Recenzje

To już kolejna recenzja poradnika językowego - ostatnio czytuje ich całkiem sporo. Niekoniecznie nawet dlatego, że chcę znać wszystkie te języki - raczej dlatego, że szukam takowego, którego chciałabym się nauczyć i który wydaje mi się w miarę prosty.

Muszę przyznać, że wbrew powszechnym opiniom, z jakimi stykam się na co dzień, chiński jest całkiem łatwym i ładnie brzmiącym językiem. Myślę, że za jakiś czas z chęcią do niego sięgnę, chociażby tylko po to, aby poznać podstawy - a nóż, widelec się kiedyś to w życiu przyda.

Dla wszystkich zainteresowanych - albo tych, którzy jeszcze nie są zainteresowani - polecam zobaczyć fragment tejże pozycji - tu. 

Jak pisałam już w swoim poprzednich recenzjach do pozycji należących do tejże serii - są one takiego samego wymiaru, takiego samego koloru, tylko tematyką się różnią. Na półeczce razem wyglądają niesamowicie. 

Chciałabym kiedyś zebrać całą taką serię wszystkich języków - niestety dostępny jest jeszcze tylko niemiecki. Mam nadzieję, że niebawem wydawnictwo zacznie wydawać pozycje typu: japoński, włoski, portugalski... Bo z wielką chęcią bym się z nimi zapoznała. I pewnie nie tylko ja.

Tak jak zawsze, dostajemy w poradniku nie tylko informacje praktycznie - jak zwroty, alfabet z wymową, czy też dialogi - ale także informacje teoretyczne, czyli coś związanego na przykład z kulturą, co oczywiście jest również bardzo ważne przy poznawaniu jakiegokolwiek języka. 

Do wszystkich pojawiających się tu zdań, dopisana jest tu wymowa i znaczenie - pod tym względem prześciga ta książeczka jakikolwiek podręcznik szkolny. Trzeba się jednak uczyć systematycznie, wszystkiego po kolei, żeby można było zauważyć jakiś postęp. 

Co do wymowy - płytka CD, która dostępna jest także w tej pozycji, jest naprawdę świetna. Co innego widzieć, jak coś się czyta, a co innego słyszeć to. Sam akcent, czy sposób wypowiadania jakiegoś słowa może się oczywiście bardzo różnić!

Gramatyka - tak samo jak w innych częściach - jest napisana w bardzo fajny, prosty i przystępny sposób. Nie ocenię jednak tego, jak wychodzi przyswajanie jej, ponieważ naukę tego języka zdecydowanie odkładam sobie na później.

Nie mogę też zapomnieć o zadaniach, które pojawiają się po danym zagadnieniu - nie są one trudne, najczęściej polegają na uzupełnianiu zwrotów o słówka, niemniej jednak świetnie sprawdzają naszą wiedzę i motywują do dalszej nauki i powtórek w razie konieczności.

Po raz kolejny muszę się wyżalić, że to jest tylko kurs podstawowy - nie ma nic "wyżej". Wydaje mi się, że osoby, które chciałyby rozwijać swoją znajomość tego języka, bardziej niż jest to przedstawione w tej książce, to są odrobinę poszkodowane i muszą szukać czegoś innego.

Takim oto sposobem, polecam Wam tę pozycję, ale jednocześnie mówię, że naprawdę trzeba przyłożyć się do nauki. Z drugiej strony ostrzegam Was, że w dalszym etapie nauki jesteście zdani sami na siebie - chyba, że nie zamierzacie wyjść poza kurs podstawowy.

Witajcie! Dziś postanowiłam napisać o pierwszej z książek, którą otrzymałam od księgarni SENSUS do recenzji. Wybrałam tą pozycję, ponieważ zarówno ja jak i wiele z Was interesują tematy pokrewne do kosmetyki – a takim tematem właśnie jest masaż.

Od zawsze fascynowała mnie medycyna oraz filozofia  wschodu, dlatego bardzo zaciekawiła mnie książka dotycząca masażu tajskiego. Autorem poradnika jest Piotr Druzgała, magister fizjoterapii i międzynarodowy instruktor jogi, który przez długi czas pracował w Tajlandii.

Książka dogłębnie omawia tematykę masażu tajskiego. Składa się z dwóch części: teoretycznej i praktycznej. Na samym początku autor wprowadza nas w świat masażu, odkrywając jego istotę, definicję. Przedstawia główne szkoły masażu oraz metody leczenia masażem na przestrzeni wieków. 

