Recenzje
Księżycowa autostrada. Motocyklem przez Himalaje. Wydanie 1
"Ojciec i syn, obaj tuż po świeżo zdanym egzaminie na prawo jazdy na jednoślad, na dwóch legendarnych motocyklach Royal Enfield zakupionych w Delhi wybierają się w podróż u podnóży Himalajów, od Kaszmiru aż po Sikkim.
Tysiące kilometrów lepszych lub dużo częściej gorszych dróg, skromne możliwości naprawy pojazdów przez niewykwalifikowanych mechaników, a przy tym bardzo dowolna interpretacja przepisów ruchu drogowego przez kierowców..." – zachęca wydawnictwo na tylniej stronie okładki do lektury relacji z tej podróży.
Dodam do tego, że ojciec to dobiegający sześćdziesiątki, z wykształcenia psycholog, z zawodu przedsiębiorca, a przede wszystkim włóczykij. Syn zaś szesnastolatek. Motory stare, 20-letnie, z istotnymi brakami w wyposażeniu, ale z najważniejszym w Indiach, sprawnym... klaksonem. Jeszcze przed wyruszeniem na trasę wymagające usunięcia zauważonych usterek, a w trakcie podróży wielokrotnych napraw i remontów. Prawa jazdy zaś nie odebrane w Polsce z wydziału komunikacji. Kto jednak pyta o nie w Indiach i Nepalu, zwłaszcza Europejczyków. Zaś podróż rozpoczęta została w środku pory deszczowej, a kontynuowana w wyższych partiach dróg na progu zimy przy, chwilami, potwornym chłodzie.
A jednak tak, zdawałoby się, absurdalny pomysł trzymiesięcznej podróży, bez GPS i z mapami, na których wydawcy oznaczają według własnego uznania drogi główne i lokalne, nie mówiąc już o różnicach w zasięgu terytorialnym krajów na mapach wydawanych w Indiach i Pakistanie, został zrealizowany. Droga przez Pendżab, Himćal Pradeś, Dżammu i Kaszmir – także częściowo tereny sporne między Indiami i Pakistanem, legendarny Ladakh oraz izolowany region Zanskar, a po pokonaniu dwu najwyższych na świecie przejezdnych dla samochodów przełęczy: Khardung La (5602 m np.m.p.) i Tanglang La (5328 m n.p.m.) oraz zamknięciu pętli w Śimli, dalsza droga przez kolejny kawał Indii i cały Nepal, aż do indyjskiego Dajeerlingu.
I opisana oraz udokumentowana zdjęciami, z których sporo znalazło się w tej książce, przez starszego z podróżników. Napisanej ciekawie, barwnym, soczystym językiem, z poczuciem humoru oraz autoironią. Mnóstwo w niej relacji z przygód na koszmarnych indyjskich drogach, na których w praktyce nie obowiązują żadne przepisu ruchu, poza generalną zasadą: większy i silniejszy – ciężarówki i autobusy – ma zawsze rację. A w przypadku kolizji to biały kierowca jest winien. Są opisy jazdy w strugach deszczu, nie zawsze udanych prób pokonywania lawin błotnych, w potwornym zimnie i porywach wichru. Niekiedy nawet w nadmiernych dawkach tych relacji, interesujących aż tak szczegółowo chyba tylko ewentualnych kandydatów do pojechania tą trasą.
Dla mnie, może dlatego, że nie tylko nie jestem fanem motocykli, ale wręcz uważam, że jako hałaśliwe i zasmradzające środowisko powinny zostać wyeliminowane z wielu dróg i miejsc, znacznie bardziej ciekawe są w tej książce opisy trasy i widoków z niej. A także miejscowości, spotykanych ludzi oraz warunków, w których motocyklistom przychodziło niekiedy nocować lub co i gdzie jeść. A spali zarówno w przyzwoitych hotelikach, ale również w zimnych ruderach, czy buddyjskich klasztorach. Z najwyżej (4767 m n.p.m.) położonym koszmarnym miejscem noclegowym w wiosce Pang. I spaniem tam w ubraniach, butach oraz rękawicach motocyklowych, dwu czapkach i kapturach, pod kilkoma warstwami śmierdzących kołder i koców, z dręczącą podróżników, nie tylko w tym miejscu, chorobą wysokościową. A jeżeli chodzi o jedzenie, to ograniczę się do jednego, wymownego cytatu, z opisu menu świątecznego przyjęcia. „Nie wiem, ile lat miała ta podeszwa (podanej wołowiny, uw. C.R.), bo nie dało się tego ani ugryźć, ani połamać, ani pokroić skalpelem. Musiałem więc połykać duże kawałki, uśmiechając się przy tym i mlaskając z ukontentowaniem. Gniotąc zębami żylaste i gumowate mięso, zachodziłem w głowę, jakież to straszne choroby musiały przetoczyć się przez to rogate bydlątko w trakcie jego bardzo długiego życia, zanim ktoś się ulitował i przeznaczył je do uboju."
Podróżnicy mieli przypadkowe spotkania nie tylko z interesującymi „lokalsami", ale i innymi wędrowcami, m.in. parą Basków – rowerzystów, z których jeden przyjechał w na rowerze ciągu roku aż z Hiszpanii, a oboje zdołali pokonać na swoich wehikułach m.in. wspomnianą, najwyżej położoną na świecie, przejezdną dla samochodów przełęcz. Ciekawe opisy zabytków i miejsc w tej książce niekiedy są jednak, co wynika z kontekstu, oparte na informacjach zaczerpniętych z zabranych przewodników. Bo autorowi nie udało się do nich wejść, gdyż były zamknięte, a nawet podjechać pod niektóre. To samo dotyczy opisów miejscowych obchodów świąt, w których nie mógł uczestniczyć, gdyż odbywają się w innych terminach.
