Recenzje

           

W swojej pionierskiej na polskim rynku naukowych publikacji pracy Michał Stangel omawia rozwój stref miejskich wokół portów lotniczych. Zajmujące z reguły olbrzymie powierzchnie, idące nieraz w setki hektarów, tereny lotniskowe przypominają najczęściej anonimowe, przemysłowe kombinaty wyizolowane od swych macierzystych metropolii. Wysokie nakłady inwestycyjne na rozwój infrastruktury lotniskowej w Polsce skłaniają do przyjrzenia się możliwościom docelowej przemiany terenów okołolotniskowych w nowego rodzaju przestrzeń intensywnie zurbanizowaną. Ogólną właściwością terminali lotniczych jest ich intermo-dalność. Jako centra komunikacyjne lotniska nie są punktami docelowymi przemieszczania się podróżnych i towarów, lecz jedynie punktami przesiadkowymi. Obserwowana z reguły chaotyczna i wydawałoby się niemal samorzutna zabudowa stref okołolotniskowych obiektami przemysłowymi i komercyjnymi skłania urbanistów do prób twórczego opanowania tego narastającego od kilku dziesięcioleci zjawiska. Autor przywołuje w swej książce refleksje Johna Kasadry - amerykańskiego ekonomisty i socjologa, który ukuł pojęcie Aerotropolis - miejsca rozwoju infrastruktury gospodarczej w oparciu o porty lotnicze, które we współczesnej kulturze postrzegane są często jako miejsca nieprzyjazne dla ludzi i środowiska. Lecz ich nieustanna ekspansja sugeruje pragmatyczną zmianę optyki. Zanim to jednak w pełni nastąpi, trzeba dobrze rozpoznać warunki funkcjonowania tych wciąż jeszcze nowych paramiejskich terenów. W ich klasyfikacji Michał Stangel opiera się na analizach berlińskiej urbanistki Johanny Schlaak, która w swej pracy doktorskiej z 2009 roku podjęła próbę kategoryzacji różnych modeli stref okołolotniskowych, wysuwając na pierwszy plan koncepcję Airea - rodzaju policentrycznej okołolotniskowej konurbacji ośrodków przemysłowych, parków biurowych i stref usługowych. Autor przygląda się takim strefom w Europie i na tej podstawie próbuje określić ich rozwój w Polsce. Przytacza realizacje i opisuje plany dla obszarów towarzyszących największym krajowym portom lotniczym Warszawy, Krakowa, Wrocławia i Gdańska. Michał Stangel, związany z Politechniką Śląską, szeroko omawia też możliwości rozwojowe i powiązania z całym regionem śląskiego portu lotniczego w Katowicach - Pyrzowicach. Entuzjastyczne opisy możliwości rozwojowych musiał zwieńczyć rozdział dotyczący miejsca człowieka w przestrzeniach okołolotniskowych. Projektanci zaangażowani w tworzenie lotnisk i ich stref towarzyszących zazwyczaj mają świadomość, że na ołtarzu technokratycznej sprawności w „przesuwaniu" przez poszczególne strefy technologiczne pasażerów i towarów, poświęca się humanistyczne wartości tradycyjnej architektury i urbanistyki. Lotniska to dziś typowe nie-miejsca, krytykowane powszechnie za obsługiwanie pasażerów tak jakby sami byli bagażem, powszechną komercjalizację przestrzeni, jej technologiczny utylitaryzm maskowany disneylandyzacją. Rozwiązanie widzi autor w propozycjach urbanistycznego kształtowania tych stref na wzór równoprawnych dzielnic miejskich, z ich układem ulic, kwartałów zabudowy i terenów zielonych. Postuluje „produkcję przestrzeni miejskiej" w miejsce ekonomicznego zdobywania przewagi przez łatwy dostęp do punktów przesiadkowych globalnego transportu. Koncepcji Airport Cities wróży się bowiem świetlaną przyszłość. Niektórzy widzą w nich ideę, która będzie zmieniać świat w następnych dziesięcioleciach, która może stworzyć nowe typy struktur miejskich, czy wręcz nowe typy terenów śródmiejskich.