Korzenie tradycyjnego masażu tajskiego sięgają religii buddyjskiej, i są również tożsame z medycyną chińską. Medycyna ta patrzy na człowieka całościowo, a nie przez pryzmat chorego narządu – jak to bywa w medycynie akademickiej. W chińskiej medycynie człowiek ma być uleczony, a nie jedynie leczony.

Bardzo ważne informacje zawarte są w dziale „Podstawowe zasady i pojęcia tradycyjnej medycyny tajskiej” – znajdziemy tu informacje o kanałach energetycznych, punktach uciskowych i poznamy ich położenie na ciele człowieka.

Po przeczytaniu pierwszej części, możemy przejść do działu z wiedzą teoretyczną. Autor opisuje, jak krok po kroku przygotować się do masażu, o czym należy pamiętać. Znajdziemy tutaj bogaty opis technik masażu oraz ucisków. Opisy są ilustrowane oraz zawierają pomocne oznaczenia.

Szczególnie spodobał mi się rozdział o zabiegach dodatkowych, jakie możemy wykonać. Jednym z ich jest np. stemplowanie ciała rozgrzanym stemplem z ziołami w środku. Takie okłady rozluźniają ciało oraz wprowadzają w stan relaksu.

Na samym końcu znajduje się obszerny słowniczek, które wyjaśnia pojęcia typowe dla kultury masażu, myślę, że jest to bardzo pomocne przy czytaniu książki. Uważam, że jest to książka, która sprawdzi się idealnie dla osób zawodowo zajmujących się kosmetyką czy także ludzi, którzy chcą w zaciszu własnego domu poznać zasady wykonywania masażu.

Podobno Polacy nie mają na ogół żadnych pozytywnych skojarzeń z Ukrainą. Jak się nad tym zastanowiłam, to rzeczywiście: nie miałam takowych, ale i negatywnych w zasadzie też nie. Poza tym, że jest to nasz biedniejszy sąsiad, teraz w dodatku nękany przez Wladimira Putina. Niewątpliwie uroku Ukrainie w moich oczach nie dodaje komunistyczna przeszłość, a zatem nie tylko bieda, ale i szarość i brzydota. Ale przede wszystkim: ja nic nie wiedziałam o Ukrainie. 

Chyba miał pecha ten kraj i to znacznie większego, niż Polska, która pod zaborami była 150 lat, natomiast Ukraina 700. Biorąc pod uwagę, iż Ukraińcy do tego okresu zaliczają również czasy, gdy terytoria te były częścią Rzeczypospolitej Polskiej. Zastanawiam się tylko, na ile można powiedzieć, iż była to wtedy Ukraina, a nie zlepek ziem, zamieszkiwanych przez wielonarodowościową mieszankę Polaków, Żydów, Kozaków, Tatarów - bo świadomość narodowościowa zaczęła się na Ukrainie wykształcać gdzieś dopiero w XIX wieku. Tyle dygresji historycznej, bo z książki Piotra Pogorzelskiego dowiemy się przede wszystkim, jaka jest współczesna Ukraina. Dziennikarz, korespondent Polskiego Radia w Kijowie, pisze o takich aspektach tego państwa jak ludność, religia, język, kultura i media, rządy oligarchów, korupcja, miejsce kobiety w społeczeństwie, święta narodowe, a także stosunek Ukraińców do bolesnej historii. Nie jest to obrazek zbyt kolorowy. Ukraina jest podzielona - podobnie jak u nas, jej zachodnia część jest bardziej postępowa, wschód jest biedniejszy i zacofany. Z badań wynika, że większość Ukraińców najchętniej wyjechałaby z tego kraju, gdzie ich oczy poniosą; młodzi nie widzą w nim dla siebie przyszłości. Ukrainą - podobnie jak Rosją - rządzą skorumpowani oligarchowie, państwo nie troszczy się o obywateli, nie inwestuje w naukę, innowacje, czy kulturę, nie wspierany jest mały i średni biznes. Liczy się przede wszystkim pieniądz, a demokracja jest tu tylko martwym słowem. Silnie odczuwany jest brak zaufania społecznego: ludzie nie interesują się sobą nawzajem, zamykają się w kręgu rodziny, nie szanują tego, co "wspólne". Silny jest seksizm, przejawiający się także na estradzie w prymitywnych piosenkach popsa, typu ukrainodisco. Szaleje piractwo. Wiele z tych problemów, o których pisze Pogorzelski nie jest w zasadzie niczym dziwnym dla Polaków - występują one i u nas, jako spuścizna po poprzednim systemie. W szczególności mam tu na myśli ową kwestię zaufania społecznego. Tyle tylko, że w Polsce problemy te występują w o wiele mniejszym nasileniu, niż za naszą wschodnią granicą. Różnica między Polską a Ukrainą jest taka, że my w ciągu tych 25 lat od upadku komunizmu poczyniliśmy ogromny postęp gospodarczy, a Ukraina w zasadzie stoi w miejscu. Nawet Euro 2012 nie pomogło Ukrainie, bo zorganizowano je według znanych korupcyjnych schematów, a zmiany są jedynie kosmetyczne. I to jest dla tego kraju tragedia. Ma to swoje przyczyny w znacznie ściślejszym związku, jaki Ukraina miała z Rosją, będąc przecież częścią Związku Radzieckiego. W dalszym ciągu wszystko tam ciąży ku Rosji: wielu ludzi mówi po rosyjsku, a nie po ukraińsku, media, show-biznes, także rynek książkowy są zdominowane przez produkcje rosyjskie, a w ludziach tkwią sowieckie przyzwyczajenia. Ma się wrażenie, że wiele osób, tych starszych zwłaszcza, spodziewa się, że komunizm może jeszcze wrócić - i dlatego boją się mówić o zbrodniach poprzedniego systemu. Z kolei ci młodsi nie wiedzą nawet, czym był komunizm i co zrobił Stalin. Ukraińcy są niedoedukowani jeśli chodzi o własną historię, nie mają nawet jej kanonu - podczas gdy w Polsce ciągle wraca się do naszej przeszłości, na Ukrainie pamięć została skutecznie wymazana, lub zakneblowana. Co może tłumaczyć dlaczego Polsce się udało odciąć od komunizmu, a Ukrainie nie. 

