Recenzje

Easy riders

„Do przełęczy pozostawało siedemnaście kilometrów. Droga, jeszcze asfaltowa, gwałtownie traciła na jakości. Początkowo były to tylko kilkudziesięciometrowe pasy błotnych kolein kryjących w swoich czeluściach skały, kamienie i inne utrudniacze. Motocykl ciągnął na półsprzęgle, silnik wył, a kiedy chciałem jechać mniej bandycko, momentalnie gasł. Brakowało tchu, etatowy palacz w płucach dorzucał do pieca, lewa noga grzęzła w błocie. (...) Z przerażeniem spojrzałem na mieszankę głazów i błota. Usiłowałem przejechać bokiem, po pasecz-ku stałej nawierzchni, szerokim na całe piętnaście centymetrów, które dzieliło kolejne piętnaście centymetrów od dwustumetrowego urwiska".

Ten krótki opis pierwszych dni na himalajskim szlaku daje przedsmak tego, co będzie się działo na przełęczach wyższych o tysiąc i więcej metrów niż ten powyżej. Wyprawa starymi royal enfieldami, motocyklami produkowanymi niegdyś w Indiach, którą przedsięwzięli ojciec i jego 16-letni syn, ma tu walor niemal inicjacji. Twarda szkoła życia i charakteru, jakie sobie sami zafundowali, realizując marzenie, jest zarazem rejestracją niekończących się ekstremalnych emocji. Tych, które niosło ryzyko uzależnienia od starego sprzętu; doznań estetycznych, jakie niosło surowe piękno gór, wreszcie samopoznania. Relacja zdana Czytelnikowi przez ojca jest zaskakująca, barwna i inteligentna. Nie ma tu pustego wyczynu, jest męska przygoda. Budzi podziw szacunek, jaki obaj dzielni motocykliści na enfieldach okazują spotkanym miejscowym i pokora, jaką obaj podróżnicy czują wobec potęgi Himalajów.

Relacja jest szczegółowa, ale żaden jej fragment nie nudzi. Spora liczba fotografii ubarwia opis podróży, w której znalazły się wcale nie rzadkie okazje, by coś zwiedzić, dać się poznać innym i tym samym głębiej przeżyć przygodę swego życia. Mapka ukazująca długą drogę himalajskimi dolinami, zboczami i przełęczami pomaga uzmysłowić sobie trud i skalę marzenia, które się spełniło.

Poradników i psychologicznych książek na temat motywacji jest mnóstwo, ale taka, która proponuje by za wzór pewności siebie i odwagi brać zwierzę – jaguara jest chyba tylko jedna. 

Dagmara Gmitrzak to trenerka rozwoju osobistego, terapeutka i dziennikarka. Od 2001 roku w Polsce i za granicą prowadzi warsztaty, sesje indywidualne i szkolenia dla firm. Jest również autorką kilku książek np. „Techniki relaksu”, „Obudź swoją kreatywność”, czy „Inteligencja serca”. Jesienią 2014 roku ukazała się jej szósta książka pt. „Trening jaguara”.

„Trening jaguara” ma podtytuł „Obudź w sobie pewność siebie i osiągaj zamierzone cele”. Książka ma wspierać do działania, ułatwić pobudzenie swojej wewnętrznej mocy, pewności siebie i odwagi. Wspomóc realizację stawianych sobie celów i wykorzystywanie swojego potencjału. 

Trening skierowany jest do wszystkich osób będących na progu zmiany np. w pracy, w związku, w życiu, jak również do tych, którzy chcą zmierzyć się ze swoimi lękami, czy wyjść po za swoją strefę komfortu.

Jest to książka motywująca, chodź nie jest typowa, bo autorka poleca, aby inspiracją czytelnika do działania i zmian w jego życiu stało się zwierze – jaguar.

Dagmara Gmitrzak w książce przybliża nieco jaguara, jako zwierzę, pokazuje też jego symbolikę w różnych kulturach i uzmysławia, że charakteryzuje go pewność siebie, odwaga, niezależność, wytrwałość, cierpliwość i intuicja. 

Autorka trening mentalny proponuje zacząć od poznania siebie, swoich potrzeb i chęci. Od praktykowania tzw. „mindfulness” – treningu uważności, czyli skupieniu się na „tu i teraz”. Na określeniu siebie i swoich potrzeb w danym momencie, bez analizowania przeszłości i patrzenia, z trwogą, czy nie, w przyszłość. 