Ale opisane są również uroczystości i imprezy, w których polscy podróżnicy brali udział. Np. w muzułmańskim weselu w Padum. Miejscowości, w której 40 proc. mieszkańców wyznaje islam. Z niezwykłą „ucztą weselną". „Funkcję weselnego stołu pełnił stoliczek – znowu zacytuję autora – zastawiony suto jednym talerzykiem z krakersami i koszyczkiem z jabłkami". Ciekawe są opisy niektórych klasztorów, zwłaszcza w słynnej ich krainie – Ladakhu, a także fantastycznych krajobrazów tamtejszej „księżycowej doliny" – Moonland. Relacje z Ladakhu chyba najbardziej spodobały mi się w całej książce. Chociaż na zwiedzanie atrakcji podróżnicy nie mieli na ogół czasu ani warunków, gdyż najważniejsza dla nich była jazda.
Przeważnie wyglądało to tak, jak w opisie „zwiedzania" najciekawszego w Ladakhu monasteru Tikse: „Podjechaliśmy na wzgórze pod sam monastyr i obejrzeliśmy wszystko z zewnątrz. Nawet nie zsiadając z motorów." Czy w innym miejscu: „Nie zatrzymując się, obserwujemy więc życie i architekturę." Inaczej niż, w drugiej najciekawszej dla mnie części tej książki, opisie podróży przez Nepal, z parodniowymi postojami w Pokharze i Kotlinie Katmandu. Może dlatego, że też przejechałem niegdyś, chociaż nie motorem, najciekawsze odcinki tej trasy poznając miejscowości, krajobrazy, a przede wszystkim zabytki. Z zainteresowaniem czytałem więc, co się tam zmieniło.
Zaś autor z dużym znawstwem – był tam wcześniej kilka razy – opisał nie tylko główne miejscowości oraz budowle i atrakcje, ale także najnowszą historię Nepalu i hinduistyczne zwyczaje, m.in. pogrzebowe. Ciekawych faktów, spotkań, obserwacji i spostrzeżeń z tej podróży jest w książce mnóstwo. Np. o spotkania z XIV Dalajlamą podczas jego wykładu w klasztorze w wiosce McLeod Gańdźu. Noclegu w hotelu – ogromnej łodzi na jeziorze w Śrinagarze, których powstała tam cała kolonia, bo w XIX w władcy Kaszmiru zabronili Brytyjczykom posiadania ziemi. Podróży przez podnóże Himalajów, ale i Karakorum.
Bo chociaż autor cały czas pisze o himalajskich szczytach i przełęczach, to z zamieszczonej na wewnętrznych stronach przedniej okładki mapki z zaznaczoną trasą podróży wynika, że jej bardzo ciekawa część przebiegała przez obszary Kakarokum. Dotyczy to m.in. wspomnianego już Zanskaru, terytorium spornego między Indiami i Pakistanem, „najbardziej izolowanej transhimalajskiej doliny i ostatniego bastionu buddyzmu tantrycznego". A zarazem zamieszkanego przez ludność tybetańską, od XVI wieku muzułmańską. Jedną z tamtejszych atrakcji, obok której przejeżdżali polscy motocykliści, był lodowiec Drang – Drung o długości 23 km, zaczynający się na wysokości 4780 m n.p.m. Przykłady można mnożyć. Ale lepiej przecież przeczytać samemu całą książkę.
Tysiące kilometrów lepszych lub dużo częściej gorszych dróg, skromne możliwości naprawy pojazdów przez niewykwalifikowanych mechaników, a przy tym bardzo dowolna interpretacja przepisów ruchu drogowego przez kierowców..." – zachęca wydawnictwo na tylniej stronie okładki do lektury relacji z tej podróży.
Dodam do tego, że ojciec to dobiegający sześćdziesiątki, z wykształcenia psycholog, z zawodu przedsiębiorca, a przede wszystkim włóczykij. Syn zaś szesnastolatek. Motory stare, 20-letnie, z istotnymi brakami w wyposażeniu, ale z najważniejszym w Indiach, sprawnym... klaksonem. Jeszcze przed wyruszeniem na trasę wymagające usunięcia zauważonych usterek, a w trakcie podróży wielokrotnych napraw i remontów. Prawa jazdy zaś nie odebrane w Polsce z wydziału komunikacji. Kto jednak pyta o nie w Indiach i Nepalu, zwłaszcza Europejczyków. Zaś podróż rozpoczęta została w środku pory deszczowej, a kontynuowana w wyższych partiach dróg na progu zimy przy, chwilami, potwornym chłodzie.
A jednak tak, zdawałoby się, absurdalny pomysł trzymiesięcznej podróży, bez GPS i z mapami, na których wydawcy oznaczają według własnego uznania drogi główne i lokalne, nie mówiąc już o różnicach w zasięgu terytorialnym krajów na mapach wydawanych w Indiach i Pakistanie, został zrealizowany. Droga przez Pendżab, Himćal Pradeś, Dżammu i Kaszmir – także częściowo tereny sporne między Indiami i Pakistanem, legendarny Ladakh oraz izolowany region Zanskar, a po pokonaniu dwu najwyższych na świecie przejezdnych dla samochodów przełęczy: Khardung La (5602 m np.m.p.) i Tanglang La (5328 m n.p.m.) oraz zamknięciu pętli w Śimli, dalsza droga przez kolejny kawał Indii i cały Nepal, aż do indyjskiego Dajeerlingu.
