Recenzje
Niebo w kolorze indygo. Chiny z dala od wielkiego miasta
Chiński syndrom
Państwo środka. Żaden chyba kraj na świecie nie budzi takiej fascynacji i zarazem lęku; nigdzie indziej pragnienie zrozumienia odmiennej kultury nie łączy się z próbami dostosowania jej do zachodnich standardów. Warto poczytać, jak w chińskiej rzeczywistości radzą sobie podróżnicy biznesmeni awanturnicy.
Poznawanie Chin przypomina przebijanie się przez pancerz języka, nie całkiem zrozumiałych obyczajów, trudnej historii, ogromu narodu czy przestrzeni.
Zdumienie i bezradność wobec tego żywiołu staje się udziałem wszystkich - zarówno polskiego studenta, jak i niemieckiej gospodyni domowej. Jacek Adamus, autor „Państwa Środka od środka" (Wydawnictwo Dolnośląskie), który spędził rok na tamtejszej uczelni, do kulturowych różnic podchodzi bez specjalnej atencji. Bardziej niż zwyczaje uwodzi go kuchnia (im ostrzejsza, tym lepiej), a o swoich doświadczeniach pisze bez politycznej poprawności, za to ze szczerym zdziwieniem. Z kolei Miriam Collee jest wobec chińskiej rzeczywistości na swój sposób wyrozumiała. Jej książka „W Chinach jedzą księżyc" (Pascal) to zgodnie z podtytułem - „przezabawna historia Europejki w Szanghaju".
Autorka z humorem opowiada, jak zaskakujące mogą być dla człowieka z Zachodu nawet najprostsze sprawy: wynajmowanie mieszkania, nawiązywanie znajomości, łapanie taksówki czy zatrudnianie pomocy domowej.
Te przygody są niczym w porównaniu do realiów opisanych przez Tash Aw w powieści „Pięć okien z widokiem na Szanghaj" (Muza). Losy pięciorga bohaterów - gotowych na wiele, a czasami na wszystko, by przezwyciężyć przeszłość - nie napawają optymizmem. Azjatycki sukces smakuje w ich wydaniu gorzko, a właściwie prowadzi od katastrofy do klęski.
Pozostaje mieć nadzieję, że zasada „Spełnienie obietnic jest zawsze tuż poza zasięgiem ręki" nie dotyczy w Szanghaju każdego.
O ile więc ktoś nie zamierza testować swojej determinacji, tylko poznawać Chiny, lepiej skierować się na prowincję. Tam wciąż można doświadczyć tradycyjnej kultury i obyczajowości. Tak jak to zrobił Krzysztof Samborski, autor relacji (i pięknych zdjęć) z motocyklowej wyprawy po Azji - „Zjadłem Marco Polo" (Bezdroża). Ciekawy fragment poświęcony jest Sinkiangowi, ojczyźnie Ujgurów, dziś regionowi autonomicznemu (tylko z nazwy). To poligon etnicznej unifikacji. Jedno z tych rzadko odwiedzanych przez turystów miejsc, w których zmiana i nowoczesność są jednocześnie opresją oraz zagrożeniem.
Codzienne życie odległych prowincji i zapadłych wiosek to wersja Chin najbliższa sercu Anny Jaklewicz. Autorka książki „Niebo w kolorze indygo" (Bezdroża) wybrała ją celowo i świadomie, wiedziona przeświadczeniem, że właśnie świat etnicznych mniejszości - z całym bogactwem obyczajów i strojów - jest prawdziwie wart dalekiej podróży. I może wbrew pozorom taka rzeczywistość - wiejska, leżąca na marginesie wyścigu do cywilizacyjnej przemiany i zanurzona w przeszłości - jest w Chinach bardziej niezwykła niż świat powstającego imperium.
Państwo środka. Żaden chyba kraj na świecie nie budzi takiej fascynacji i zarazem lęku; nigdzie indziej pragnienie zrozumienia odmiennej kultury nie łączy się z próbami dostosowania jej do zachodnich standardów. Warto poczytać, jak w chińskiej rzeczywistości radzą sobie podróżnicy biznesmeni awanturnicy.
Poznawanie Chin przypomina przebijanie się przez pancerz języka, nie całkiem zrozumiałych obyczajów, trudnej historii, ogromu narodu czy przestrzeni.
Zdumienie i bezradność wobec tego żywiołu staje się udziałem wszystkich - zarówno polskiego studenta, jak i niemieckiej gospodyni domowej. Jacek Adamus, autor „Państwa Środka od środka" (Wydawnictwo Dolnośląskie), który spędził rok na tamtejszej uczelni, do kulturowych różnic podchodzi bez specjalnej atencji. Bardziej niż zwyczaje uwodzi go kuchnia (im ostrzejsza, tym lepiej), a o swoich doświadczeniach pisze bez politycznej poprawności, za to ze szczerym zdziwieniem. Z kolei Miriam Collee jest wobec chińskiej rzeczywistości na swój sposób wyrozumiała. Jej książka „W Chinach jedzą księżyc" (Pascal) to zgodnie z podtytułem - „przezabawna historia Europejki w Szanghaju".