Polacy dzięki Katyniowi i innym tragediom otrzymali szczepienie od komunizmu. Te straty, które miała Polska, to było szczepienie. A na Ukrainie mieliśmy amputację, u nas zrobili trepanację czaszki i łyżką wygrzebali mózg. To jest amputacja pamięci.

I to jest wstrząsające, bo hamuje to rozwój niepodległego państwa, niezależnego od dawnych zaborców. Oni ciągle walczą o tą niepodległość. Wydaje się, że Ukraina to nadal kraj o niewyraźnej tożsamości narodowej, w rozkroku między Rosją a Europą. Dobrze, że autor pokazuje przyczyny, a nie tylko skutki, pomaga zrozumieć Ukraińców. Nic nie może usprawiedliwić zbrodni UPA, ale podczas gdy my wspominamy rzeź na Wołyniu, Ukraińcy swoje własne ofiary ludobójstw liczyli w milionach, a nie w tysiącach.

Lektura Barszczu ukraińskiego otworzyła mi oczy na to, jak wygląda życie u naszych sąsiadów, jaka jest ich mentalność, a przede wszystkim jak "zorganizowane" jest państwo ukraińskie. To kompendium podstawowej wiedzy o nim. Drugie wydanie jest uzupełnione o rozdział dotyczący wydarzeń na Majdanie - bardzo dobrze, bo w świetle tego, co teraz się dzieje, niektóre informacje zamieszczone w książce tracą aktualność. Często autor dokonuje porównań między Ukrainą a Polską, i w porównaniach tych zawsze to Polska "wygrywa". No chyba, że chodzi o ilość dni wolnych od pracy... Jak się to czyta, to naprawdę człowiek się cieszy, że mieszka tu, a nie tam. Wiele rzeczy u nas jest jeszcze do zrobienia i do poprawy, ale w porównaniu z Ukrainą, Polska to ziemia obiecana. Podczas kiedy my narzekamy, dla Ukraińców jesteśmy wzorem. Przyznajcie, że następująca wypowiedź brzmi wręcz kuriozalnie:

Polacy są prawdziwymi Europejczykami. Nie raz była w Polsce i widziałam, jak życzliwi i grzeczni są to ludzie. Prawdziwym szokiem było dla mnie to, że samochody ustępują karetkom pogotowia. 

