Recenzje

Na progu zimy wydawnictwo Helion skierowało do sprzedaży „Przewodnik turysty narciarza – 50 tras w polskich górach", napisany przez grono autorów.

We wstępie jeden z nich przypomina, że narciarstwo biegowe w wersji turystycznej, poza przygotowanymi trasami, stanowi etap ewolucji przemieszczania się ludzi, głównie w Skandynawii, od setek lat. Podkreślając, iż narciarstwo turystyczne można uprawiać niezależnie od tego gdzie się mieszka. Przy czym nie wymaga ono dużych inwestycji.

– „Zadaniem niniejszej publikacji – czytam dalej w tym wstępie – jest przede wszystkim inspirowanie. Zawiera ona 50 propozycji tras – podpowiedzi, gdzie (chyba powinno być dokąd? – uwaga C.R.) wybrać się na narciarską przygodę... (Przewodnik) proponuje trasy we wszystkich ważniejszych grupach górskich polskiej części Karpat i Sudetów, kosztem dokonania ich bardzo ostrej i w dużej mierze subiektywnej selekcji." Są to propozycje narciarskich wycieczek trasami, na pokonanie których potrzeba od 2-3 godzin do całodniowych, około 20 kilometrowych, z zaznaczeniem stopnia (1-3) ich trudności.

Część wstępna tego przewodnika Bezdroży – „Przed wyprawą" zawiera mnóstwo przydatnych informacji i rad, zwłaszcza dla początkujących narciarzy, dotyczących potrzebnego sprzętu. Rodzaju nart oraz ekwipunku: ubioru, plecaka, kompasu, mapy, apteczki, latarki, termosu z gorącym napojem itp. A także o rodzajach śniegu oraz konieczności przestrzegania zasad bezpieczeństwa podczas wypraw narciarskich. Ponadto Dekalog Narciarza sygnowany przez Komisję Turystyki Narciarskiej ZG PTTK. Najobszerniejszą część przewodnika stanowi opis wspomnianych 50 tras w układzie od wschodu (Bieszczady) do zachodu (Góry Izerskie) naszych głównych pasm górskich.

Po kilka – od, wyjątkowo, dwu, aż do pięciu w każdym z nich: Poza wspomnianymi już Bieszczadami także w: Beskidzie Niskim, Beskidzie Sądeckim i Pieninach, Gorcach, Beskidzie Wyspowym, Beskidzie Makowskim, Beskidzie Małym, Tatrach, Beskidzie Żywieckim, Beskidzie Śląskim, Kotlinie Kłodzkiej i Górach Sowich, Karkonoszach oraz Górach Izerskich. Na wstępie opisu każdej trasy znajduje się jej dokładna lokalizacja, np. Małe Pieniny, Turbacz, Gorce wschodnie. Ponadto informacje o długości w kilometrach, czasie potrzebnym na je przebycie, sumie podejść w metrach oraz skali trudności.

A także ewentualne możliwe warianty trasy, jej przejrzysta mapka i przekroje pionowe (profile wysokościowe) oraz kolorowe zdjęcia. No i informacje o samej trasie oraz tym – również o ciekawych miejscach, ewentualnych zabytkach itp. – na co warto zwrócić na niej uwagę. Przy czym trasy wytyczane są od jakiegoś punktu do którego można dotrzeć komunikacją publiczną, z powrotem do niego drogą okrężną. Przewodnik ten ma grzbiet spięty spiralą, co ułatwia otwieranie go i czytanie na potrzebnych stronach również w trakcie przemieszczania się. Każde z wymienionych pasm górskich oznaczone jest na marginesach części przewodnikowej innym kolorem.

Bardzo pomaga to w szybkim odszukiwaniu tego, co jest w danym momencie potrzebne turyście – narciarzowi. Na końcu przewodnika znajduje się Indeks wybranych nazw geograficznych i leżących przy trasach schronisk górskich. Na wewnętrznych stronach przedniej okładki umieszczono mapę polskich gór na południu kraju z naniesionymi na nią, w przyjętych dla stron przewodnika kolorach, informacjami o grupach gór. Natomiast na wewnętrznych stronach tylniej okładki opis sposobu posługiwania się zawartymi w nim informacjami i oznaczeniami. Jest to więc bardzo przydatny przewodnik.