Autorka z humorem opowiada, jak zaskakujące mogą być dla człowieka z Zachodu nawet najprostsze sprawy: wynajmowanie mieszkania, nawiązywanie znajomości, łapanie taksówki czy zatrudnianie pomocy domowej.
Te przygody są niczym w porównaniu do realiów opisanych przez Tash Aw w powieści „Pięć okien z widokiem na Szanghaj" (Muza). Losy pięciorga bohaterów - gotowych na wiele, a czasami na wszystko, by przezwyciężyć przeszłość - nie napawają optymizmem. Azjatycki sukces smakuje w ich wydaniu gorzko, a właściwie prowadzi od katastrofy do klęski.
Pozostaje mieć nadzieję, że zasada „Spełnienie obietnic jest zawsze tuż poza zasięgiem ręki" nie dotyczy w Szanghaju każdego.
O ile więc ktoś nie zamierza testować swojej determinacji, tylko poznawać Chiny, lepiej skierować się na prowincję. Tam wciąż można doświadczyć tradycyjnej kultury i obyczajowości. Tak jak to zrobił Krzysztof Samborski, autor relacji (i pięknych zdjęć) z motocyklowej wyprawy po Azji - „Zjadłem Marco Polo" (Bezdroża). Ciekawy fragment poświęcony jest Sinkiangowi, ojczyźnie Ujgurów, dziś regionowi autonomicznemu (tylko z nazwy). To poligon etnicznej unifikacji. Jedno z tych rzadko odwiedzanych przez turystów miejsc, w których zmiana i nowoczesność są jednocześnie opresją oraz zagrożeniem.
Codzienne życie odległych prowincji i zapadłych wiosek to wersja Chin najbliższa sercu Anny Jaklewicz. Autorka książki „Niebo w kolorze indygo" (Bezdroża) wybrała ją celowo i świadomie, wiedziona przeświadczeniem, że właśnie świat etnicznych mniejszości - z całym bogactwem obyczajów i strojów - jest prawdziwie wart dalekiej podróży. I może wbrew pozorom taka rzeczywistość - wiejska, leżąca na marginesie wyścigu do cywilizacyjnej przemiany i zanurzona w przeszłości - jest w Chinach bardziej niezwykła niż świat powstającego imperium.
Voyage PAULINA STOLAREK-MARAT 10/2014
Zjadłem Marco Polo. Kirgistan, Tadżykistan, Afganistan, Chiny
Chiński syndrom
Państwo środka. Żaden chyba kraj na świecie nie budzi takiej fascynacji i zarazem lęku; nigdzie indziej pragnienie zrozumienia odmiennej kultury nie łączy się z próbami dostosowania jej do zachodnich standardów. Warto poczytać, jak w chińskiej rzeczywistości radzą sobie podróżnicy biznesmeni awanturnicy.
Poznawanie Chin przypomina przebijanie się przez pancerz języka, nie całkiem zrozumiałych obyczajów, trudnej historii, ogromu narodu czy przestrzeni.
Zdumienie i bezradność wobec tego żywiołu staje się udziałem wszystkich - zarówno polskiego studenta, jak i niemieckiej gospodyni domowej. Jacek Adamus, autor „Państwa Środka od środka" (Wydawnictwo Dolnośląskie), który spędził rok na tamtejszej uczelni, do kulturowych różnic podchodzi bez specjalnej atencji. Bardziej niż zwyczaje uwodzi go kuchnia (im ostrzejsza, tym lepiej), a o swoich doświadczeniach pisze bez politycznej poprawności, za to ze szczerym zdziwieniem. Z kolei Miriam Collee jest wobec chińskiej rzeczywistości na swój sposób wyrozumiała. Jej książka „W Chinach jedzą księżyc" (Pascal) to zgodnie z podtytułem - „przezabawna historia Europejki w Szanghaju".
Autorka z humorem opowiada, jak zaskakujące mogą być dla człowieka z Zachodu nawet najprostsze sprawy: wynajmowanie mieszkania, nawiązywanie znajomości, łapanie taksówki czy zatrudnianie pomocy domowej.
Te przygody są niczym w porównaniu do realiów opisanych przez Tash Aw w powieści „Pięć okien z widokiem na Szanghaj" (Muza). Losy pięciorga bohaterów - gotowych na wiele, a czasami na wszystko, by przezwyciężyć przeszłość - nie napawają optymizmem. Azjatycki sukces smakuje w ich wydaniu gorzko, a właściwie prowadzi od katastrofy do klęski.
Pozostaje mieć nadzieję, że zasada „Spełnienie obietnic jest zawsze tuż poza zasięgiem ręki" nie dotyczy w Szanghaju każdego.