I opisana oraz udokumentowana zdjęciami, z których sporo znalazło się w tej książce, przez starszego z podróżników. Napisanej ciekawie, barwnym, soczystym językiem, z poczuciem humoru oraz autoironią. Mnóstwo w niej relacji z przygód na koszmarnych indyjskich drogach, na których w praktyce nie obowiązują żadne przepisu ruchu, poza generalną zasadą: większy i silniejszy – ciężarówki i autobusy – ma zawsze rację. A w przypadku kolizji to biały kierowca jest winien. Są opisy jazdy w strugach deszczu, nie zawsze udanych prób pokonywania lawin błotnych, w potwornym zimnie i porywach wichru. Niekiedy nawet w nadmiernych dawkach tych relacji, interesujących aż tak szczegółowo chyba tylko ewentualnych kandydatów do pojechania tą trasą.
Dla mnie, może dlatego, że nie tylko nie jestem fanem motocykli, ale wręcz uważam, że jako hałaśliwe i zasmradzające środowisko powinny zostać wyeliminowane z wielu dróg i miejsc, znacznie bardziej ciekawe są w tej książce opisy trasy i widoków z niej. A także miejscowości, spotykanych ludzi oraz warunków, w których motocyklistom przychodziło niekiedy nocować lub co i gdzie jeść. A spali zarówno w przyzwoitych hotelikach, ale również w zimnych ruderach, czy buddyjskich klasztorach. Z najwyżej (4767 m n.p.m.) położonym koszmarnym miejscem noclegowym w wiosce Pang. I spaniem tam w ubraniach, butach oraz rękawicach motocyklowych, dwu czapkach i kapturach, pod kilkoma warstwami śmierdzących kołder i koców, z dręczącą podróżników, nie tylko w tym miejscu, chorobą wysokościową. A jeżeli chodzi o jedzenie, to ograniczę się do jednego, wymownego cytatu, z opisu menu świątecznego przyjęcia. „Nie wiem, ile lat miała ta podeszwa (podanej wołowiny, uw. C.R.), bo nie dało się tego ani ugryźć, ani połamać, ani pokroić skalpelem. Musiałem więc połykać duże kawałki, uśmiechając się przy tym i mlaskając z ukontentowaniem. Gniotąc zębami żylaste i gumowate mięso, zachodziłem w głowę, jakież to straszne choroby musiały przetoczyć się przez to rogate bydlątko w trakcie jego bardzo długiego życia, zanim ktoś się ulitował i przeznaczył je do uboju."
Podróżnicy mieli przypadkowe spotkania nie tylko z interesującymi „lokalsami", ale i innymi wędrowcami, m.in. parą Basków – rowerzystów, z których jeden przyjechał w na rowerze ciągu roku aż z Hiszpanii, a oboje zdołali pokonać na swoich wehikułach m.in. wspomnianą, najwyżej położoną na świecie, przejezdną dla samochodów przełęcz. Ciekawe opisy zabytków i miejsc w tej książce niekiedy są jednak, co wynika z kontekstu, oparte na informacjach zaczerpniętych z zabranych przewodników. Bo autorowi nie udało się do nich wejść, gdyż były zamknięte, a nawet podjechać pod niektóre. To samo dotyczy opisów miejscowych obchodów świąt, w których nie mógł uczestniczyć, gdyż odbywają się w innych terminach.
Ale opisane są również uroczystości i imprezy, w których polscy podróżnicy brali udział. Np. w muzułmańskim weselu w Padum. Miejscowości, w której 40 proc. mieszkańców wyznaje islam. Z niezwykłą „ucztą weselną". „Funkcję weselnego stołu pełnił stoliczek – znowu zacytuję autora – zastawiony suto jednym talerzykiem z krakersami i koszyczkiem z jabłkami". Ciekawe są opisy niektórych klasztorów, zwłaszcza w słynnej ich krainie – Ladakhu, a także fantastycznych krajobrazów tamtejszej „księżycowej doliny" – Moonland. Relacje z Ladakhu chyba najbardziej spodobały mi się w całej książce. Chociaż na zwiedzanie atrakcji podróżnicy nie mieli na ogół czasu ani warunków, gdyż najważniejsza dla nich była jazda.
Przeważnie wyglądało to tak, jak w opisie „zwiedzania" najciekawszego w Ladakhu monasteru Tikse: „Podjechaliśmy na wzgórze pod sam monastyr i obejrzeliśmy wszystko z zewnątrz. Nawet nie zsiadając z motorów." Czy w innym miejscu: „Nie zatrzymując się, obserwujemy więc życie i architekturę." Inaczej niż, w drugiej najciekawszej dla mnie części tej książki, opisie podróży przez Nepal, z parodniowymi postojami w Pokharze i Kotlinie Katmandu. Może dlatego, że też przejechałem niegdyś, chociaż nie motorem, najciekawsze odcinki tej trasy poznając miejscowości, krajobrazy, a przede wszystkim zabytki. Z zainteresowaniem czytałem więc, co się tam zmieniło.
Zaś autor z dużym znawstwem – był tam wcześniej kilka razy – opisał nie tylko główne miejscowości oraz budowle i atrakcje, ale także najnowszą historię Nepalu i hinduistyczne zwyczaje, m.in. pogrzebowe. Ciekawych faktów, spotkań, obserwacji i spostrzeżeń z tej podróży jest w książce mnóstwo. Np. o spotkania z XIV Dalajlamą podczas jego wykładu w klasztorze w wiosce McLeod Gańdźu. Noclegu w hotelu – ogromnej łodzi na jeziorze w Śrinagarze, których powstała tam cała kolonia, bo w XIX w władcy Kaszmiru zabronili Brytyjczykom posiadania ziemi. Podróży przez podnóże Himalajów, ale i Karakorum.