Cały czas szukałem dobrej książki dotyczącej Google AdWords. Z racji tego, że tak naprawdę niewiele wiedziałem o tym narzędziu, potrzebowałem pełnej informacji poczynając od podstaw. Jednak nie chciałem się na tym pułapie zatrzymywać, dlatego też zależało mi na poznaniu również tajników Google AdWords.

Książki "Google AdWords" nie można ot tak po prostu przeczytać. Czytanie, to przeplatanie pożerania treści i zarazem wykorzystanie lub zweryfikowanie zdobytych informacji natychmiast przy komputerze. Najlepiej jest założyć konto AdWord, stworzyć kampanię i na bieżąco wdrażać odpowiednią taktykę.

Autorką książki jest nie byle kto. Kristina Cutura karierę w Google rozpoczęła kilkanaście lat temu. Miała bardzo duży wpływ na to jak wygląda i działa dziś AdWord. Aktualnie prowadzi firmę konsultingową, która zajmuje się wyszukiwaniem. Stworzone narzędzie jest jednym z najbardziej efektywnych i elastycznych narzędzi do promowania swojej marki w Internecie.

Wracając do samej książki. Jest bardzo przejrzyście napisana. Każde zagadnienie jest podzielone na:

- jak to zrobić- znajdziemy tutaj opis krok po kroku wraz z dokumentacją w postaci screenów ( w wersji polskiej)

- jak to działa- jaki efekt powinniśmy osiągnąć po wprowadzeniu wcześniejszych zmian

- to jeszcze nie wszystko- tutaj autorka podaje linki do innych stron, ewentualnie programów, które wzmocniłyby efekt naszego pozycjonowania

- zobacz także- odnośniki do rozdziałów pokrewnych

Nie wierzę, że po przeczytaniu tej książki ktoś sobie nie poradzi ze stworzeniem kampanii marketingowej! Dzięki wprowadzeniu wielu wskazówek spowodujemy, że ostatecznie będziemy mniej wydawać na reklamę, jednocześnie czerpiąc więcej zysków. Szczerze polecam!

 

Cypr należy do dosyć popularnych miejsc urlopowych Polaków. Ukazało się już kilka przewodników po nim w języku polskim, ale cieszy każdy nowy, dobry, a zwłaszcza aktualny. Takie ambicje ma nowa seria travelbooków Bezdroży, w której „Cypr" Petera Zralka jest jedną z kolejnych pozycji jakie omawiam. Jest to przewodnik popularny, ale zawierający mnóstwo ciekawych informacji oraz danych, mapki i plany miasta. Wzbogacony o liczne kolorowe zdjęcia, a także wkładki i krótsze monotematyczne informacje w ramkach.

Jego podstawową i, moim zdaniem, dosyć zasadniczą wadą, jest traktowanie obu części wyspy: greckiej i tureckiej, jak gdyby były to dwa równorzędne państwa. Republika Cypryjska i Turecka Republika Cypru Północnego. Chociaż ta druga stanowi tylko obszar okupowany przez Turcję od 1974 roku, który tamtejsi mieszkańcy proklamowali w 1983 roku jako odrębną „republikę". Ale o tym, że jest ona uznawana wyłącznie przez Turcję, czytelnik dowiaduje się dopiero na 43 stronie i to w Kalendarium historycznym wyspy, które nie wszyscy czytają.

Uwzględniającym najważniejsze na niej wydarzenia od około 7200 roku p.n.e. I gdzieś, mimochodem, na któreś z dalszych stron, czytelnik może trafi jeszcze na ciekawostkę – informację, że TRPC „uznaje" również, mająca podobny status Nachiczewańska Republika Autonomiczna na Kaukazie, granicząca z Armenią i Iranem. Takie równoległe traktowanie obu części Cypru autor i wydawnictwo przyjęli w całym przewodniku, chociaż zabytki, ciekawe miasta i inne atrakcje obu z nich omawiane są osobno. Podobnie jak niektóre informacje w rozdziałach wstępnych.

Na mapie wyspy umieszczonej na wewnętrznych stronach przedniej okładki linia rozgraniczająca jej części: południową i północną jest niemal niewidoczna. A w przypadku planu na wewnętrznych stronach tylniej okładki stołecznej, również podzielonej Nikozji, w ogóle nie ma żadnej „zielonej linii" demarkacyjnej. Jest tylko, bez żadnego omówienia, biegnący z południowego zachodu na północny wschód szary pas obejmujący po kilka ulic. Za zbyt uproszczone i jednostronne uważam przedstawienie przez autora genezy współczesnego konfliktu turecko – greckiego na wyspie.

