Recenzje
Kroniki Obernewtyn. Tom pierwszy: Obernewtyn
Na początku publikacji znajdziemy kilka słów na temat autorki oraz jej pracy nad „Kronikami Obernewtyn”. Następnie zaś odnajdziemy mapę świata przedstawionego w niej.
Główną bohaterką pozycji jest Elspeth Gordie, a historia dzieje się w świecie, który przetrwał „Wielką Biel”. O więcej szczegółów myślę, że należy zajrzeć do środka. Mój wywód nie ma zamiaru przekazywać streszczenia książki, bo i po co.
„Kroniki” a przynajmniej ten pierwszy ich tom może się spodobać. Mnie osobiście czegoś zabrakło. Ciężko mi powiedzieć czego, ale kończąc książkę poczułam wielki niedosyt. Czegoś tu nie ujęto. Ostatecznie podczas lektury chwilami trochę mi się nudziło by innym razem się wciągnąć tak, że kończąc książkę czułam się dziwnie w realnym świecie. Ostatecznie więc nie jest to zła książka. Jest dobra. Jednak, no właśnie pozostaje to trochę moje niedoprecyzowane ‘ale’…
Jeśli komuś ciężko się czyta tytułowe słowo „Obernewtyn”, dziwnie brzmi komuś chociażby imię „Elspeth” (Elf) czy słowa, imiona jak „funaga”, „Maruman” albo „Vega”, „Dameon” to myślę, że taka osoba powinna się kilka razy zastanowić zanim zacznie czytać tę pozycję.
Jeśli jednak ktoś lubi tematykę jakby nie patrzył fantastyczną, lubi historie o światach po zagładzie myślę, że może spróbować podjąć się czytania tego wytworu ludzkiej wyobraźni i kreatywności.
Osobiście nawet polubiłam jednego z bohaterów a mianowicie pewnego mężczyznę - postać nazwaną Rusthon. Co jest dobrą oznaką.
Sama czcionka jest czytelna. Sam sposób pisania może wciągnąć. I w większości nie przysparza większych problemów.
Reasumując „Kroniki Obernewtyn” mogą znaleźć swoich zwolenników. Choć mnie osobiście czegoś brakowało, to jednak myślę, że nie jest to zła książka. Miło spędziłam „z nią czas”.
Pozdrawiam serdecznie,
Airi
swiatairi.blogspot.com Marta Tomczak
Twitter - sukces komunikacji w 140 znakach. Tajemnice narracji dla firm, instytucji i liderów opinii
Książka Eryka Mistewicza to książka, która wzbudziła duże oczekiwania. Między innymi dlatego, że jest to pierwsza polska książka poświęcona dogłębnie tematyce Twittera, serwisu który zdaniem części osób jest najciekawszym serwisem społecznościowym. Czy autor sprostał tym oczekiwaniom? Sami wiecie jak to jest – czym większe oczekiwania i nadzieje tym większe ryzyko niezadowolenia. Jak było tym razem?
„Twitter. Sukces komunikacji w 140 znakach. Tajemnice narracji dla firm, instytucji i liderów opinii” to książka dość krótka bo liczy niecałe 200 stron. Na tych 200 stronach Eryk Mistewicz skupia się przede wszystkim na:
Tak to wygląda. Ja odniosłem wrażenie, że książka jest głównie dobrą reklamą „ćwierkania” ;) Eryk Mistewicz ponadto opisuje historię tego serwisu oraz przyczyny jego rosnącej popularności w Polsce. Jego rady odnośnie „tajemnic narracji” są dość ogólnikowe – jak sam przyznaje, w celu poznania tajników narracji należy sięgnąć po inną z jego książek. To, co mi się spodobało to rozdział zawierający listę 100 polskich najciekawszych kont na Twitterze – ja dzięki niej znacznie zwiększyłem liczbę osób, które obserwuję.