Bo chociaż autor cały czas pisze o himalajskich szczytach i przełęczach, to z zamieszczonej na wewnętrznych stronach przedniej okładki mapki z zaznaczoną trasą podróży wynika, że jej bardzo ciekawa część przebiegała przez obszary Kakarokum. Dotyczy to m.in. wspomnianego już Zanskaru, terytorium spornego między Indiami i Pakistanem, „najbardziej izolowanej transhimalajskiej doliny i ostatniego bastionu buddyzmu tantrycznego". A zarazem zamieszkanego przez ludność tybetańską, od XVI wieku muzułmańską. Jedną z tamtejszych atrakcji, obok której przejeżdżali polscy motocykliści, był lodowiec Drang – Drung o długości 23 km, zaczynający się na wysokości 4780 m n.p.m. Przykłady można mnożyć. Ale lepiej przecież przeczytać samemu całą książkę.
kurier365.pl Cezary Rudziński
Ukraina. Niezwykli ludzie w niezwykłych czasach
Naród, który powstaje NA NASZYCH OCZACH
Na Ukrainie wrzało od zawsze. Jeszcze przed Majdanem wielu jej mieszkańców podejmowało działania polityczne i społeczne, między innymi w ramach organizacji pozarządowych. Jednak stanowili oni niewielki procent nieco sennego społeczeństwa ukraińskiego, liczącego 40 milionów obywateli. Dopiero w czasie rewolucji okazało się, że działacze to nie pojedyncze osoby, a tysiące, a nawet dziesiątki tysięcy ludzi. Dzięki temu mieszkańcy Ukrainy stali się ukraińskim narodem. Co będzie dalej? Co Ukraińcy chcą osiągnąć i czy im się uda? „Ukraina. Niezwykli ludzie w niezwykłych czasach" Piotra Pogorzelskiego z Wydawnictwa Helion to książka o tym, co było przed Majdanem, co jest i będzie po nim, a nade wszystko - o ludziach, którzy w niezwykły sposób zjednoczyli się w walce o nową Ukrainę.
Na Ukrainie wrzało od zawsze. Jeszcze przed Majdanem wielu jej mieszkańców podejmowało działania polityczne i społeczne, między innymi w ramach organizacji pozarządowych. Jednak stanowili oni niewielki procent nieco sennego społeczeństwa ukraińskiego, liczącego 40 milionów obywateli. Dopiero w czasie rewolucji okazało się, że działacze to nie pojedyncze osoby, a tysiące, a nawet dziesiątki tysięcy ludzi. Dzięki temu mieszkańcy Ukrainy stali się ukraińskim narodem. Co będzie dalej? Co Ukraińcy chcą osiągnąć i czy im się uda? „Ukraina. Niezwykli ludzie w niezwykłych czasach" Piotra Pogorzelskiego z Wydawnictwa Helion to książka o tym, co było przed Majdanem, co jest i będzie po nim, a nade wszystko - o ludziach, którzy w niezwykły sposób zjednoczyli się w walce o nową Ukrainę.
Poznaj Świat 04/2015
Radzka radzi: Tobie dobrze w tym!
Spójrz w lustro, daj sobie czas
Radzka, czyli Magdalena Kanoniak, to stylistka osobista, twórczyni pierwszego w Polsce modowego vloga. Opowiada o modzie, przygotowuje poradniki sylwetkowe (youtube.com/user/raaad zka). Niedawno wydała też książkę „Radzka radzi: Tobie dobrze w tym!".
A co Radzka radzi naszym Czytelniczkom?
Poza zmierzeniem sylwetki i jej określeniem, podstawą jest... spojrzenie w lustro i poświęcenie sobie czasu. Żebyśmy dobierając ubrania miały chwilę, aby przeanalizować sylwetkę, zobaczyć, co do niej pasuje. Ten czas jest ważny. Jeśli nie codziennie, to raz na tydzień, by przećwiczyć przed lustrem stylizacje.
Jakich błędów się wystrzegać? Ubrania powinny być w naszym rozmiarze. Czyli nie za małe, co jest niestety nagminne. Wciskając się w mniejszy rozmiar w efekcie będziemy wyglądać na większe niż jesteśmy. Bo coś będzie za bardzo uciskać, skóra albo tłuszcz będą się wylewać... Unikałabym też zbyt dużego rozmiaru. To może dodać objętości, kilogramów, skrócić sylwetkę.
Jeśli mody nie czujemy, to lepiej się trzymać schematów. Lepiej wypracować sobie kilka modowych patentów, przetestowaćje na sobie. Polecam trzymać się reguł, kiedy zalecane jest przestrzeganie dress code'u. Czyli kiedy pracujemy w korporacji, idziemy na jakąś galę... Dobrze jest z tymi zasadami się zapoznać, żeby swoim strojem oddać klimat miejsca i sytuacji. Ale jeśli lubimy modę, mamy do niej smykałkę, to zachęcam do eksperymentowania i szukania własnego stylu.
Radzka, czyli Magdalena Kanoniak, to stylistka osobista, twórczyni pierwszego w Polsce modowego vloga. Opowiada o modzie, przygotowuje poradniki sylwetkowe (youtube.com/user/raaad zka). Niedawno wydała też książkę „Radzka radzi: Tobie dobrze w tym!".
A co Radzka radzi naszym Czytelniczkom?
Poza zmierzeniem sylwetki i jej określeniem, podstawą jest... spojrzenie w lustro i poświęcenie sobie czasu. Żebyśmy dobierając ubrania miały chwilę, aby przeanalizować sylwetkę, zobaczyć, co do niej pasuje. Ten czas jest ważny. Jeśli nie codziennie, to raz na tydzień, by przećwiczyć przed lustrem stylizacje.
Jakich błędów się wystrzegać? Ubrania powinny być w naszym rozmiarze. Czyli nie za małe, co jest niestety nagminne. Wciskając się w mniejszy rozmiar w efekcie będziemy wyglądać na większe niż jesteśmy. Bo coś będzie za bardzo uciskać, skóra albo tłuszcz będą się wylewać... Unikałabym też zbyt dużego rozmiaru. To może dodać objętości, kilogramów, skrócić sylwetkę.