Cóż, co kraj, to obyczaj... Nie podobało mi się jednak to, że w książce tej jest tak wiele polityki: właściwie wszystko, o czym pisze Pogorzelski zostało upolitycznione (np. rozdział o religii traktuje głownie o rozłamie i dwóch Cerkwiach państwowych, mających powiązania z politykami), trudno znaleźć rozdział, w którym nie przewijałyby się nazwiska rządzących, czy ukraińskich ugrupowań politycznych. Za dużo suchych encyklopedycznych faktów. Brakowało mi w tym takiego zejścia o szczebel w dół, do zwykłych ludzi, pokazania ich obyczajów, codziennych problemów, tradycji, typowych ukraińskich krajobrazów. Wprawdzie każdy rozdział jest zakończony tematycznym wywiadem z przedstawicielem Ukrainy, ale w całej książce jest za mało tego ukraińskiego punktu widzenia. To raczej sam autor tłumaczy czytelnikowi, jak myślą Ukraińcy. Nie ma też takiej odskoczni od tych dosyć ponurych i pesymistycznych rozważań: ukazania czegoś, co dla odmiany jest piękne, powodu, dla którego jednak warto odwiedzić Ukrainę. A na pewno warto, zwłaszcza, że pozostało tam wiele pamiątek po polskiej obecności. Mnie zaczęło tam ciągnąć, a przecież do tej pory wcale się Ukrainą nie interesowałam. Wizyta za naszą wschodnią granicą daje możliwość zweryfikowania na własną rękę własnej wiedzy, wyobrażeń i stereotypów i podsyca tylko zainteresowanie tym krajem. Zachęcam i do lektury, i do odwiedzenia Ukrainy, zwłaszcza że Polacy są na Ukrainie raczej mile widziani. 

Kontynuacją książki jest dopiero co wydana Ukraina. Niezwykli ludzie w niezwykłych czasach.

Zranienia, które bolą najbardziej

Bolesne zranienia, których doznajemy, najczęściej przydarzają nam się w bliskich relacjach. Kłótnia z koleżanką z pracy czy agresywny kierowca, który zajechał Ci drogę, na chwilę wytrąca Cię z równowagi, ale nie dotyka Twojego poczucia wartości i ważności, nie zadaje ciosu prosto w serce. Szybko zapominasz o takich wydarzeniach. Za to zranienia w ważnych relacjach dotykają nas wręcz fizycznie.

Zwykle ranią Cię wydarzenia naruszające ważne dla Ciebie wartości, krzywdzące Cię w jawny sposób, odbierające Ci coś ważnego, ranią też zachowania przemocowe, uderzające w Twoją godność itp. Jednak czasami czujesz się dotknięta jednym słowem, wypowiedzianym przez ważną dla Ciebie osobę. To może być pozornie niewinne spojrzenie, gest czy niespełniona obietnica. Wtedy w takiej obiektywnie nieraniącej sytuacji Ty czujesz się zraniona, wstydzisz się swojej reakcji, pojawia się poczucie winy, nie rozumiesz, co się z Tobą dzieje. Twoje ciało chce gwałtownie zareagować, ale głowa zatrzymuje reakcję, pojawiają się myśli: „Nie wygłupiaj się, przecież nic się nie stało”, „Nie bądź śmieszna, co cię tak dotknęło?”, „Przestań się zachowywać jak histeryczka”. Owe obiektywnie nieraniące sytuacje wprawiają nas w rodzaj transu, odmiennej rzeczywistości, której nie rozumiemy. Tracisz głowę, Twoje ciało zachowuje się jak w chwili poważnego zagrożenia. Bywa, że robisz coś, czego później będziesz żałować. Zadajesz sobie pytanie: „Co się ze mną dzieje?”.

Kiedy badacze próbowali sporządzić obiektywną listę sytuacji, które zwykle nas ranią, okazało się, że właściwie nie jest to możliwe. Tak naprawdę każdego z nas dotykają zupełnie różne zachowania innych ludzi. Za to każdy z nas może zrobić swoją osobistą listę zranień. Jeśli się ją przeanalizuje, okaże się, że każdy z nas ma swoją „ranliwą” sferę. Sferę, która powstała we wczesnym dzieciństwie, kiedy raniły nas osoby najważniejsze, a my byliśmy wobec tego bezradni.

Rodzice ranili nas zazwyczaj nieświadomie — bo nie mieli wystarczająco dużo czasu, bagatelizowali nasze lęki czy marzenia, które z ich dorosłej perspektywy nie były ważne. Obiecywali coś, a potem nie dotrzymywali słowa. Potrafili urazić niezrozumiałym dla dziecka żartem, zdradą sekretu czy zachowaniem zbyt „dorosłym”, byśmy jako dzieci mogli je zrozumieć. Przełykaliśmy te zranienia jak gorzki syrop na ból brzucha, często obwiniając samych siebie za zdenerwowanie czy zniecierpliwienie mamy i taty.