Przy okazji jako socjolog, który specjalizował się na studiach w socjologii pracy, chciałbym zwrócić na pewną nieścisłość w książce. Opisywany jest w niej eksperyment przeprowadzony w fabryce w Hawthorne. Eryk Mistewicz przytacza ten case, żeby stwierdzić iż wniosek płynącym z badania jest to, że ludzie lubią zmianę (mózg lubi zmianę). Podczas gdy wynik eksperymentu był zupełnie inny! O rezultatach tego eksperymentu można przeczytać m.in. na Wikipedii. Niby drobne przeinaczenie… a jednak zaczęło budzić moje obawy odnośnie wartości innych rozdziałów.
Nie wiem jaki był cel tej książki – jeśli zachęcenie osób, które do tej pory nie miały konta na Twitterze/miały ale korzystały z niego w niewielkim zakresie to ten cel został osiągnięty. Po lekturze „Twitter. Sukces komunikacji…” aż trudno się nie zalogować na tym serwisie :) Jeśli to miał być poradnik odnośnie Twittera… oj to wtedy moja ocena książki już jest bardziej krytyczna. Dlatego trzymam się tej pierwszej koncepcji :)
Czy warto przeczytać tę książkę? Tak… ale jeśli do tej pory nie miałeś większych doświadczeń z Twitterem :)
„Twitter. Sukces komunikacji w 140 znakach. Tajemnice narracji dla firm, instytucji i liderów opinii” to książka dość krótka bo liczy niecałe 200 stron. Na tych 200 stronach Eryk Mistewicz skupia się przede wszystkim na:
- chwaleniu Twittera jako ciekawego serwisu
- chwaleniu Twittera jako serwisu społecznościowego innego niż wszystkie
- chwaleniu Twittera, który zastępuje tradycyjne media
- chwaleniu Twittera…. STOP
Tak to wygląda. Ja odniosłem wrażenie, że książka jest głównie dobrą reklamą „ćwierkania” ;) Eryk Mistewicz ponadto opisuje historię tego serwisu oraz przyczyny jego rosnącej popularności w Polsce. Jego rady odnośnie „tajemnic narracji” są dość ogólnikowe – jak sam przyznaje, w celu poznania tajników narracji należy sięgnąć po inną z jego książek. To, co mi się spodobało to rozdział zawierający listę 100 polskich najciekawszych kont na Twitterze – ja dzięki niej znacznie zwiększyłem liczbę osób, które obserwuję.
Przy okazji jako socjolog, który specjalizował się na studiach w socjologii pracy, chciałbym zwrócić na pewną nieścisłość w książce. Opisywany jest w niej eksperyment przeprowadzony w fabryce w Hawthorne. Eryk Mistewicz przytacza ten case, żeby stwierdzić iż wniosek płynącym z badania jest to, że ludzie lubią zmianę (mózg lubi zmianę). Podczas gdy wynik eksperymentu był zupełnie inny! O rezultatach tego eksperymentu można przeczytać m.in. na Wikipedii. Niby drobne przeinaczenie… a jednak zaczęło budzić moje obawy odnośnie wartości innych rozdziałów.
Nie wiem jaki był cel tej książki – jeśli zachęcenie osób, które do tej pory nie miały konta na Twitterze/miały ale korzystały z niego w niewielkim zakresie to ten cel został osiągnięty. Po lekturze „Twitter. Sukces komunikacji…” aż trudno się nie zalogować na tym serwisie :) Jeśli to miał być poradnik odnośnie Twittera… oj to wtedy moja ocena książki już jest bardziej krytyczna. Dlatego trzymam się tej pierwszej koncepcji :)
Czy warto przeczytać tę książkę? Tak… ale jeśli do tej pory nie miałeś większych doświadczeń z Twitterem :)
Lektury Badacza LEKTURY.BADACZA
Tworzenie modeli biznesowych. Podręcznik wizjonera
Wizje twojego biznesu
Chciałbyś stworzyć wspaniały i bardzo dochodowy biznes, ale nie wiesz, od czego zacząć? Niech ta książka będzie początkiem. By zbudować wielki biznes, wystarczy jedna kartka papieru – zanim jednak napiszesz na niej schemat swojego przedsiębiorstwa, musisz zacząć myśleć jak wizjoner biznesu, musisz podważyć status quo i wyznaczyć własne zasady gry. Ta książka w jasny sposób pokazuje, od czego zacząć. Reszta już zależy od ciebie.