Która niepodległość uzyskała dopiero w 1960 roku, a już w 14 lat później została podzielona, zaś jej północna część okupowana przez historycznego wroga Greków – Turcję.

Czytelnik niezbyt zorientowany w historii wyspy tego okresu, a tacy przecież dominują, może zrozumieć na podstawie tych informacji, że to tylko działania EOKA – organizacji wojskowej Greków cypryjskich i junty rządzącej wówczas w Atenach oraz ograniczanie praw tureckich mieszkańców Cypru niejako „wymusiły" zbrojną interwencję Turcji i po zaciętych walkach okupowaniu przez nią, po dzień dzisiejszy, północnej części wyspy. A fakty było bardziej złożone. Można oczywiście zapytać: a co to obchodzi współczesnego turystę?

Powinny go jednak obchodzić fakty z którymi się spotyka i mogą dotyczyć.

Przemieszczanie się między obiema częściami wyspy jest oczywiście możliwe. Dla obywateli krajów członkowskich Unii Europejskiej nawet bez wiz (tylko na podstawie paszportów, które nie są potrzebne w Republice Cypryjskiej, wystarczy dowód osobisty), ale trochę skomplikowane ze względu na nieliczne przejścia w linii demarkacyjnej. Jeżeli nawet pominąć fakt, że podróże do części okupowanej są niemile widziane przez władze cypryjskie, to należy jednak uwzględniać inny, mogący oznaczać dla polskiego turysty poważne problemy.

Na okupowanym Cyprze północnym obywatele RP pozbawieni są opieki konsularnej!

Bo przecież Polska nie uznaje TRCP ani jako samodzielnego tworu państwowego, ani, oczywiście, jako części Turcji. Turyści udający się tam powinni więc o tym wiedzieć. Zaś odsyłanie ich w przewodniku w razie jakiejś biedy do ambasady polskiej w ... Ankarze lub konsulatu w Stambule, pozostawię bez komentarza. Po tych, moim zdaniem, istotnych uwagach i informacjach, pora przejść do omówienia zasadniczych treści przewodnika. Podobnie jak inne w tej serii zawiera on na wstępie szczególnie polecane Atrakcje Cypru. „Miejsca, których nie sposób przegapić" – po trzy osobno w każdej z części wyspy. Ich dobór jest, do czego autor ma oczywiście prawo, subiektywny.

Na południu wymienia Muzeum Cypru w Nikozji, Kościółki z freskami w masywie Troodos oraz Mozaiki w Pafos. Rzeczywiście wszystkie zasługujące na zobaczenie. Nie wszyscy jednak interesują się starociami. A nie brak tam również innych obiektów i miejsc bardzo ciekawych. Że wspomnę o najpiękniejszym na całej wyspie, a zarazem zabytkowym kościele św. Łazarza w Larnace, czy Skale Afrodyty (Petra tou Romiou) w pobliżu Pafos. Podobnie można dyskutować o proponowanym „Przeżyciu, które musi stać się udziałem każdego turysty na Cyprze".

Najpierw dwa na całym (degustacja sera halloumi i obserwacja ptaków), a następnie po trzy w każdej z jego części. W tym na północy „Opalanie się na plażach przylądka Karpas". Jak gdyby w innych miejscach tej niewielkiej wyspy było ono mniej atrakcyjne. Nie te sugestie decydują jednak o wartości przewodnika. Mnóstwo ważnych informacji zawierają rozdziały: Informacje praktyczne i Informacje krajoznawcze. Wiele ciekawych na temat historii, gospodarki – m.in. z problemami z wodą pitną, z dziedzicznym prawem do studni, które niekiedy mają wielu spadkobierców.

O tzw. pontyjskich Grekach – reemigrantach z b. ZSRR mówiących często tylko po rosyjsku. Ale także o co najmniej 50 tys. społeczności Turków anatolijskich, jacy osiedlili się na północy wyspy po 1974 roku. I stanowią poważny problem w rozmowach na temat „uregulowania problemu cypryjskiego". Czy o tamtejszym prawosławiu – Kościele cypryjskim niezależnym od IV w., z własnymi 107 świętymi i 315 „pożyczonymi" z zagranicy. A obok o nieortodoksyjnym islamie sunnickim cypryjskich Turków. To tylko wybrane, nieliczne przykłady informacji.