To pomoże w sprecyzowaniu własnych celów, w stworzeniu ich konkretnej listy z planem realizacji.

Cały rozdział książki poświęcony jest również temu, co zwykle nie pozwala nam na wprowadzanie zmian w życiu. Dagmara Gmitrzak pokazuje, jak rozróżnić strach od lęku, jakie są jego rodzaje i jakie jest 9 sposobów na pracę z nimi. W pokonywaniu lęków i własnych słabości ma także pomóc zawarty w książce trening pewności siebie i poczucia własnej wartości.

„Trening jaguara” to nie tylko teoria, do większości zagadnień autorka dodała, bowiem całkiem ciekawe ćwiczenia. Jest tu np. krótka medytacja, 9 kroków do zmiany negatywnego przekonania, wizualizacja pomagająca akceptować swoje lęki, czy ćwiczenia pozwalające na wzmocnieniu szacunku do siebie i pokochaniu siebie.

Chodź wiele rzeczy, o których pisze Dagmara Gmitrzak – wychodzenie po za strefę komfortu, tworzenie i realizacja celów, budowanie pewności siebie - jest ogólnie wiadome, w zestawieniu z cechami jaguara wygląda nieco inaczej. Dzięki tej książce możemy spojrzeć na siebie jak na osobę, która powinna nie analizować, czy roztrząsać, a bardziej, jak jaguar, kierować się swoimi instynktami. W końcu nikt inny, a my sami wiemy, co dla nas jest najlepsze i to my mamy najważniejszy wpływ na swoje życie.

Od jakiegoś czasu lubię recenzować książki wartościowe. Mam wrażenie że w ten sposób Internet staje się miejscem w minimalny sposób (ale zawsze) lepszym. Sam sięgam po recenzje książki zanim ją zakupię, szukam opinii ludzi i ich wrażeń z poznanej lektury.  Jeżeli natrafię na kilka opinii negatywnych zakup odpuszczam, natomiast jeżeli recenzje są przychylne decyzja o zakupie staje się prostsza. 

Jedną z bardziej wartościowych pozycji które ostatnio miałem przyjemność czytać to książka (w formie ebooka)  „Bogać się! Dziesięć przykazań zarabiania pieniędzy” Rabbina Daniela Lapina. To już druga książka wydawnictwa poruszająca ten dosyć kontrowersyjny temat niesamowitych zdolności bogacenia się Żydów. Ile w tym jest mitu a ile prawdy, dowiemy się z tej książki. 

Już na samym początku przykuł moją uwagę mało widoczny fakt, książkę polecają Dave Ramsey (światowej klasy polityk) i Zig Ziglar którego chyba przedstawiać nie trzeba.

Zanim przejdę do wrażeń z lektury, chwilę chciałbym poświęcić samemu autorowi. Dr Rabbi Daniel Lapin jest ortodoksyjnym rabinem, autorem książek i mówcą motywacyjnym. Sporo jego genialnych wystąpień można obejrzeć na youtube, ma to też bezpośredni wpływ na odbiór samej lektury. Po przeczytaniu książki i obejrzeniu kilku filmów czuje się wręcz magiczną więź z autorem. Dr Daniel robi wrażenie człowieka ciepłego i z dużym doświadczeniem życiowym.

Sama książka jest warta polecenie ze względu na jej „twardy” jeżeli mogę tak nazwać ten styl pisania autora. 

Autor mówi wprost, nie ma łatwej drogi do wzbogacenia się i do osiągnięcia wymarzonych celów. Chcesz się wzbogacić ,główna rada- pracuj. Ale co jeżeli takiej pracy nie mamy, lub nie mamy pracy wcale ? I tu się dopiero zaczyna mądrość płynąca z tej lektury. Autor przedstawia szereg sprawdzonych zasad i metod które są uniwersalne, osadzone w XXI wieku w realiach naszych czasów są tak samo skuteczne a nawet bardziej niż w wiekach minionych. Autor korzysta z przykładów z własnego życia, z mądrości Tory (od której jako Rabin, jest specjalistą) oraz odkryć z najnowszych zakresu rozwoju. 

Nie ma tutaj obietnic rodem z „Sekretu” , za to jest mądrość z potencjałem przekształcenia ludzkiego życia na lepsze i wyniesienia go na wyższy poziom.  