Chciałbyś stworzyć wspaniały i bardzo dochodowy biznes, ale nie wiesz, od czego zacząć? Niech ta książka będzie początkiem. By zbudować wielki biznes, wystarczy jedna kartka papieru – zanim jednak napiszesz na niej schemat swojego przedsiębiorstwa, musisz zacząć myśleć jak wizjoner biznesu, musisz podważyć status quo i wyznaczyć własne zasady gry. Ta książka w jasny sposób pokazuje, od czego zacząć. Reszta już zależy od ciebie.
- Koncepcja rozdzielonej korporacji opiera się na założeniu, że wyróżniamy trzy rodzaje działalności biznesowej: działalność związaną z utrzymaniem relacji z klientami, tworzenie innowacji produktowych i działalność związaną z infrastrukturą. W każdej z nich panują nieco inne realia ekonomiczne, konkurencyjne i kulturowe. Mogą one istnieć obok siebie w ramach jednej korporacji, ale optymalne jest ich rozdzielenie na odrębne jednostki.
- Model biznesowy długiego ogona opiera się na sprzedaży mniejszej ilości większej liczby produktów czy usług. Zakłada budowanie oferty dużej liczby produktów niszowych, z których każdy sprzedaje się stosunkowo nieczęsto. Taka skumulowana sprzedaż może się okazać równie rentowna, jak sprzedaż tradycyjna. Ten model nie wymaga dużych nakładów na magazynowanie, wymusza jednak stworzenie silnej platformy sprzedażowej.
- Platformy wielostronne kojarzą ze sobą dwie odrębne, ale wzajemnie powiązane grupy klientów. Takie platformy mają wartość dla jednej grupy klientów tylko pod warunkiem, że istnieje możliwość nawiązania kontaktu z drugą grupą. Platforma wielostronna zyskuje na wartości, przyciągając nowych użytkowników poprzez efekt sieci.
Wprost Grzegorz Sadowski 01/2015
Success and Change
Prywatny trening mózgu
Potrafi udowodnić, że każdy z nas umie mówić po hiszpańsku, nawet jeśli nigdy się go nie uczył. Umie nauczyć nieśmiałych mężczyzn, jak uwieść piękną kobietę. A kobiety tego, żeby zajęły się karierą, a nie siedziały w kuchni, jak to przez lata dyktowała im kultura. Jednak wciąż najciężej zmierzyć mu się ze zwykłym Janem Kowalskim – typowym zakompleksionym, zazdrosnym i narzekającym Polakiem. Mateusz Grzesiak jest międzynarodowym trenerem i nauczycielem, psychologiem, autorem książek o rozwoju osobistym, emocjonalnym i duchowym. W swojej najnowszej publikacji „Success and change” zabiera czytelników w podróż do nowego życia. W kolejnych rozdziałach uczy, jak wyrzucić bagaż powtarzających się błędów, ograniczeń, nerwów, frustracji. W ten sposób doprowadza nas do nirwany. Wolności emocjonalnej, stabilnych relacji i realizacji najważniejszych celów. Oprócz tego, jak radzić sobie z naszym ego, jak skutecznie wykorzystywać nasz czas i panować nad emocjami, czytelnik dostaje też zestaw kilkudziesięciu praktycznych ćwiczeń, które zbliżą go do tytułowego sukcesu i zmiany.