Jeśli mody nie czujemy, to lepiej się trzymać schematów. Lepiej wypracować sobie kilka modowych patentów, przetestowaćje na sobie. Polecam trzymać się reguł, kiedy zalecane jest przestrzeganie dress code'u. Czyli kiedy pracujemy w korporacji, idziemy na jakąś galę... Dobrze jest z tymi zasadami się zapoznać, żeby swoim strojem oddać klimat miejsca i sytuacji. Ale jeśli lubimy modę, mamy do niej smykałkę, to zachęcam do eksperymentowania i szukania własnego stylu.
Kurier Poranny 2015-03-27
Bootstrap. Tworzenie interfejsów stron WWW. Technologia na start!
Poradnik ułatwiający szybki start przy tworzeniu stron WWW opartych o Bootstrap
Wyjaśnienie
Na początku muszę chyba wyjaśnić dlaczego będę recenzował ebooka. Przecież to blog z recenzjami audiobooków! Zacznę więc od siebie.
Jestem programistą (zdaje się, że całkiem dobrym). Zaczynałem od Pascala. Wcześniej oczywiście był Basic, potem Assembler i parę innych języków. Jednak Pascal, a później Delphi było dla mnie podstawowym językiem przez lata. Na studiach kolega nauczył mnie między wykładami programowania w PHP. Pracując dla wielu firm zwykle współpracowałem z designerami, którzy tworzyli szablony HTMLa, CSS, a ja do tego dopisywałem potrzebny kod w PHP i JavaScriptcie. Teraz pracuję głównie sam i podstawowym problemem był dla mnie HTML. Dziwny sposób w jaki go napisano, a szczególnie różny sposób działania w różnych przeglądarkach przerażał mnie. Dlatego gdy kolega pokazał mi Bootstrap od razu polubiłem ideę. Gdy ostatnio przeczytałem o robieniu stron dla urządzeń przenośnych (mobile friendly) okazało się, że moja strona dzięki temu, że używam Bootstrap już taka jest. Teraz przyszedł czas aby dowiedzieć się więcej o tym narzędziu. Dostałem tego wspaniałego ebooka do recenzji od firmy Helion, za co jestem im bardzo wdzięczny.
Ale dlaczego piszę o ebooku? Ten blog powstał aby recenzować audiobooki - to jest jego podstawowy cel. Ale jest też drugi. Na tym blogu szlifuję moje umiejętności w tworzeniu stron internetowych. Tak więc nie będzie chyba niczym złym jak zrecenzuję tutaj ebooka mówiącego sporo na ten temat.
Co to jest Bootstrap?
Początkowo był znany pod nazwą Twitter Bootstrap, bo stworzyli go dwaj projektanci WWW, którzy pracowali dla Twittera. Obecnie jest on rozwijany przed wielkie grono programistów. Jest to tz. front-end framework, czyli platforma umożliwiająca szybkie przystąpienie do tworzenia interface'u strony WWW. Co dla mnie najważniejsze jest prostym sposobem na zrobienie witryny internetowej, która będzie działać tak samo dobrze także ze smartfona.
Autor
Od autora tego typu poradników wymaga się dobrej znajomości tematu. Syed Fazle Rahman jest programistą i projektantem stron internetowych oraz blogerem, z ponad czteroletnim stażem jako freelancer. Specjalizuje się w HTML5, CSS3, Less, Java Scripcie, jQuery i Ember.js. Obecnie pracuje nad aplikacjami dla smartfonów i inteligentnych (smart) telewizorów. Innymi słowy zna wszystkie technologie użyte w Bootstrapie
Treść
EBookPoint.pl
Zakupionego ebooka na stronie ebookpoint.pl można łatwo ściągnąć w różnych formatach lub od razu wysłać na czytnik (Kindle lub PocketBook). Jest też opcja czytania online (wszystko widać na powyższym obrazku. Format PDF to oczywiście duże strony identyczne z tymi w wersji drukowanej, ale bez problemu czyta się również wersję EPUB (MOBI nie sprawdzałem, ale musi być podobnie). Oczywiście przeglądanie fragmentów kodu jest łatwiejsze na większym czytniku. Najczęściej jednak te fragmenty nie są wcale długie i czytanie na komórce w kolejce do dentysty się sprawdziło.
Seria Technologia na start
Książka ma ponad 140 stron i należy do serii, która ułatwia szybkie zapoznanie się z tematem i jeszcze szybsze praktyczne zastosowanie przeczytanych. Jak dla mnie idealny format, nie lubię za dużo czytać, wolę znaleźć odpowiednie rozwiązanie i zaraz je zastosować. Książka idealnie się do tego nadaje.
Podsumowanie
Praktyczny poradnik dla startujących z Bootstrapem jak i dla tych, którzy jak ja już go trochę używają, a chcieliby się dowiedzieć więcej. Treść jest aktualna, jedyną różnicą, którą znalazłem jest przejście Bootstrapa z Less na Sass autor skupia się na Less (używanym we wcześniejszej wersji, omawia jednak obie technologie. Co ciekawe zachęca do Sass, bo jest używany w Rails (a to właśnie powód dla którego Bootstrap przeszedł od Less do Sass). Kończąc już to podsumowanie: praktyczny, treściwy, łatwy do zastosowania - polecam.
Wyjaśnienie
Na początku muszę chyba wyjaśnić dlaczego będę recenzował ebooka. Przecież to blog z recenzjami audiobooków! Zacznę więc od siebie.
