Recenzje

Przewodnikiem czytelnika po książce jest Jaguar. Potężne zwierzę z bogatą symboliką. Dzięki niemu poznasz swoje słabe i silne strony. Jeśli zechcesz pozwoli Ci on osiągnąć zamierzone cele i obudzić pewność siebie.

Dagmara Gmitrzak jest uznanym trenerem rozwoju osobistego. Poza tym zajmuje się socjologią, jest także terapeutką holistyczną, dziennikarką i muzykoterapeutką. Posiada wszechstronne wykształcenie zdobyte na Uniwersytecie Warszawskim w wyżej wymienionych dziedzinach. W 2001 roku zdecydowała się prowadzić warsztaty rozwoju osobistego, w tym indywidualne sesje oraz szkolenia dla firm w kraju, jak i za granicą. Znana jest między innymi z doskonałych publikacji pt. ”Obudź swoją kreatywność”, czy „Techniki relaksu”.

„Trening Jaguara” to kolejna w dorobku autorki książka o sposobach realizacji celów, poprzez pokonanie własnych lęków i metodzie wychodzenia z dyskomfortu na rzecz rozwoju własnej osobowości. O tyle ciekawej, że zestawione z potężnym zwierzęciem z Ameryki Południowej – Jaguarem.

Pozycja ta zawiera szereg arcyciekawych wskazówek odnoszących się do różnych życiowych sytuacji, gdzie Jaguar jest przewodnikiem, ale i symbolem pewnego rodzaju światła w tunelu, które ma za zadanie obudzić wewnętrzną moc drzemiącą w każdym z nas.  

Autorka prowadzi czytelnika od chaosu i apatii do jasności i skutecznego działania. Czytelnik ma możliwość porzucenie bezsilności i depresji na rzecz poczucia spełnienia i pobudzenia swojej wewnętrznej mocy. Dzięki temu cele staną się łatwiejsze do osiągnięcia, a skuteczne działanie będzie już zawsze towarzyszyć czytelnikowi. To w prostej linii zaprowadzić ma go do pełni radosnego życia.

Przyznaję, że lektura tej niedużej książeczki, okraszonej rysunkami Jaguarów, jest intrygująca. Autorka zebrała myśli w krótkie rozdziały naszpikowane mnóstwem podrozdziałów, a te rozdzieliła dużą ilością czytelnych podpunktów. W książce znajdziemy również ćwiczenia oraz inspirujące cytaty. Mnie zapadł w pamięci następujący:

Nie koncentruje się na stu rzeczach, jakie musze zrobić w przyszłości, ale na jednej, którą mogę zrobić teraz.


„Trening Jaguara” to książka dedykowana dla czytelnika, który właśnie stoi na progu zmian w swoim życiu, zarówno zawodowym, jak i prywatnym. Autorka szczególnie kieruje ją do osób, które oczekują ewolucji w pracy, związku z partnerem, czy też ogólnie pragną czegoś odmiennego w swoim życiu.

Dodatkową wisienką jest opis mechanizmów powstawania lęków i sposobów ich ujarzmiania. Dzięki temu wnikliwy czytelnik nauczyć się może osiągać cele, które sobie wyznaczy w sposób sprecyzowany i obudzić drzemiące w nim źródło mocy oraz pewność siebie. Książka Dagmary Gmitrzuk to fachowy, bardzo ciekawie opracowany poradnik godny polecenia.

Ta książka była dla mnie sporym zaskoczeniem, dopiero co wyszła książka pani Anny Owczarz-Dadan pod tytułem Zaklęcia Photoshopa omawiająca wersję programu CS6, a tu już następna jej pozycja Photoshop CC PL Szkoła efektu. Nie było by w tym nic dziwnego, ale książka omawia  wersję programu Photoshop CC, która swoją premierę miała w 2013 roku, więc podziwiać trzeba autorkę, że zdążyła opracować tomiszcze zawierające aż 704 stron i Wydawnictwo Helion za ekspresowe jej wydanie, a nadążenie za tego typu pozycjami nie jest łatwe.



Adresowana jest do wszystkich użytkowników od startujących do zaawansowanych, którzy są ciekawi nowinek w kolejnej wersji programu.  