Bardzo rzeczowa i kompetentnie napisana jest część przewodnikowa. W podziale, oczywiście, na Republikę Cypryjską i Turecką Republikę Cypru Północnego. W pierwszej znalazła się Nikozja i uwzględniony jej podział. A jest to – pisze autor – jedyna stolica na świecie przedzielona granicą (ściślej linią demarkacyjną). Z krótką historią tego miasta od hipotetycznego VII w. p.n.e. I opisami co w obu jego częściach szczególnie warto zobaczyć. W wielu przypadkach dosyć dokładnymi. Nawet na temat tego, co znajduje się w poszczególnych salach Muzeum Cypru i Muzeum Bizantyjskiego.

W greckiej części miasta także m.in. meczetu Omara, a w tureckiej przede wszystkim zabytków islamu. Z informacjami turystycznymi i praktycznymi po opisie ciekawych miejsc i obiektów w każdej części. Prezentacja pozastołecznych regionów podzielona została na Larnakę, Limassol, Pafos i Rejon Troodos z ich okolicami. Także z krótką historią każdego z nich oraz opisami, również niekiedy dosyć dokładnymi, najważniejszych zabytków, obiektów i miejsc. W części północnej wyspy natomiast przedstawione są Kirenia (w Polsce częściej stosowana jest pisownia Kyrenia) i Famagusta oraz ich okolice.

Także z wieloma detalami i ciekawostkami, a na końcu informacjami praktycznymi. Są to chyba najlepsze, a zarazem najważniejsze dla czytelników części tego przewodnika. Trochę zaskakuje mnie jednak niemal pominięcie, a przynajmniej potraktowanie „po macoszemu", plaż i innych miejsc wypoczynkowych. Wspomniałem o wkładkach tematycznych włamanych w tekst. Są to obszerne, dwie dwu - i jedna sześciostronicowa: „Ryszard Lwie Serce", „Cypryjskie alkohole", „Kościoły z malowidłami".

Kilkanaście krótszych, m.in. „Król Cypru w krakowskim „Wierzynku"; „Arcybiskup Makarios", „Merlana i derwisze"; „Zenon z Kition"; „Brytyjskie bazy wojskowe na Cyprze"; „Afrodyta"; „Szarańczyn strąkowy" (chleb świętojański); „Rachatłukum czyli ukojenie gardła". Ponadto parę niewielkich, np. „Cypr i miedź", „Zielona Linia" (demarkacyjna), „Warosia" (opuszczona przez Greków i zamknięta część Famagusty), „Szpitalnicy i templariusze" itd. Przeważnie bardzo ciekawe, wzbogacające treść przewodnika. Chociaż nie bardzo rozumiem dlaczego autor pisząc np. o cypryjskich alkoholach sporo (i słusznie) uwagi poświęcił winom.

Wspomniał o zivanii (rodzaju gruzińskiej czaczy czy włoskiej grapy, mocnego alkoholu z wytłoków winogron), ale zupełnie pominął niezłą tamtejszą brandy produkowaną w kilku gatunkach. Na końcu przewodnika umieszczono Mini rozmówki polsko – greckie i polsko – tureckie, Indeks i Bibliografię. W sumie jest to więc dobry i poręczny przewodnik po wyspie oraz najciekawszych na niej miejscach dla turystów. A byłby na pewno lepszy, gdyby nie mankamenty omówione na wstępie tej recenzji. Które, moim zdaniem, deformują trochę obraz Wyspy Afrodyty i jego najnowszej historii oraz współczesności.

Będzie krótko, bo i książkę „połyka się” w jeden wieczór.

Pozytywna, poprawiająca humor, dowcipna, ciekawie napisana, po prostu dobra – taka właśnie jest krótka opowiastka Macieja „Zucha” Mazurka o jego przygodach w korporacji. Spowodowała ona, że nie tylko cały wieczór się uśmiechałam, ale był to pierwszy przypadek od dawna, kiedy przeczytałam całą opowieść nie patrząc na porę.

