci czy relacji w związkach (także seksu).

Na pewno znajdziesz tutaj paletę możliwości i stylów życia, aby na nowo określić właściwy dla siebie kierunek i zweryfikować dotychczasowe doświadczenia. Podczas słuchania książki nie ominą Cię trudne, ale bardzo ważne pytania o sens tego co robisz. 40stka to dobry na nie moment.

W końcu przed Tobą drugie tyle i warto dobrze ten czas wykorzystać!

Ostatnio do mojej skrzynki pocztowej przywędrowała książka Coaching Narzędziowy Wojciecha Hamana i Jerzego Gut.

Sposoby prowadzenia rozmów, doskonalenie się w rozwiązywaniu sytuacji konfliktowych i przekonywanie do swojego punktu widzenia to główne aspekty opisywane w książce. Choć ja osobiście nie jestem zwolennikiem trenowania określonych reakcji na niepożądane zachowanie drugiej strony, lubię od czasu do czasu poczytać na ten temat. Wiedza taka przydaje się głównie w kontaktach z Accountami, którzy mają tendencje do niedoceniania „przeciwnika”. 😉

Wróćmy jednak do meritum. Z książki możemy dowiedzieć się w jaki sposób poprzez obserwację, ustalanie celów i odpowiednie pytania możemy doskonalić zachowanie coachowanej osoby (np. podwładnego). Wpadanie w rutynę, odpieranie ataków i niezrozumienie drugiej strony to główne błędy, które są przyczyną braku konsensusu pomiędzy dyskutantami. Oprócz sposobu w jaki powinno się pracować z podwładnym nad udoskonaleniem jego zachowań, książka zawiera zestaw pytań/ informacji dotyczących rozmów z klientami. Zatem dodatkową wiedzę tworzą formuły spotkań sprzedażowych.

Z mojego punktu widzenia rdzeń informacyjny stanowią 3 aspekty:

• Szef coachingujący nie określa słabych i dobrych stron pracownika, nie „wytyka” błędów. Poprzez zadawanie odpowiednich pytań (Co zamierzasz osiągnąć? Co było dobre? Co oddalało Cię od celu, a co przybliżało?) klaruje kierunek w jakim pracownik powinien podążać.


• Wypowiedzi, które zmieniają punkt widzenia drugiej strony to formuły altruistyczne polegające na zrozumieniu interesów drugiej strony. (Dlaczego to jest ważne, jak mogę temu zaradzić, co sprawiłoby żeby…)


• Dyskusja w której odpieramy argumenty i zaczynamy atakować drugą stronę działa odwrotnie do zamierzenia – utwierdza stanowisko oponenta.

Dla mnie najważniejszą wartością książki było pokazanie jak istotne w dyskusji jest zachowanie zimnej krwi. Naturalne reakcje podyktowane emocjami często okazują się drogą donikąd. Dlatego tak ważne w pertraktacjach okazuje się przygotowanie wcześniejszego planu rozmów oraz przetrenowanie możliwych scenariuszy.

Zastanówmy się jaka jest moja ocena opisywanego tytułu?

Dość niejednoznaczna i uzależniona od odbiorcy przekazu.

Irytowało mnie powtarzanie informacji, nadawanie słowom nowych znaczeń (np. nerwica jako powtarzalne, uporczywe zachowanie), czy upraszczanie relacji międzyludzkich. Dlatego z osobistego punktu widzenia, nie jest to pozycja bez której moja biblioteczka okazałaby się niekompletna.

Pozytywnym elementem było natomiast podawanie konkretnych przykładów oraz proste przedstawienie procedury coachingu. Osobami, które z pewnością są grupą docelową książki i którym poleciłabym ją, są szefowie działów handlowych oraz sami handlowcy.

Wybierzcie sami do której grupy Wy się zaliczacie! 😉

Zbiór ćwiczeń i łamigłówek, które mają poprawić kondycję naszego mózgu. Rozwinięcie intelektu w cztery tygodnie? Czas start! 

Nie wiedzieć czemu, tytuł absolutnie nie dał mi do myślenia. Do samego końca wyczekiwałam książki z prostą, jasną treścią na temat plastyki naszego mózgu. Ile dzięki naszemu umysłowi możemy osiągnąć, jak go rozwijać i dlaczego warto to robić. Spodziewałam się nawet przypisów naukowych! Moje oczekiwania nie są dobrym kryterium, dlatego podjęłam wyzwanie w przyspieszonym tempie. Ja i mój umysł mamy się dobrze.

Na wstępie tej „ćwiczeniówki” (jak kolokwialnie będę to nazywać) czekało na mnie krótkie streszczenie tego, po co i dlaczego mam wykonywać zadania. Autor nie obiecuje mi, że wszystko zmieni się na lepsze. Podkreśla, że to tylko wstęp do pracy nad sobą. Dedykuje książkę wszystkim, którzy pragną poprawić pamięć, logikę i koncentrację. Uważam, że grupa docelowa powinna być nieco węższa. Zmniejszyłabym grono do uczniów szkoły podstawowej, a także emerytów. Dlaczego? Mózgi osób aktywnych, czytających i pracujących są bardzo często na dużych obrotach. Na co dzień stykamy się z wieloma problemami natury logistycznej. Udaje nam się rozwiązywać dużo cięższe zagadki, niż te przedstawione w „ćwiczeniówce”. Nie neguje książki za to, że za mało od nas wymaga. Jest ona idealnym rozwiązaniem dla tych, którzy rzadko używają tego cudownego narzędzia – mózgu.