Co ciekawe wersja Photoshop CC ma trochę inny sposób korzystania z niej przez użytkownika, czyli nie kupujemy już całego pakietu z licencją, a płacimy miesięcznie opłatę za jej korzystanie firmie Adobe. Ma to plusy i minusy, plusem jest korzystanie przez użytkowników sporadyczne, aby zrobić jakiś projekt nie trzeba wydawać bajońskich sum, wystarczy kupić miesięczną opłatę i po upływie tego terminu zrezygnować mając wykonany projekt. Minusem jest konieczność płacenia za program, dość wysokiej opłaty, przez cały rok dla osób stale z niego korzystających.



Mimo, że książka jest kontynuacją serii "Szkoła efektu" tak jak wcześniej przeze mnie  omawiana Zaklęcia Photoshopa i grubością  ją przypomina, zawartość mocno się od niej różni. Autorka mocniej skupiła się na zastosowaniu i objaśnieniu każdego narzędzia w praktyce.

Podręcznik zaczyna się od bardziej rozbudowanego wprowadzenia do programu, później mamy omówienie narzędzi do zaznaczania, malowania, retuszu (np. porównanie narzędzia ołówka do pędzla itp.). Następnie praca na warstwach i maskowanie oraz kanały jest też praca nad poprawieniem kolorów i przeróbką w obraz czarno biały, przykłady sumowania kilku obrazów i  zdjęć HDR. Ujawniona zostaje zagadka obiektów inteligentnych oraz zastosowania filtrów. W końcowych rozdziałach autorka prostuje "ścieżki" rysuje zarys "kształtów" i składa "tekst" kto ciekawy zapraszam do lektury.



Kto wchodzi w świat załamań rzeczywistości Photoshopa znanych z przeróżnych gazet, tą właśnie wersją programu, znajdzie świetnie przygotowany przewodnik, jak wykorzystać niezmierzone możliwości CC. Nie będzie on musiał przekładać wiedzy starszych książek na obecną część, tylko będzie punkt po punkcie odhaczać nowe umiejętności.

Tak jak w poprzednich wersjach autorka zadbała o poparcie wiedzy teoretycznej praktyczną, dodając zdjęcia z następujących po sobie etapów ćwiczeń, dodatkowo zamieszczono screeny z otwieranych okienek programu. Wszystko daje przejrzysty sposób korzystania z książki oraz szybkie dotarcie do potrzebnych w danej chwili informacji. Cena książki oscyluje w okolicy 129zł.

 

Wydawać by się mogło, że po książce traktującej o księgowości, a konkretnie - międzynarodowych standardach rachunkowości, nie można spodziewać się niczego ponad wyświechtane w podręcznikach akademickich definicje i formułki zaczerpnięte wprost z aktów prawnych oraz ilustrujące je przykłady. Nic bardziej mylnego.

Zwykle pomijany w tego rodzaju pozycjach wstęp sugeruje, że książka ta znacząco różni się od tych, z którymi do tej pory miałam styczność. Każdą czytało się ciężko. Bardzo żałuję, że zaczynając przygodę z rachunkowością nie natknęłam się na książkę autorstwa Macieja Skudlika pt. " Międzynarodowe standardy rachunkowości. Praktyczne zastosowanie w biznesie" - o wiele łatwiej byłoby mi przebrnąć przez wszystkie naukowe książki na ten temat.

Mocną stroną tej publikacji jest wstęp - humorystyczne akcenty i umiejętne łączenie księgowości ze sprawami z życia codziennego sprawia, że autentycznie będziecie mieli ochotę przeczytać tę książkę w całości.

Autor na samym początku obiecuje czytelnikowi, że nie będzie używał fachowej terminologii właściwej dla rachunkowości i można powiedzieć, że słowa dotrzymuje. Jeśli już pojawia się profesjonalne słownictwo, to jest ono jasno nakreślone, czy to słownie czy obrazowo. Pojawia się stosunkowo niewiele słów, które wywodzą się z księgowej terminologii. W większości przypadków autor zgrabnie omija nazywanie niektórych rzeczy po imieniu - przykładowo omówienie bilansu jako części sprawozdania finansowego - udało się tutaj podczas omawiania czym ów jest właściwie wyeliminować całkowicie używanie terminu "bilans", który jak przetestowałam w praktyce - potrafi zniechęcić nawet najbardziej zdeterminowanego czytelnika czy słuchacza (a to przecież dopiero początek, podstawy podstaw). Ten opis zrozumie każdy, nawet ktoś, kto nie miał do czynienia z księgowością ani w praktyce zawodowej, ani nawet podczas edukacji w tym kierunku.