2. Wpłyń na bieg wydarzeń.
Zaaplikuj sobie prywatny trening umysłu. Nareszcie dowiesz się, jak skutecznie wpływać na zdarzenia, by bez przeszkód realizować plany i układać życie na własnych warunkach.
Potrafi udowodnić, że każdy z nas umie mówić po hiszpańsku, nawet jeśli nigdy się go nie uczył. Umie nauczyć nieśmiałych mężczyzn, jak uwieść piękną kobietę. A kobiety tego, żeby zajęły się karierą, a nie siedziały w kuchni, jak to przez lata dyktowała im kultura. Jednak wciąż najciężej zmierzyć mu się ze zwykłym Janem Kowalskim – typowym zakompleksionym, zazdrosnym i narzekającym Polakiem. Mateusz Grzesiak jest międzynarodowym trenerem i nauczycielem, psychologiem, autorem książek o rozwoju osobistym, emocjonalnym i duchowym. W swojej najnowszej publikacji „Success and change” zabiera czytelników w podróż do nowego życia. W kolejnych rozdziałach uczy, jak wyrzucić bagaż powtarzających się błędów, ograniczeń, nerwów, frustracji. W ten sposób doprowadza nas do nirwany. Wolności emocjonalnej, stabilnych relacji i realizacji najważniejszych celów. Oprócz tego, jak radzić sobie z naszym ego, jak skutecznie wykorzystywać nasz czas i panować nad emocjami, czytelnik dostaje też zestaw kilkudziesięciu praktycznych ćwiczeń, które zbliżą go do tytułowego sukcesu i zmiany.
1. Bądź bardziej świadomy.
Odszukaj w sobie to, co najlepsze. Odkryj własne ograniczenia i blokady, by zerwać z nimi raz na zawsze. Porzuć stare przeświadczenia, problematyczne relacje, męczące nawyki i zacznij świadomie zarządzać swoim życiem.2. Wpłyń na bieg wydarzeń.
Zaaplikuj sobie prywatny trening umysłu. Nareszcie dowiesz się, jak skutecznie wpływać na zdarzenia, by bez przeszkód realizować plany i układać życie na własnych warunkach.
Wprost Szymon Krawiec 01/2015
Radzka radzi: Tobie dobrze w tym!
Radzka dobrze radzi!
Jeśli nas czytacie z pewnością wiecie, że recenzje książek na naszych łamach to prawie święto. Częstotliwość lądowania nowych pozycji wydawniczych w naszych artykułach jest odwrotnie proporcjonalna do ilości pochłanianych przez nas książek. Powód? Ot, takie z nas wybredne redaktorki.
Wymownie milczymy na temat kilku nowych książek popełnionych przez “znane bloggerki”, ostentacyjnie omijamy je szerokim łukiem w księgarni i nie targa nami konwulsyjna ciekawość zawartości tychże dzieł. Być może popełniamy grzech niewiedzy, ale rościmy sobie prawo do ignorowania pewnych czytadeł, ograniczając poznawanie ich nieorganoleptycznie, czyli przez rękawiczki cudzych recenzji. Niemniej jednak, gdy już o jakimś tytule decydujemy się napisać, wiedzcie, że mamy ku temu powód. Dlatego na książkę Radzkiej – w mojej opinii najlepszej, polskiej vlogerki modowej – ostrzyłam zęby już od miesiąca. Teraz, po wnikliwej analizie zawartości książki Magdaleny Kanoniak, przyszła pora na podsumowanie.
Na swoim vlogu Magdalena skrupulatnie rozprawia się z meandrami damskiej garderoby. Omawia z uporem maniaczki każdą część ubioru, rozkłada damskie sylwetki na czynniki pierwsze i radzi, jak poskładać tę układankę, by wyglądać i czuć się dobrze. Przy tym wszystkim nie szczędzi widzkom entuzjazmu, zaraża optymizmem i obsypuje zza ekranu drobinami pozytywnej energii. Nic więc dziwnego, że na jej książkę czekały zastępy fanek spragnionych istnej pigułki z Radzki.