Musiałam nagiąć ramy czasowe i przyspieszyłam swój gimnastyczny kurs. Nic odkrywczego się nie zdarzyło. Kilka zadań wymagało ode mnie pełnego skupienia, co świetnie wpływa na koncentracje. Nie raz uśmiechałam się do siebie i odnosiłam swoje małe zwycięstwo. Pod nosem zdarzało mi się szeptać „aaa no tak!”, co było dla mnie dobrą rozrywką. W tak zabieganym świecie niewiele osób znajdzie czas na takie ćwiczenia. Stąd naprawdę dobrym rozwiązaniem byłoby podsunięcie ćwiczeń naszemu dziecku, bądź babci. Zakurzone umysły na pewno by na tym skorzystały.

Na końcowych stronach mamy odpowiedzi, z którymi warto się zapoznać. Autor przekonuje mnie również słowami o technizacji życia. Komputery, tablety, telefony i wiele innych. Młode pokolenie nie dodaje już w pamięci – robi to na kalkulatorze. Kiedy nie zna hasła w krzyżówce – szuka go w Internecie. Za największą rozrywkę uważa obejrzenie serialu, bądź zagranie w grę komputerową. To jest wielka przesłanka, która prosi o sięgnięcie po te ćwiczenia. Rozbudzenie uśpionych umysłów i rozruszanie ich. Uważam, że substytutem takiej książki może być wiele różnych rzeczy (sam autor o tym wspomina). Gra na pianinie, nauka tańca, śpiewu czy języków obcych.

Chętnie uścisnęłabym autorowi dłoń za chęć zmian, o których mówi ta książka. Zapominamy o tym, że umysł jest jak mięsień, który niećwiczony – wiotczeje. Coraz częściej dbamy o siebie pod względem fizycznym, ale wiedzmy, że to nie wszystko. Ci, którzy są na etapie zaawansowanej nauki czy pracy – ćwiczą na co dzień. Chętnie pokazałabym książkę moim dziadkom, a także młodszemu rodzeństwu. Dla tych skrajnych grup wiekowych byłaby to doskonała rozrywka. Nic odkrywczego, nic wzniosłego. W dwóch słowach – zapomniana prostota.

W kończącym się tygodniu udało mi się nareszcie kupić książkę "Motocykl po czterdziestce (zamiast kochanki)", której autorem jest Jarosław Gibas. Była to niewątpliwie premiera, na którą czekałem z niecierpliwością (mimo iż do czterdziestki trochę mi zostało). Długo nie mogłem zrozumieć, dlaczego książka nie zostanie wydana zimą, kiedy to spragnieni pierwszych przejażdżek motocykliści szukają czegoś, co przypomni im klimat beztroskich wypadów. Teraz już rozumiem, że to nie było takie głupie, ponieważ można pozwolić sobie na połknięcie książki w jeden wieczór, zamiast odkładać ją na półkę po 10 stronach, "żeby starczyło na dłużej".

"Motocykl po czterdziestce" to lektura obowiązkowa dla wszystkich, którzy kiedykolwiek wzdychali na widok motocykla i obiecywali sobie "może w przyszłym roku", oraz dla tych, którzy obawiają się, że dla nich już za późno na rozpoczęcie przygody. Napisana charakterystycznym dla autora lekkim i dowcipnym językiem, opisuje motocyklizm od niespotykanej dotąd strony - oprócz typowych zagadnień odnoszących się m.in. do wyboru motocykla porusza też problemy, z którymi każdy dojrzały wiekiem kandydat na motocyklistę może się zetknąć. Ot na przykład jak czuje się taka osoba na egzaminie, otoczona bandą patrzących z politowaniem gówniarzy. Pomaga także znaleźć odpowiedź na ważne pytania:

- gdzie szukać wiedzy i pomocy,

- na co zwracać uwagę kupując niezbędne wyposażenie i ubiór,

- co zrobić, by czerpać radość z motocyklizmu i nie zrazić się po pierwszym sezonie.

W końcu pośrednio próbuje odpowiedzieć na bardzo trudne pytanie - co to jest ten cały motocyklizm? O co w tym chodzi? Czym jest obco brzmiące słowo "spannering" i co motocykl ma wspólnego z dbaniem o zdrowie psychiczne?

Gdybym miał coś w tej książce zmienić, to być może byłaby to kolejność rozdziałów, umieszczając opis niezbędnych ciuchów i akcesoriów bliżej końca książki. W dużej mierze spowodowane jest to miną, jaką u mojej drugiej połowy wywołuje wspomnienie, że chciałbym kupić kolejną rzecz na motocyk. Swoją drogą zagadnieniu zakupów w kontekście relacji damsko-męskich również poświęconych zostało nieco miejsca.

Obrazu dopełniają motocyklowe ciekawostki oraz cała lista rzeczy, których rozpoczynający przygodę motocyklista robić nie powinien.

Co prawda w książce znalazło się kilka kwestii z którymi za cholerę nie mogę się zgodzić, jednak autor skwitował to w jakże piękny i pełen życiowej mądrości sposób, mówiąc "Pie#$@$l to, chodź się napić"