Zdecydowanie można polecić tę książkę wszystkim tym, którzy nie pałają wielką miłością do spraw księgowych, a jednocześnie powinni orientować się w przepisach i zasadach funkcjonowania rachunkowości w firmie. Pozycja ta pomoże im zrozumieć, bez epatowania fachowym słownictwem, nawet najbardziej skomplikowane przypadki. Książka jest także godna polecenia, jeśli chcemy zrozumieć księgowość z uwagi na planowaną karierę w tej dziedzinie - nie znajdziemy tu tylko podstaw, omówiono bowiem wiele zagadnień: od bilansu i nadrzędnych zasad rachunkowości począwszy, a na skonsolidowanych sprawozdaniach i leasingu skończywszy. Nie oznacza to jednak, że akademickie tomiszcza możemy sobie odpuścić - z uwagi na stosunkowo lekką formę autorowi nie udało się zawrzeć wszystkich istotnych kwestii.

Podsumowując, na plus zaliczyć trzeba dość lekką formę, co rzadko się zdarza przy opisywaniu księgowości. Zaletą są także rozbudowane i wyczerpująco omówione i rozrysowane przykłady oraz dość niewiele zniechęcających typowo księgowych frazesów. Dobra książka na początek, jednak jak to zwykle bywa - nie da się pogodzić wszystkiego - należy uzupełnić swoją wiedzę także innymi publikacjami w tej dziedzinie.

Książka Mistewicza wyszła w najlepszym momencie, w którym wyjść mogła. Mamy czas, w którym Twitter w Polsce wciąż nie jest powszechnie znany, ale jest na etapie „wdrażania”. To jest ten czas, kiedy Twittera otacza aura elitarności. Aura czegoś wciąż nowego i innowacyjnego. Jest to alternatywa dla zmęczonych Facebookiem.

Jeszcze chwilę temu był moment, kiedy Twitterem mało kto się interesował. Za chwilę nadejdzie czas, kiedy Twittera będzie znał każdy. Pomiędzy tymi dwoma momentami jest najlepsze miejsce na publikację książki o Twitterze.

Nowa materia

Zupełnie uczciwie powiem o tym, że ciężko mi być obiektywnym recenzując „pierwszą polską książkę o Twitterze”. Sam podchodzę do tematu nieco specyficznie, gdyż niedawno zacząłem regularnie korzystać z Twittera i poczułem dużą sympatię do tego narzędzia. Chwilę potem zacząłem obserwować pana Eryka Mistewicza i jego tweety szybko przypadły mi do gustu. Po tym, że zaszczycił mnie retweetem przypuszczam, że moje jemu również. Zaraz potem dowiedziałem się – a jakże z Twittera – iż Eryk Mistewicz wydaje książkę o Twitterze. Nie czekałem długo z decyzją o umieszczeniu tejże na szczycie mojej listy lektur obowiązkowych.

Po przeczytaniu wstępu dowiedziałem się, iż książka nie jest kierowana do zaawansowanych użytkowników serwisu Twitter. Trochę mnie to zasmuciło, ale zaraz potem pomyślałem „Przecież nie jestem zaawansowany! Z taką ilością obserwujących daleko mi do tego, żeby móc się nazywać zaawansowanym”. Rychło zatem przeszedłem do dalszej lektury.

Materia dla noobów?

Eryk Mistewicz podzielił swoją niedużą książkę na ponad 80 malutkich rozdziałów, w których porusza poszczególne aspekty Twittera.

Zaczyna się od historii Twittera, by zaraz potem przejść w podstawy dotyczące funkcjonowania portalu. Są to fragmenty dedykowany początkującym użytkownikom oraz tym, którzy z Twitterem nigdy nie mieli styczności(opisane zostało m. in. zakładanie konta).

Warto zwrócić uwagę na to, że autor opisując każdy element dodaje do tego swój komentarz, co sprawia, że owe teksty nie mają charakteru stricte podręcznikowy, a połączenie edukacji z publicystyką.

Podczas swoich edukacyjnych rozważań wzbogacanych historiami z życia, z życia Twittera oraz osobistymi komentarzami, autor płynnie przechodzi z opisów funkcjonalności do porad wynikających nie z mechaniki, co z zasad swoistego savoir-vivre’u, które wykształciły się w twitterowej społeczności.