Jestem programistą (zdaje się, że całkiem dobrym). Zaczynałem od Pascala. Wcześniej oczywiście był Basic, potem Assembler i parę innych języków. Jednak Pascal, a później Delphi było dla mnie podstawowym językiem przez lata. Na studiach kolega nauczył mnie między wykładami programowania w PHP. Pracując dla wielu firm zwykle współpracowałem z designerami, którzy tworzyli szablony HTMLa, CSS, a ja do tego dopisywałem potrzebny kod w PHP i JavaScriptcie. Teraz pracuję głównie sam i podstawowym problemem był dla mnie HTML. Dziwny sposób w jaki go napisano, a szczególnie różny sposób działania w różnych przeglądarkach przerażał mnie. Dlatego gdy kolega pokazał mi Bootstrap od razu polubiłem ideę. Gdy ostatnio przeczytałem o robieniu stron dla urządzeń przenośnych (mobile friendly) okazało się, że moja strona dzięki temu, że używam Bootstrap już taka jest. Teraz przyszedł czas aby dowiedzieć się więcej o tym narzędziu. Dostałem tego wspaniałego ebooka do recenzji od firmy Helion, za co jestem im bardzo wdzięczny.
Ale dlaczego piszę o ebooku? Ten blog powstał aby recenzować audiobooki - to jest jego podstawowy cel. Ale jest też drugi. Na tym blogu szlifuję moje umiejętności w tworzeniu stron internetowych. Tak więc nie będzie chyba niczym złym jak zrecenzuję tutaj ebooka mówiącego sporo na ten temat.
Co to jest Bootstrap?
Początkowo był znany pod nazwą Twitter Bootstrap, bo stworzyli go dwaj projektanci WWW, którzy pracowali dla Twittera. Obecnie jest on rozwijany przed wielkie grono programistów. Jest to tz. front-end framework, czyli platforma umożliwiająca szybkie przystąpienie do tworzenia interface'u strony WWW. Co dla mnie najważniejsze jest prostym sposobem na zrobienie witryny internetowej, która będzie działać tak samo dobrze także ze smartfona.
Autor
Od autora tego typu poradników wymaga się dobrej znajomości tematu. Syed Fazle Rahman jest programistą i projektantem stron internetowych oraz blogerem, z ponad czteroletnim stażem jako freelancer. Specjalizuje się w HTML5, CSS3, Less, Java Scripcie, jQuery i Ember.js. Obecnie pracuje nad aplikacjami dla smartfonów i inteligentnych (smart) telewizorów. Innymi słowy zna wszystkie technologie użyte w Bootstrapie
Treść
- Bliskie spotkanie z Bootstrapem (historia tej platformy)
- System siatkowy Bootstrapa (tz. grid system, zanim zacząłem używać Bootstrapa korzystałem z 960 Grid System (podobna idea))
- Omówienie komponentów Bootstrapa (podstawowe elementy tej platformy, jak nagłówki, formularze itd.)
- Rozszerzenia Bootstrapa (elementy systemu używające Java Script)
- Na głęboką wodę: modyfikowanie Bootstrapa (na mojej stronie widać czysty Bootstrap, ale każdy element można dostosować do swoich potrzeb)
- Optymalizowanie Bootstrapa (jeden ze śródtytułów to: Unikanie typowych błędów)
EBookPoint.pl
Zakupionego ebooka na stronie ebookpoint.pl można łatwo ściągnąć w różnych formatach lub od razu wysłać na czytnik (Kindle lub PocketBook). Jest też opcja czytania online (wszystko widać na powyższym obrazku. Format PDF to oczywiście duże strony identyczne z tymi w wersji drukowanej, ale bez problemu czyta się również wersję EPUB (MOBI nie sprawdzałem, ale musi być podobnie). Oczywiście przeglądanie fragmentów kodu jest łatwiejsze na większym czytniku. Najczęściej jednak te fragmenty nie są wcale długie i czytanie na komórce w kolejce do dentysty się sprawdziło.
Seria Technologia na start
Książka ma ponad 140 stron i należy do serii, która ułatwia szybkie zapoznanie się z tematem i jeszcze szybsze praktyczne zastosowanie przeczytanych. Jak dla mnie idealny format, nie lubię za dużo czytać, wolę znaleźć odpowiednie rozwiązanie i zaraz je zastosować. Książka idealnie się do tego nadaje.
Podsumowanie
Praktyczny poradnik dla startujących z Bootstrapem jak i dla tych, którzy jak ja już go trochę używają, a chcieliby się dowiedzieć więcej. Treść jest aktualna, jedyną różnicą, którą znalazłem jest przejście Bootstrapa z Less na Sass autor skupia się na Less (używanym we wcześniejszej wersji, omawia jednak obie technologie. Co ciekawe zachęca do Sass, bo jest używany w Rails (a to właśnie powód dla którego Bootstrap przeszedł od Less do Sass). Kończąc już to podsumowanie: praktyczny, treściwy, łatwy do zastosowania - polecam.
Książki mówione Piotr Borowski
Zaufaj mi, jestem kłamcą. Wyznania eksperta ds. manipulowania mediami
Jak sprzedawać więcej książek? Co czyni z książki bestseller? Dlaczego po słabe książki sięga więcej czytelników niż po dzieła wybitne? Gdybym nie szukał odpowiedzi na tego rodzaju pytania, prawdopodobnie nie zainteresowałbym się postacią Ryana Holidaya [1], a tym bardziej jego książką “Zaufaj mi, jestem kłamcą” [2]. Stało się jednak inaczej. Przeczytałem ją z dużym zainteresowaniem, ale moje odczucia są co najmniej mieszane.
Holiday nazywa siebie – po części z nieskrywaną dumą, po części ze wstydem – ekspertem od manipulowania mediami. W zasadzie większość jego książki zajmują opisy oszustw, jakich dopuszczał się autor (lub jego koledzy po fachu), by osiągnąć zamierzony cel: sprzedać więcej produktów, zwiększyć klikalność konkretnych stron internetowych lub dotrzeć ze sfałszowanym przekazem do mainstreamowych mediów. A jeszcze lepiej, jeśli owe trzy cele udawało się zintegrować w ramach jednej akcji marketingowej.