W pierwszej części  autor rozprawia się z mitami na temat nadnaturalnych zdolności bogacenia się Żydów. Wcale nie musisz być Żydem żeby bogacić się i rozwijać według ich wzorca i czerpać z ich doświadczenia. Mądrość i żydowskie zasady są ponadczasowe i bez względu na pochodzenie czy wyznanie , skuteczne. 

Autor jak na Rabina przystało często używa do swoich rozważań fragmentów z Tory ( czyli pięcioksięgu Mojżeszowego) , pierwszej części Nowego Testamentu oraz z Talmudu (tradycji spisanej). Możesz być zaskoczony jak często na kartach Biblii jest poruszany temat pieniędzy i zarabiania (ja byłem). Jest też dużo informacji na temat zawierania nowych przyjaźni również w kontekście biznesowym, czyli w skrócie jak być lubianym i potrzebnym, bardzo pożyteczny rozdział.

Cała książka jest warta polecenia i nie tylko dla tych którzy chcą zarabiać ale również dla osób których celem jest rozwój osobisty.

Samego wydawnictwa chyba nie muszę polecać bo to jedno z wiodących i najlepszych, według mnie. Jakość wydań drukowanych i skład tekstu w ebookach są bardzo dobre i dopracowane.

Podsumowując krótko, książkę jak i wydawnictwo szczerze polecam i życzę przyjemnej lektury. 

Naród, który powstaje na naszych oczach

Ci z Was, którzy z zainteresowaniem śledzą sytuację na Ukrainie, będą mogli sięgnąć po reportaż z serca wydarzeń - książkę "Ukraina. Niezwykli ludzie w niezwykłych czasach" Piotra Pogorzelskiego, korespondenta Polskiego Radia w Kijowie. 21 listopada 2013 r. ukazała się w Polsce moja książka "Barszcz ukraiński". Tego samego dnia w Kijowie rozpoczęła się rewolucja godności. Nagle okazało się, że "Barszcz…" to zdjęcie zrobione dość sennej ludności tuż przed wejściem do ekspresu, który uczynił z niej pełnowartościowe społeczeństwo. I właśnie o tym jest ta książka — opisuję w niej, jak Ukraińcy zmienili się w wyniku rewolucji godności i wojny na wschodzie. (...) W ciągu roku zmieniło się tak wiele, że czuję się, jak gdyby ktoś przewinął przed moimi oczami film z dziesięciu lat życia. Wydarzenia sprzed pół roku wydają się prehistorią. - czytamy we wstępie. Na Ukrainie wrzało od zawsze. Jeszcze przed Majdanem wielu jej mieszkańców podejmowało działania polityczne i społeczne, między innymi w ramach organizacji pozarządowych. Jednak wciąż było ich za mało — prawdziwi aktywiści stanowili niewielki procent nieco sennego społeczeństwa ukraińskiego, liczącego ponad czterdzieści milionów obywateli. Dopiero w czasie rewolucji okazało się, że działacze to nie pojedyncze osoby, a tysiące, a nawet dziesiątki tysięcy ludzi. Dzięki temu mieszkańcy Ukrainy stali się ukraińskim narodem. Ukraińcy, którzy często gubią się w ocenie historii własnego narodu, mieli do czynienia na Majdanie, a później na wojnie, z dość silnymi zbiorowymi przeżyciami, które mogą stać się podstawą ich samoidentyfikacji — czymś, czym dla Polaków były powstania. Ukraińcy poczuli nagle, że państwo, które właściwie dostali za darmo, w prezencie, jest dla nich czymś cennym, co trzeba bronić przed obcymi, czyli Rosjanami, którzy chcą je sobie — całkowicie lub częściowo — podporządkować - pisze Autor.

Ho'oponopono to najogólniej mówiąc hawajska metoda służąca samouzdrawianiu. Dawniej wykorzystywano ją do zaprowadzania harmonii w społecznościach lokalnych, obecnie stosowana jest w celu wyzbycia się negatywnych emocji, które zagnieździły się w ciele i umyśle człowieka, wywołując różnego rodzaju choroby. Za pomocą ho'oponopono Hawajczycy uzdrawiają nie tylko relacje z samym sobą, ale i z otaczającym światem. Praktykowanie hawajskiego rytuału umożliwia wyzwolenie się od poczucia winy, żalu, złości, gniewu, nienawiści, zazdrości i tym podobnych postaw, skierowanych wobec siebie lub innych. Paweł Karwat swoją publikację oparł na naukach Serge'a Kahili Kinga, znanego propagatora huny, którego książki chętnie są czytane na całym świecie przez osoby zainteresowane rozwojem duchowym.