Napisana i narysowana w oryginalnej, choć prostej formie, jest jednocześnie czymś, czego mi od dawna brakowało. Dlatego też pewnego dnia, gdy MAntosz podrzucił mi ją, bo spodobała mi się „poplamiona” okładka opublikowana na jego Instagramie, byłam mile zaskoczona lekką treścią i postanowiłam nie odrywać się aż do ostatniego zdania.

Gwarantuję, że gdyby książka miała dwa razy więcej stron, również czytałabym do oporu.

POLECAM.

BARDZO.

W sieci wyczytałem – nie czytaj książki Eryka Mistewicza. Jak książkę dostałem to usłyszałem od bliskich: nie recenzuj jej. Przeczytałem, zrecenzowałem czego dowodem jest wpis, który właśnie czytasz i dzięki uprzejmości OnePress mam okazję zostać Świętym Mikołajem i rozdać kilka egzemplarzy książki.

twitter

Założyłem konto na Twitterze w maju 2009 r. Nigdy nie miałem specjalnie czasu aby stać się bardziej aktywnym użytkownikiem portalu z opatrzonego niebieskim ptakiem. Barierą nie było przekonanie, że tam się nic nie dzieje, bo dzieje się bardzo dużo. Obawiałem się, że nie będę potrafił w 140 znakach przekazać komunikatu. Okazało się, że moje obawy są bezpodstawne. Twitter okazał się narzędziem bardzo prostym, skutecznym i dającym znacznie więcej frajdy aniżeli Facebook. Książka miała niemały wpływ na zmianę moich motywacji.

Rozdziały jak tweety

Jeśli spodziewasz się, że nowa książka Mistewicza będzie encyklopedią/almanachem wiedzy na temat drugiego najpopularniejszego serwisu społecznościowego – muszę cię rozczarować. „Sukces komunikacji w 140 znakach” nie pretenduje do miana poradnika od A do Z. To raczej końska porcja witamin, których zażycie ma sprawić, że na nowo poczujesz głód. Porady, które tam znajdziesz możesz łatwo zacząć wdrażać. Nie staniesz się może od razu użytkownikiem, którego tweety będą cytowały największe stacje TV, chociaż … kto wie. :)

Czytać tylko przy odgłosach ptaków!

Ile razy sięgałem po książkę Mistewicza tyle razy chciałem zaraz ją zamknąć. Lektura powoduje taki głód Twittera, że czytając mam wrażenie że umyka mi potok informacji, które pojawiają się na mojej twitterowej ścianie. Dla kogoś kto już raz zasmakował tego serwisu społecznościowego będzie to lektura niesamowicie motywująca do powrotu i regularnego korzystania ze swojego konta.

Obserwowanie 100 najciekawszych kont na Twitterze

W książce znajdziesz listę najciekawszych i najbardziej charakterystycznych kont rekomendowanych przez autora książki. Postanowiłem obserwować wszystkich, którzy się na tej liście znaleźli. Jest to z mojej strony pewnego rodzaju eksperyment. Mam już na tej liście swoich faworytów i coś mi się wydaję, że jest to początek nowej przygody, pełnej skrajnych opinii i nietuzinkowych osób, których tweety przez nowoobserwowanych będą docierać także do mnie. Niektórych z listy już od pewnego czasu obserwuję, innych dopiero poznaję ale już udało nam się złapać pierwszy kontakt, jeszcze innych po kilku wiadomościach przestałem obserwować (chociażby ze względu na poruszaną tematykę wpisów). To właśnie najlepsze w tym serwisie. Nacisk położony jest nie na listę znajomych ale na osoby, które mają coś ciekawego do powiedzenia. Ponadto na Twitterze nie ma takich barier jak na Facebooku. Co prawda nie napiszesz wiadomości prywatnej do osoby, która Ciebie nie obserwuje i której sam nie obserwujesz ale w każdym momencie możesz wejść z nią w interakcje. Nie ma tu folderu „Inne”, Twoje wiadomości nie są blokowane i za krótkiego tweeta do osoby bardziej znanej nic nie musisz płacić.

Wkrótce napiszę więcej o podjętym eksperymencie, tak więc jeśli jesteś ciekaw rezultatów zapraszam Cię na do obserwowania mojego konta @kamlipinski na TT lub polubienia fanpage’a na FB, chociaż w tym drugim przypadku nie obiecuję, że EdgeRank nie ukryje przed Wami mojego wpisu.