Jednym z najbardziej znanych wyczynów Holidaya było podszywanie się za różnych ekspertów w serwisie HARO (Help A Reporter Out) [3], który służy jako pomost pomiędzy marketerami i PR-owcami a mainstreamowymi dziennikarzami. W efekcie publicyści z tak szanowanych i znanych mediów jak The New York Times, MSNBC, ABC News czy CBS połknęli haczyk i opublikowali artykuły [4] bazujące na zmanipulowanych informacjach. Po ujawnieniu oszustwa, redakcje zamieściły sprostowania [5], ale niesmak pozostał.
Problem z tą książką polega na tym, że cokolwiek napisałby Holiday, to ciężko będzie mu zaufać i uwierzyć w jego zacne intencje. Niby obiecuje w ostatnim rozdziale, że już więcej nie będzie manipulował mediami, bo to przynosi więcej szkody niż pożytku, ale z drugiej strony, mamy przecież do czynienia z produktem, który Holiday chciał sprzedać w jak największej ilości. Zasadnym jest więc pytanie: dlaczego Holiday miałby rezygnować ze swoich najlepszych, tajnych i oszukańczych metod, które sprawdzały się podczas promowania publikacji Roberta Greene’a [6] i Maxa Tuckera [7], w sytuacji, gdy wydaje własną książkę?
Niestety, wszystko wskazuje na to, że tego typu obawa ma solidne podstawy. Holidayowi wytknięto bowiem, że podczas promowania “Zaufaj mi, jestem kłamcą”, nadal stosował swoje marketingowe sztuczki, a wiele z nie tylko jego wypowiedzi i działań, ale też ze strony jego wydawcy, było mocno dwuznacznych i co najmniej niejasnych. [8]
Wracając do meritum: książka odsłania kulisy amerykańskiej blogosfery. A w zasadzie całej machiny, jaka stoi za mediami elektronicznymi. Holiday podkreśla, że “im większy nacisk na świeżość informacji jest kładziony w medium (blog, w dalszej kolejności gazeta, po niej czasopismo), tym częściej pracujący tam dziennikarz będzie czerpał z mało wiarygodnych źródeł online, takich jak serwisy społecznościowe.” [9] To po części tłumaczy, dlaczego o manipulacje w dzisiejszych czasach tak łatwo.
Jednak sednem do zrozumienia tej medialnej machiny rozpowszechniania manipulacji jest, zdaniem Holidaya, idea klikalności. Zarówno blogerzy, jak i największe media prasowe, są w stanie zrobić niemal wszystko, by zwiększyć ilość odsłon, co bezpośrednio przekłada się na przychody z tytułu wyświetlanych reklam. Nic odkrywczego, może poza jedną kwestią. Poraża skala nierzetelności i podatności na manipulacje wśród twórców newsów i innych treści internetowych. Mniej lub bardziej świadomie media, blogerzy i marketerzy powielają w nieskończoność informacje, które są zmanipulowane w jednym konkretnym celu: dotrzeć z informacją do jak najszerszego kręgu odbiorców. Za wszelką cenę.
Holiday przyznaje się chociażby do przekupywania blogerów, komunikowania się z głównymi mediami z fałszywych kont i podszywanie się pod ekspertów ze zmienioną tożsamością, a także do preparowania informacji, które stają się potem pożywką dla nieświadomych zasadzki dziennikarzy z głównych mediów. Czego odpryski widać czasem także w Polsce. Ale na szczęście tylko odpryski. Bo polską blogosferę od amerykańskiej dzieli przepaść. Inny rynek, inne budżety reklamowe, inny zasięg. A co za tym idzie, mniejsza podatność na manipulacje. Dlatego też książkę Holidaya należy traktować przede wszystkim jako ostrzeżenie przed potencjalnymi zagrożeniami, jakie niesie ze sobą coraz silniejszy trend postrzegania internetu jako głównego źródła informacji.
Casus Ryana Holidaya wydaje się być jednak zjawiskiem niepokojącym z jednego ważnego powodu: po lekturze jego książki można przecież zadać sobie pytanie, ilu takich Ryanów manipuluje blogerami i dziennikarzami, puszczając w obieg sfałszowane informacje, po to tylko, by z czasem podchwyciły je mainstreamowe media, nieświadomie realizując pierwotne założenia manipulatorów treści? Smutna prawda jest taka, że tego nie dowiemy się nigdy. Pozostaje nam więc być wyczulonym na mało wiarygodne informacje. Gorzej, jeśli popełniamy błąd autorytetu i zaczynamy wierzyć bez zastanowienia w to, co przekazują nam dziennikarze i publicyści.
[1] http://en.wikipedia.org/wiki/Ryan_Holiday
[2] “Zaufaj mi, jestem kłamcą”, Ryan Holiday, OnePress, 2014
[3] http://www.helpareporter.com/
[4] http://www.forbes.com/sites/davidthier/2012/07/18/how-this-guy-lied-his-way-into-msnbc-abc-news-the-new-york-times-and-more/
[5] http://www.poynter.org/news/mediawire/181626/ny-times-cbs-others-fix-stories-that-featured-fake-expert-ryan-holiday/
[6] http://en.wikipedia.org/wiki/Robert_Greene_%28American_author%29
[7] http://en.wikipedia.org/wiki/Tucker_Max
[8] http://www.poynter.org/news/mediawire/181742/telling-the-truth-about-media-manipulator-ryan-holiday/
[9] “Zaufaj mi, jestem kłamcą”, Ryan Holiday, OnePress, 2014, str. 31
Holiday nazywa siebie – po części z nieskrywaną dumą, po części ze wstydem – ekspertem od manipulowania mediami. W zasadzie większość jego książki zajmują opisy oszustw, jakich dopuszczał się autor (lub jego koledzy po fachu), by osiągnąć zamierzony cel: sprzedać więcej produktów, zwiększyć klikalność konkretnych stron internetowych lub dotrzeć ze sfałszowanym przekazem do mainstreamowych mediów. A jeszcze lepiej, jeśli owe trzy cele udawało się zintegrować w ramach jednej akcji marketingowej.