Książkę wieńczą takie treści, jak lista 100 najciekawszych zdaniem autora profili na polskim Twitterze, perspektywy przyszłości oraz wypowiedzi znanych i uznanych (jak Radosław Sikorskich) osób polecających Twittera.

Czy tylko dla noobów?

Przede wszystkim biorąc się za „Twitter. Sukces komunikacji w 140 znakach”, należy zdać sobie sprawę z tego, że wiele z zawartych w książce rozdziałów stanowi przedruk z innych mediów, więc osoby zainteresowane tym portalem społecznościowym mogą już je znać.

Jednakże autor zaznacza to już we wstępie, że książka nie jest dla twitterowców znających ów portal społecznościowy na wylot. Znakomicie sprawdzi się ona dla ludzi, którzy z Twitterem jeszcze nie zaczęli, lub dopiero co stawiają swoje pierwsze kroki.

Dla nich książka Mistewicza będzie stanowić dobre vademecum tego, jak zacząć karierę na „Twitterze”. Dostaną oni podstawy zebrane w jedną zgrabną i zręcznie napisaną pigułkę.

Także dla nich będzie przydatna lista najciekawszych – zdaniem autora – profili. Warto – jak radzi sam Mistewicz – wybrać kilka z nich i obserwować poznając mechanizmy rządzące zarówno mechaniką portalu, jak obyczajami społeczności.

Dobry content

Osobiście spotkałem w opisywanej przeze mnie książce wiele prawd, do których sam już doszedłem, ale otrzymałem je w uporządkowanej formie. Ponadto dostałem nieco nowej i przydatnej wiedzy, a także listę polecanych kont, z których mogę coś wybrać.

Pragnę tutaj zaznaczyć, że niekoniecznie zgadzam się z Erykiem Mistewiczem co do doboru. Na przykład poleca on konto krytyka filmowego Tomasza Raczka (@TomaszRaczek), które ja z całym szacunkiem dla osoby pana Raczka i jego autorytetu w dziedzinie kinematografii odradzam. A to z tego prostego powodu, że jego konto jest sprzężone z Facebookiem, a wszystkie wpisy są wysyłane automatem. Przy tym bardzo często są ucięte – wszak na Facebooku nie występuje ograniczenie 140 znaków. Konta tego typu odrzucam z marszu i dziwi mnie, że pan Mistewicz – deklarujący podobne podejście – poleca profil pana Raczka.

Przyjemna lektura

„Twitter. Sukces komunikacji…” z całą pewnością nie jest książką idealną. Jednakże warto ją poznać. Stanowi ona ciekawe zjawisko i – na dzień dzisiejszy – bezkonkurencyjny materiał dla kogoś, kto chce się dowiedzieć czegoś o polskim Twitterze(bo trzeba wiedzieć, że społeczność internetowa w naszym kraju jest nader specyficzna – jak zresztą przypuszczam w każdym kraju). Poza tym Eryk Mistewicz ma naprawdę świetny styl i lektura jego tekstów stanowi nieudawaną przyjemność.

Przyjemność sprawiało mi także czytanie tweetów Pana Mistewicza, jednakże wczoraj zastanowiło mnie to, iż dawno nie widziałem ich na swoim TL(Time Line). Okazało się, że zostałem zablokowany. Potocznie mówiąc: zbanowany przez autora opisywanej przeze mnie książki. Dlaczego? Za co? Nie wiem. Być może po przeczytaniu tej recenzji Pan Eryk Mistewicz zechce odpowiedzieć na to pytanie…¹

Ktoś mógłby zapytać, dlaczego tekst o takiej książce znajduje się w serwisie ze słowem „Popkultura” w nazwie. Otóż medium, jakim jest Twitter jest w chwili obecnej bardzo ważnym kanałem dla dystrybucji kultury popularnej. Jeżeli ktoś z czytelników Popkultury jeszcze go nie ma to polecam założyć, gdyż często to właśnie w mediach (także społecznościowych) kształtowana jest popkultura.

---

¹ Czuję się zobowiązany poinformować, że zaraz po opublikowaniu tego tekstu dostałem amnestię od Pana Eryka Mistewicza i zostałem odblokowany zaś wspomniany autor książki podał tę recenzję jako swoistą instrukcję tego, „jak zdjąć blocka”.