Dziś w jakiś magiczny sposób przyciągamy ludzi, którzy ranią nas podobnie, w te same „ranliwe” miejsca co rodzice. A rana zadana w czuły punkt boli tak dotkliwie jak uraz fizyczny, bo budzi ból z przeszłości. Okłamywanie, intencjonalny egoizm, lekceważenie, obłuda, nieuważność, niedotrzymanie obietnicy ze strony osób ważnych — to wszystko wrzuca nas w odmienny świat z przeszłości, daleki od tzw. uzgodnionej rzeczywistości. Świat, w którym ożywają subiektywne przeżycia — bolesne problemy z dzieciństwa, które wtedy nie mogły być rozwiązane.

Kiedy znajdujesz się w zranionym stanie świadomości, w Twoim sercu ożywają postaci, których istnienia nawet nie podejrzewałaś: zranione dziecko, porzucona nastolatka, „ta gorsza” córka, nierozumiany samotnik itp. To one zagrzewają Cię do walki lub ucieczki. To ich ból powoduje, że pozornie bez powodu zrywasz zaręczyny, nagle odchodzisz z pracy, żądasz rozwodu, płaczesz z bezradności, robisz karczemną awanturę przyjaciółce albo zamieniasz się w oprawcę rzucającego się z pięściami na wyimaginowanego przeciwnika. To demony przeszłości sprawiają, że nieodebrany telefon, na pozór niewinna uwaga czy czyjaś chwilowa nieuważność urastają w Twoim sercu do rangi dramatu i nakłaniają do zerwania relacji. Najbardziej bolesne jest to, że właśnie najważniejsze, najbliższe Ci osoby, które naprawdę Cię kochają, cenią, podziwiają, często zupełnie nieświadomie zadają cios w Twój najczulszy punkt.

Jeśli jednak poczucie zranienia nie doprowadzi do trwałego zerwania więzi, bolesna rana może być ogromną szansą do transformacji, dzięki czemu Twój scenariusz zranień doczeka się szczęśliwego zakończenia.

Najboleśniejsze zranienia mogą być ratunkiem dla duszy.

Nie samymi social mediami człowiek żyje i czasem chce się zapoznać z innymi elementami marketingu w świecie online. Postanowiłam sięgnąć po książkę, która pomoże mi analizować strony internetowe, generowany ruch i lepiej zrozumieć jak uzyskiwać konwersję.

UX i analiza ruchu w sieci – praktyczny poradnik Michaela Beasley’a to książka średnio nowa – oryginalnie wydana w 2013 roku, przetłumaczona przez Helion w 2014 roku. Nie znajdziemy więc tam najnowszych funkcji (np. analiza kohortowa), ale nie musimy się też martwić, że jej zawartość nie przystaje do rzeczywistości.

Lektura przeprowadza nas od bardzo ogólnego poziomu wiedzy – jak wygląda narzędzie, o co chodzi w UX, aż po bardziej szczegółowe treści – definiowanie celów, analizę poszczególnych elementów np. skąd wchodzą odwiedzający i co robią na stronie aż po bardzo zaawansowane kwestie, takie jak testy A/B czy profile analityczne.

Książka jest skierowana zarówno do dość początkujących użytkowników, jak i tych, którzy szukają odpowiedzi na trudniejsze pytania. Liczne screeny oraz konkretne przykłady z case study pomagają przyswoić wiedzę i zrozumieć przedstawiane obszary analityczne. Nie jest porywająca i nie znajdziemy tam ciekawostek czy zbyt osobistych wyznań autora. To typowy podręcznik służący za tutorial dla początkujących webmasterów, którzy dopiero uczą się jak dokonywać tego typu audytów.

Lektura tej książki to ciekawy pomysł dla osób zajmujących się social media. Pomoże zrozumieć zasady panujące w analizie przekierowanego z social media ruchu na stronę www. Mając taką wiedzę można dużo lepiej współpracować z informatykami w celu osiągania jak najwyższej konwersji.

UX i analiza ruchu w sieci to książka, która wymaga powolnego czytania przed komputerem z otwartymi statystykami w Google Analytics. Ale pozyskana wiedza pomoże wam zrozumieć jakie wartościowe informacje znajdują się w tych tabelkach.

To także ciekawa lektura dla blogerów, by pomóc im zrozumieć to, co dzieje się na blogu. Dobrze zastosowana wiedza z UX i analiza ruchu w sieci pozwoli im nawet zwiększyć liczbę czytelników czy osiągać lepsze efekty kampanii.

Dla mnie lektura była prosta i przyjemna, bo mam wykształcenie socjologiczne, które obejmuje również obszary analityczne. Pojawiające się odniesienia do terminów statystycznych nie stanowiły problemu. Przestrzegam jednak, że nie dla wszystkich będzie to łatwa książka.

Nie dla każdego, ale warta poświęcenia uwagi – taka jest UX i analiza ruchu w sieci Michaela Beasley’a.