Najważniejszą zasadą ho'oponopono wydaje się być zasada akceptacji. Bez jej opanowania nie będziemy mogli pójść dalej. Dopiero wtedy, gdy zaakceptujemy siebie takim, jakim się jest (i zarazem świat takim, jaki jest), wejdziemy na drogę prowadzącą do wewnętrznej harmonii.

Negatywne myśli, które człowiek pielęgnuje, nie potrafiąc się ich pozbyć, wytwarzają w ciele toksyny. Pozytywne myśli wytwarzają z kolei endorfiny. W procesie ho'oponopono uświadomienie sobie zakorzenionych w psychice lęków, otwiera drzwi do oczyszczenia. Tym samym mentalna blokada, utrudniająca swobodny przepływ energii zostaje zlikwidowana. Serge Kahili King przedstawia prostą metodę, prowadzącą do osiągnięcia duchowej równowagi, która składa się z trzech kroków: wyznanie, skrucha, wybaczenie. Najpierw należy otwarcie przyznać się do winy (lub też - w zależności od konkretnej sytuacji - stwierdzić, że ktoś zawinił wobec Ciebie). Skrucha jest następnym etapem, polegającym na zmianie sposobu myślenia i działania (niejednokrotnie bywa tak, że zostajemy zranieni, gdyż wymagamy od innych zbyt wiele; chcemy, aby byli perfekcyjni). Ostatni krok to przebaczenie/uwolnienie/oczyszczenie.

Nie ma człowieka, który byłby całkowicie wolny od wewnętrznych konfliktów, co przekłada się na relacje międzyludzkie. Najwięcej konfliktów występuje w związkach damsko-męskich. Na ogół głównym powodem takiego stanu rzeczy jest to, że ludzie nie nauczyli się być samemu, nie nauczyli się dawać samym sobie miłości, przez to nie są przygotowani do bycia razem. Paweł Karwat twierdzi, że obecnie spotyka się coraz więcej tzw. związków pasożytniczych, które z rzeczywistym uczuciem niewiele mają wspólnego. Określa te związki wzajemnym uzależnieniem, będącym karykaturą miłości. Jeśli ktoś koniecznie potrzebuje partnera, żeby czuć się szczęśliwym, jest na drodze do stworzenia właśnie takiej relacji. Trzeba w pierwszej kolejności uwolnić się od własnych wewnętrznych konfliktów i odczuwać radość z bycia samemu, a dopiero później wchodzić w bliskie relacje z innymi osobami. Autor zauważa, że "[...]miłość, jaką może dać Ci partner, to za mało, byś czuł się naprawdę szczęśliwy. Szczęście powinno być w Tobie, zanim wstąpiłeś w związek, inaczej bowiem zostaniesz pasożytem miłości. Taki związek będzie skazany na ból[...]".

W zasadzie nie mam poważniejszych uwag do publikacji Pawła Karwata, poza jedną. Choć od przeczytania książki minęło zaledwie kilka dni, niewiele konkretów potrafiłbym opowiedzieć o ho'oponopono, a jeśli nawet udałoby mi się w miarę poprawnie wywiązać z tego zadania, mój wywód z pewnością byłby chaotyczny. Treść książki jest niezbyt usystematyzowana, a ściślej mówiąc bardzo podobne informacje pojawiają się w wielu jej fragmentach. Na to wrażenie chaotyczności zapewne niemały wpływ ma również liczba rozdziałów (blisko trzydzieści), co przy tak niewielkiej książeczce jest stosunkowo rzadko spotykane. Niedawno miałem okazję zapoznać się ze zbliżoną tematycznie i objętościowo pozycją ("Trening Jaguara" Dagmary Gmitrzak), gdzie rozdziałów było mniej więcej dziesięć. Dzięki temu bez problemu można było przyswoić przedstawione wiadomości. Przy dużym rozdrobnieniu jest to znacznie utrudnione. Dobrym sposobem, żeby się w tym wszystkim nie pogubić i wynieść z książki jak najwięcej cennych wskazówek dla siebie, byłoby notowanie wybranych myśli w trakcie lektury.