Co skrywa książka? Na wstępie Radzka rozprawia się z klasyczną analizą kolorystyczną – klasyczną czyli taką, która rozstawia kobiety po czterech kątach odmierzanych porą roku. W zamian za to Magdalena proponuje wejrzenie głęboko w swoje żyły i odcień skóry, które to mają nam powiedzieć, jaki z nas typ: ciepły, czy jednak zimny? W zupełności zgadzamy się z abnegacją wszelkich analiz kolorystycznych – to wiedza, której nie sposób przekazać za pośrednictwem papieru. Na szczęście autorka szybko przechodzi do rzeczy, czyli rzeczowego opisu znaczeń podstawowych barw. Wiedza pozornie trywialna i intuicyjna, a jednak fundamentalna i godna odświeżenia. Analizę kolorystyczną, mimo wszystko, lepiej zostawić na okazję spotkania ze stylistą w trybie offline.
Przeczytaj trendsetterko, wstydu oszczędź…
Od czterdziestej szóstej strony zaczynają się rozdziały, którymi każda bloggerka, quasi-bloggerka i samozwańcza trendsetterka powinna wytapetować swój pokój, żeby oszczędzić sobie wielu wtop i manifestowania niewiedzy. Jak mawia Rudzielec (partner Magdaleny Kanoniak), prawdziwa wiedza to znajomość przyczyn. Warto więc wiedzieć, gdzie biją dzwony, gdy wraca moda na chłopięce cięcia i kiczowate stroje do aerobiku. Następnych kilkanaście stron z ogromną przyjemnością złożyłabym u progu wielkich korporacji, które w całej swej modnej okazałości stają się mekką podróbek, prawdziwym eldorado klasyki odszywanej na wzór i podobieństwo oryginałów i coś przypominają, ale nosiciele tychże cudów sami nie wiedzą, co. Teraz mają szansę się dowiedzieć, że ta fajna kratka, która zdobi sukienkę z wystawy butiku za rogiem to nierasowe Burberry, a czerwona podeszwa to nie kwestia przypadku ani fantazji pana Waldka z zakładu obuwniczego.
Sukienka dla jabłka, spodnie dla gruszki…
Lwia część książki to nie teoretyczne wynurzenia, ale mocny konkret dotyczący sylwetek. Dokładne opisy są poparte przykładami – zdjęcia reprezentantek poszczególnych figur to fantastyczne i zupełnie nieprzypadkowe studium “przypadku”. Istna gratka dla stylistek – tych z zawodu, pasji, wyboru jak i z przypadku. Nie znam kobiety, która nie wpadłaby w tę rolę przynajmniej raz do roku – czy to szukając idealnego fasonu sukienki dla siebie, doradzając mamie zakup płaszcza czy pomagając bratowej dalekiej kuzynki w wyborze jeansów idealnych, gdy akurat przypadek zderzy je w kolejce do jednej przymierzalni w pobliskiej sieciówce. Warto wtedy wykazać się minimum wiedzy i… potrafić tę wiedzę uargumentować. Argumentów u Radzki pod dostatkiem!
Co każda kobieta wiedzieć powinna, ale nie wie, gdzie szukać.
Rzetelne wskazówki trudno wyłowić w dobie chaosu informacyjnego, który skutecznie rozdziera Internet dyrdymałami. Jedynym rozsądnym wyjściem jest konsekwencja i obranie jednego kierunku – reszta pójdzie jak z płatka. Radzka radzi, jak rozprawić się z modowymi mitami, co powiesić w szafie, by zawsze mieć co na siebie włożyć, jak patrzeć na metkę by zobaczyć, czy cena jest adekwatna do jakości i jak bezstresowo zrobić zakupy online, by nie wpuścić się w maliny. Radzimy pójść za jej głosem, a wiele nurtujących nas kwestii stanie się proste i równie satysfakcjonujące, co umiejętność zawiązania krawata bezradnemu mężczyźnie.