PEWNA SIEBIE OD DZIS

WEDŁUG INDIAN JAGUAR SYMBOLIZUJE PRAWOŚĆ, CZYSTOŚĆ INTENCJI, WEWNĘTRZNĄ MOC, PEWNOŚĆ SIEBIE I ODWAGĘ. ZDANIEM TRENERKI ROZWOJU DAGMARY GMITRZAK KAŻDY Z NAS MOŻE GO W SOBIE OBUDZIĆ. JAK?

1. SIĘGNIJ DO WSPOMNIEN. Przypomnij sobie sytuacje, w których czułaś się pewnie. Zobacz siebie w tej sytuacji i spróbuj odtworzyć swój stan emocjonalny.


2. UŚWIADOM SOBIE SWOJE PROJEKCJE. Może przypisujesz sobie wiele negatywnych cech, których naprawdę nie masz. Poznając nowe osoby, będziesz doszukiwała się w ich reakcjach potwierdzenia tych cech, mylnie interpretując ich gesty czy słowa.


3. BĄDŹ ASERTYWNA. Masz prawo do swojego zdania, stawiania granic i odmawiania.


4. PRAW KOMPLEMENTY. Nasz mózg nie odróżnia tego, co mówimy do kogoś, od tego, co mówimy do siebie. Zatem prawienie komplementów zarówno innym, jak i sobie ma pozytywny wpływ na nasze samopoczucie.


5. BĄDŹ PRZYGOTOWANA. Aby zwiększyć pewność siebie, przygotuj różne scenariusze ważnej sytuacji. Pomyśl: „Dam sobie radę, niezależnie od okoliczności".


6. POMYŚL O PEWNYCH SIEBIE OSOBACH. Jak wyglądają Jak się poruszają Czego możesz się od nich nauczyć 


7. MÓW WOLNO. Osoba niepewna siebie zazwyczaj mówi szybko, żeby nie zabierać komuś zbyt dużo czasu. Daj sobie prawo, by być wysłuchaną przez innych.

Tytułowa „klątwa gruzińskiego tortu" nawiązuje do metafory gruzińskiego politologa, prof. Aleksandra Rondelego: „Z Gruzją jest jak z ciastem. Jeśli niewłaściwie dobierzesz składniki i pieczesz je w zbyt wysokiej temperaturze, po wyjęciu z piekarnika pokruszy się". Profesor bardzo lubi Polaków, chętnie się z nimi spotyka i zawsze ma wiele ciekawego do powiedzenia. Szkoda, że w książce pojawia się rzadko, bardziej jako „inkrustacja" niż intelektualna inspiracja. Bo autor Gruzję mało rozumie. Skromniutka bibliografia na końcu - kilka książek po polsku (bez prac Wojciecha Materskiego), parę portali informacyjnych, strony administracji rządowej - nie wróżyła dobrze. Historia Gruzji, czasem wkładana w usta miejscowych, raczej w duchu przewodników turystycznych bądź haseł z Wikipedii. Dość banalne tłumaczenie współczesnych konfliktów, że każdy broni swojej ziemi i pragnie niepodległości, a z tyłu miesza Rosja. Jaśniejsze strony książki Wywiady z Iwaniszwilim i Saakaszwilim, poza tym trochę reportażowego „krajobrazu po bitwie": niełatwa dola uchodźców i mieszkańców terenów przygranicznych. Od biedy pomysł na historię ukochanej taksówkarza Dźaby jako „oś" książki. Znacznie gorzej jest z relacjonowaniem rosyjskiej interwencji z 2008 r. Chlubnym wyjątkiem był

„Miraż" Andrzeja Mellera, który zamiast strzelać sobie słitfocie na tle czołgów, usiłował dowiedzieć się, co się tak naprawdę wtedy stało. Nie wiem, po co na końcu dodatki „Moja Gruzja" autorstwa kolegów dziennikarzy, a zwłaszcza pracowników polskiej ambasady w Tbilisi. Te ostatnie brzmią trochę jak wynurzenia celebrytów w kolorowym pisemku. W sumie - można wyciągnąć parę rodzynek, wisienek czy orzeszków, ale tort niespecjalnie wyszedł.