Jednym z najbardziej znanych wyczynów Holidaya było podszywanie się za różnych ekspertów w serwisie HARO (Help A Reporter Out) [3], który służy jako pomost pomiędzy marketerami i PR-owcami a mainstreamowymi dziennikarzami. W efekcie publicyści z tak szanowanych i znanych mediów jak The New York Times, MSNBC, ABC News czy CBS połknęli haczyk i opublikowali artykuły [4] bazujące na zmanipulowanych informacjach. Po ujawnieniu oszustwa, redakcje zamieściły sprostowania [5], ale niesmak pozostał.
Problem z tą książką polega na tym, że cokolwiek napisałby Holiday, to ciężko będzie mu zaufać i uwierzyć w jego zacne intencje. Niby obiecuje w ostatnim rozdziale, że już więcej nie będzie manipulował mediami, bo to przynosi więcej szkody niż pożytku, ale z drugiej strony, mamy przecież do czynienia z produktem, który Holiday chciał sprzedać w jak największej ilości. Zasadnym jest więc pytanie: dlaczego Holiday miałby rezygnować ze swoich najlepszych, tajnych i oszukańczych metod, które sprawdzały się podczas promowania publikacji Roberta Greene’a [6] i Maxa Tuckera [7], w sytuacji, gdy wydaje własną książkę?
Niestety, wszystko wskazuje na to, że tego typu obawa ma solidne podstawy. Holidayowi wytknięto bowiem, że podczas promowania “Zaufaj mi, jestem kłamcą”, nadal stosował swoje marketingowe sztuczki, a wiele z nie tylko jego wypowiedzi i działań, ale też ze strony jego wydawcy, było mocno dwuznacznych i co najmniej niejasnych. [8]
Wracając do meritum: książka odsłania kulisy amerykańskiej blogosfery. A w zasadzie całej machiny, jaka stoi za mediami elektronicznymi. Holiday podkreśla, że “im większy nacisk na świeżość informacji jest kładziony w medium (blog, w dalszej kolejności gazeta, po niej czasopismo), tym częściej pracujący tam dziennikarz będzie czerpał z mało wiarygodnych źródeł online, takich jak serwisy społecznościowe.” [9] To po części tłumaczy, dlaczego o manipulacje w dzisiejszych czasach tak łatwo.
Jednak sednem do zrozumienia tej medialnej machiny rozpowszechniania manipulacji jest, zdaniem Holidaya, idea klikalności. Zarówno blogerzy, jak i największe media prasowe, są w stanie zrobić niemal wszystko, by zwiększyć ilość odsłon, co bezpośrednio przekłada się na przychody z tytułu wyświetlanych reklam. Nic odkrywczego, może poza jedną kwestią. Poraża skala nierzetelności i podatności na manipulacje wśród twórców newsów i innych treści internetowych. Mniej lub bardziej świadomie media, blogerzy i marketerzy powielają w nieskończoność informacje, które są zmanipulowane w jednym konkretnym celu: dotrzeć z informacją do jak najszerszego kręgu odbiorców. Za wszelką cenę.
Holiday przyznaje się chociażby do przekupywania blogerów, komunikowania się z głównymi mediami z fałszywych kont i podszywanie się pod ekspertów ze zmienioną tożsamością, a także do preparowania informacji, które stają się potem pożywką dla nieświadomych zasadzki dziennikarzy z głównych mediów. Czego odpryski widać czasem także w Polsce. Ale na szczęście tylko odpryski. Bo polską blogosferę od amerykańskiej dzieli przepaść. Inny rynek, inne budżety reklamowe, inny zasięg. A co za tym idzie, mniejsza podatność na manipulacje. Dlatego też książkę Holidaya należy traktować przede wszystkim jako ostrzeżenie przed potencjalnymi zagrożeniami, jakie niesie ze sobą coraz silniejszy trend postrzegania internetu jako głównego źródła informacji.
Casus Ryana Holidaya wydaje się być jednak zjawiskiem niepokojącym z jednego ważnego powodu: po lekturze jego książki można przecież zadać sobie pytanie, ilu takich Ryanów manipuluje blogerami i dziennikarzami, puszczając w obieg sfałszowane informacje, po to tylko, by z czasem podchwyciły je mainstreamowe media, nieświadomie realizując pierwotne założenia manipulatorów treści? Smutna prawda jest taka, że tego nie dowiemy się nigdy. Pozostaje nam więc być wyczulonym na mało wiarygodne informacje. Gorzej, jeśli popełniamy błąd autorytetu i zaczynamy wierzyć bez zastanowienia w to, co przekazują nam dziennikarze i publicyści.
[1] http://en.wikipedia.org/wiki/Ryan_Holiday
[2] “Zaufaj mi, jestem kłamcą”, Ryan Holiday, OnePress, 2014
[3] http://www.helpareporter.com/
[4] http://www.forbes.com/sites/davidthier/2012/07/18/how-this-guy-lied-his-way-into-msnbc-abc-news-the-new-york-times-and-more/
[5] http://www.poynter.org/news/mediawire/181626/ny-times-cbs-others-fix-stories-that-featured-fake-expert-ryan-holiday/
[6] http://en.wikipedia.org/wiki/Robert_Greene_%28American_author%29
[7] http://en.wikipedia.org/wiki/Tucker_Max
[8] http://www.poynter.org/news/mediawire/181742/telling-the-truth-about-media-manipulator-ryan-holiday/
[9] “Zaufaj mi, jestem kłamcą”, Ryan Holiday, OnePress, 2014, str. 31
http://ekonomiaprzetrwania.pl Wojciech Głąbiński