Podsumowań nastał czas…
“Radzka” zdecydowanie zasłużyła na miejsce w dobrym miejscu mojej domowej biblioteczki (a biorąc pod uwagę jej skromne rozmiary, to pochlebstwo samo w sobie). Nie tylko dlatego, że treść szczególnie przypadła mi do gustu, ale teżz zachwytu estetycznego nad jej wnętrzem. Piękne ilustracje autorstwa Agaty Rek, fotografie oddające rzeczywistość, przejrzysty układ i idealna proporcja wiedzy obrazkowej do treści czynią ów wydawnictwo bardziej albumem, aniżeli zwyczajną książką. Jeśli dołożyć do tego osobowość Magdy, która na spotkaniach autorskich z ogromną sympatią wita każdą Czytelniczkę i cierpliwie wypisuje dedykacje na każdej podsuniętej książce, z pełną odpowiedzialnością polecam tę inwestycję gotówki i czasu.
…na dokładkę polecam recenzję książki w wykonaniu jej autorki – szczególnie tym z Was, które nie miały jeszcze okazji poznać tej wirtualnej ekspertki.
Wymownie milczymy na temat kilku nowych książek popełnionych przez “znane bloggerki”, ostentacyjnie omijamy je szerokim łukiem w księgarni i nie targa nami konwulsyjna ciekawość zawartości tychże dzieł. Być może popełniamy grzech niewiedzy, ale rościmy sobie prawo do ignorowania pewnych czytadeł, ograniczając poznawanie ich nieorganoleptycznie, czyli przez rękawiczki cudzych recenzji. Niemniej jednak, gdy już o jakimś tytule decydujemy się napisać, wiedzcie, że mamy ku temu powód. Dlatego na książkę Radzkiej – w mojej opinii najlepszej, polskiej vlogerki modowej – ostrzyłam zęby już od miesiąca. Teraz, po wnikliwej analizie zawartości książki Magdaleny Kanoniak, przyszła pora na podsumowanie.
Na swoim vlogu Magdalena skrupulatnie rozprawia się z meandrami damskiej garderoby. Omawia z uporem maniaczki każdą część ubioru, rozkłada damskie sylwetki na czynniki pierwsze i radzi, jak poskładać tę układankę, by wyglądać i czuć się dobrze. Przy tym wszystkim nie szczędzi widzkom entuzjazmu, zaraża optymizmem i obsypuje zza ekranu drobinami pozytywnej energii. Nic więc dziwnego, że na jej książkę czekały zastępy fanek spragnionych istnej pigułki z Radzki.
Co skrywa książka? Na wstępie Radzka rozprawia się z klasyczną analizą kolorystyczną – klasyczną czyli taką, która rozstawia kobiety po czterech kątach odmierzanych porą roku. W zamian za to Magdalena proponuje wejrzenie głęboko w swoje żyły i odcień skóry, które to mają nam powiedzieć, jaki z nas typ: ciepły, czy jednak zimny? W zupełności zgadzamy się z abnegacją wszelkich analiz kolorystycznych – to wiedza, której nie sposób przekazać za pośrednictwem papieru. Na szczęście autorka szybko przechodzi do rzeczy, czyli rzeczowego opisu znaczeń podstawowych barw. Wiedza pozornie trywialna i intuicyjna, a jednak fundamentalna i godna odświeżenia. Analizę kolorystyczną, mimo wszystko, lepiej zostawić na okazję spotkania ze stylistą w trybie offline.