Za marzeniami zwykle idą konkrety. Stąd powstają firmy, które trwają i rosną w siłę. Z biegiem czasu naturalną koleją staje się sukcesja. Czy przekazanie dorobku życia z ojca na syna jest sprawą łatwą? Okazuje się, ze niekoniecznie.

Wydawać by się mogło, że nic nie stoi na przeszkodzie, aby raz rozpoczętą działalność gospodarczą przez ojca z powodzeniem miał kontynuować syn. W praktyce jednak nie jest to już takie proste. Średnia życia firmy na świecie jest dość krótka. To zaledwie 25 - 30 lat. W czym tkwi sedno problemu i dlaczego sukcesja nie jest sprawą prostą traktuje książka „Esencja sukcesji”.

Tomasz Budziak zawodowo zajmuje się doradztwem sukcesyjnym firm rodzinnych. Jest absolwentem Wydziału Zarządzania Uniwersytetu Warszawskiego. Wiedzę pogłębiał także na studiach podyplomowych na SGH w Instytucie Studiów Podatkowych. Staże zawodowe odbywał w Niemczech. Członek Private Wealth Group Nexi Int. Autor poczytnego bestsellera – „Sukcesja w rodzinie biznesowej. Spojrzenie praktyczne”.

Posiada ogromną wiedzę i doświadczenie. Dzięki temu powstał doskonały poradnik ujmujący problem sukcesji. W nim autor zawarł sugestię odnośnie tego skąd wzięła się firma, wraca do marzeń o jej założeniu, mówi o takich wartościach jak rodzina, wspomina o konfliktach, szeroko zajmuje się problemami rodzinnymi a firmą i podsumowuje, nadmieniając o ładzie korporacyjnym.

Słowo wstępne napisał Andrzej Jacek Blikle, który jest przedsiębiorcą rodzinnym w czwartym już pokoleniu. I jest to świetna rekomendacja tej pozycji. Kapitalne wydają się pytania – Czy sukcesja to sukcesja własności, czy sukcesja władzy? – Czy nowy właściciel ma być automatycznie nowym szefem? – Czy sukcesor przejmuje obowiązki szefa, czy jedynie jego udziały?

Tak jak nie ma jednego modelu sukcesji oraz jednego modelu firmy tak i nie ma gotowych, złotych maksym, które mogłyby jasno doprecyzować ten specyficzny problem. Autor wspomina także o fakcie, gdy przychodzi moment, kiedy firmy nie ma komu przekazać z uwagi na brak potomka lub zainteresowania rodziny przejęciem.

Autor na te wszystkie pytania nie udziela prostych odpowiedzi w swojej książce. Musiałyby odnosić się one do konkretnych sytuacji, konkretnych firm i ludzi. Niestety, objętość tej pozycji nie pozwala na napisanie o wszystkich możliwych konfiguracjach i następujących po nich mutacjach problemu.

Chociaż książka zestawiona jest w formie poradnika to uczyniono to w sposób niezwykły. Zaskakują krótkie rozdziały zebrane w matematycznym porządku, ponumerowane, ale oferujące niejako tylko wstęp do zagadnienia. Pod każdym z nich czytelnik za pomocą QR-code i smartfona ma możliwość poszerzenia wiedzy przenosząc się w internetowy świat problemu, gdzie autor stara się w sposób szerszy go naświetlić.

Pięknie wydana książka w twardej oprawie z wieloma rycinami jest doskonałym uzupełnieniem wiedzy o tak skomplikowanym problemie, jak sukcesja. Faktycznie po jej przeczytaniu czytelnik ma wrażenie, że stanowi ona o esencji tego zagadnienia. Poradnik godny polecenia.