Przeczytaj trendsetterko, wstydu oszczędź…
Od czterdziestej szóstej strony zaczynają się rozdziały, którymi każda bloggerka, quasi-bloggerka i samozwańcza trendsetterka powinna wytapetować swój pokój, żeby oszczędzić sobie wielu wtop i manifestowania niewiedzy. Jak mawia Rudzielec (partner Magdaleny Kanoniak), prawdziwa wiedza to znajomość przyczyn. Warto więc wiedzieć, gdzie biją dzwony, gdy wraca moda na chłopięce cięcia i kiczowate stroje do aerobiku. Następnych kilkanaście stron z ogromną przyjemnością złożyłabym u progu wielkich korporacji, które w całej swej modnej okazałości stają się mekką podróbek, prawdziwym eldorado klasyki odszywanej na wzór i podobieństwo oryginałów i coś przypominają, ale nosiciele tychże cudów sami nie wiedzą, co. Teraz mają szansę się dowiedzieć, że ta fajna kratka, która zdobi sukienkę z wystawy butiku za rogiem to nierasowe Burberry, a czerwona podeszwa to nie kwestia przypadku ani fantazji pana Waldka z zakładu obuwniczego.
Sukienka dla jabłka, spodnie dla gruszki…
Lwia część książki to nie teoretyczne wynurzenia, ale mocny konkret dotyczący sylwetek. Dokładne opisy są poparte przykładami – zdjęcia reprezentantek poszczególnych figur to fantastyczne i zupełnie nieprzypadkowe studium “przypadku”. Istna gratka dla stylistek – tych z zawodu, pasji, wyboru jak i z przypadku. Nie znam kobiety, która nie wpadłaby w tę rolę przynajmniej raz do roku – czy to szukając idealnego fasonu sukienki dla siebie, doradzając mamie zakup płaszcza czy pomagając bratowej dalekiej kuzynki w wyborze jeansów idealnych, gdy akurat przypadek zderzy je w kolejce do jednej przymierzalni w pobliskiej sieciówce. Warto wtedy wykazać się minimum wiedzy i… potrafić tę wiedzę uargumentować. Argumentów u Radzki pod dostatkiem!
Co każda kobieta wiedzieć powinna, ale nie wie, gdzie szukać.
Rzetelne wskazówki trudno wyłowić w dobie chaosu informacyjnego, który skutecznie rozdziera Internet dyrdymałami. Jedynym rozsądnym wyjściem jest konsekwencja i obranie jednego kierunku – reszta pójdzie jak z płatka. Radzka radzi, jak rozprawić się z modowymi mitami, co powiesić w szafie, by zawsze mieć co na siebie włożyć, jak patrzeć na metkę by zobaczyć, czy cena jest adekwatna do jakości i jak bezstresowo zrobić zakupy online, by nie wpuścić się w maliny. Radzimy pójść za jej głosem, a wiele nurtujących nas kwestii stanie się proste i równie satysfakcjonujące, co umiejętność zawiązania krawata bezradnemu mężczyźnie.
Podsumowań nastał czas…
“Radzka” zdecydowanie zasłużyła na miejsce w dobrym miejscu mojej domowej biblioteczki (a biorąc pod uwagę jej skromne rozmiary, to pochlebstwo samo w sobie). Nie tylko dlatego, że treść szczególnie przypadła mi do gustu, ale teżz zachwytu estetycznego nad jej wnętrzem. Piękne ilustracje autorstwa Agaty Rek, fotografie oddające rzeczywistość, przejrzysty układ i idealna proporcja wiedzy obrazkowej do treści czynią ów wydawnictwo bardziej albumem, aniżeli zwyczajną książką. Jeśli dołożyć do tego osobowość Magdy, która na spotkaniach autorskich z ogromną sympatią wita każdą Czytelniczkę i cierpliwie wypisuje dedykacje na każdej podsuniętej książce, z pełną odpowiedzialnością polecam tę inwestycję gotówki i czasu.
…na dokładkę polecam recenzję książki w wykonaniu jej autorki – szczególnie tym z Was, które nie miały jeszcze okazji poznać tej wirtualnej ekspertki.
Modacafe.pl Maja Mogilewska