O ile więc ktoś nie zamierza testować swojej determinacji, tylko poznawać Chiny, lepiej skierować się na prowincję. Tam wciąż można doświadczyć tradycyjnej kultury i obyczajowości. Tak jak to zrobił Krzysztof Samborski, autor relacji (i pięknych zdjęć) z motocyklowej wyprawy po Azji - „Zjadłem Marco Polo" (Bezdroża). Ciekawy fragment poświęcony jest Sinkiangowi, ojczyźnie Ujgurów, dziś regionowi autonomicznemu (tylko z nazwy). To poligon etnicznej unifikacji. Jedno z tych rzadko odwiedzanych przez turystów miejsc, w których zmiana i nowoczesność są jednocześnie opresją oraz zagrożeniem.
Codzienne życie odległych prowincji i zapadłych wiosek to wersja Chin najbliższa sercu Anny Jaklewicz. Autorka książki „Niebo w kolorze indygo" (Bezdroża) wybrała ją celowo i świadomie, wiedziona przeświadczeniem, że właśnie świat etnicznych mniejszości - z całym bogactwem obyczajów i strojów - jest prawdziwie wart dalekiej podróży. I może wbrew pozorom taka rzeczywistość - wiejska, leżąca na marginesie wyścigu do cywilizacyjnej przemiany i zanurzona w przeszłości - jest w Chinach bardziej niezwykła niż świat powstającego imperium.
Państwo środka. Żaden chyba kraj na świecie nie budzi takiej fascynacji i zarazem lęku; nigdzie indziej pragnienie zrozumienia odmiennej kultury nie łączy się z próbami dostosowania jej do zachodnich standardów. Warto poczytać, jak w chińskiej rzeczywistości radzą sobie podróżnicy biznesmeni awanturnicy.
Poznawanie Chin przypomina przebijanie się przez pancerz języka, nie całkiem zrozumiałych obyczajów, trudnej historii, ogromu narodu czy przestrzeni.
Zdumienie i bezradność wobec tego żywiołu staje się udziałem wszystkich - zarówno polskiego studenta, jak i niemieckiej gospodyni domowej. Jacek Adamus, autor „Państwa Środka od środka" (Wydawnictwo Dolnośląskie), który spędził rok na tamtejszej uczelni, do kulturowych różnic podchodzi bez specjalnej atencji. Bardziej niż zwyczaje uwodzi go kuchnia (im ostrzejsza, tym lepiej), a o swoich doświadczeniach pisze bez politycznej poprawności, za to ze szczerym zdziwieniem. Z kolei Miriam Collee jest wobec chińskiej rzeczywistości na swój sposób wyrozumiała. Jej książka „W Chinach jedzą księżyc" (Pascal) to zgodnie z podtytułem - „przezabawna historia Europejki w Szanghaju".
Autorka z humorem opowiada, jak zaskakujące mogą być dla człowieka z Zachodu nawet najprostsze sprawy: wynajmowanie mieszkania, nawiązywanie znajomości, łapanie taksówki czy zatrudnianie pomocy domowej.
Te przygody są niczym w porównaniu do realiów opisanych przez Tash Aw w powieści „Pięć okien z widokiem na Szanghaj" (Muza). Losy pięciorga bohaterów - gotowych na wiele, a czasami na wszystko, by przezwyciężyć przeszłość - nie napawają optymizmem. Azjatycki sukces smakuje w ich wydaniu gorzko, a właściwie prowadzi od katastrofy do klęski.
Pozostaje mieć nadzieję, że zasada „Spełnienie obietnic jest zawsze tuż poza zasięgiem ręki" nie dotyczy w Szanghaju każdego.
O ile więc ktoś nie zamierza testować swojej determinacji, tylko poznawać Chiny, lepiej skierować się na prowincję. Tam wciąż można doświadczyć tradycyjnej kultury i obyczajowości. Tak jak to zrobił Krzysztof Samborski, autor relacji (i pięknych zdjęć) z motocyklowej wyprawy po Azji - „Zjadłem Marco Polo" (Bezdroża). Ciekawy fragment poświęcony jest Sinkiangowi, ojczyźnie Ujgurów, dziś regionowi autonomicznemu (tylko z nazwy). To poligon etnicznej unifikacji. Jedno z tych rzadko odwiedzanych przez turystów miejsc, w których zmiana i nowoczesność są jednocześnie opresją oraz zagrożeniem.
Codzienne życie odległych prowincji i zapadłych wiosek to wersja Chin najbliższa sercu Anny Jaklewicz. Autorka książki „Niebo w kolorze indygo" (Bezdroża) wybrała ją celowo i świadomie, wiedziona przeświadczeniem, że właśnie świat etnicznych mniejszości - z całym bogactwem obyczajów i strojów - jest prawdziwie wart dalekiej podróży. I może wbrew pozorom taka rzeczywistość - wiejska, leżąca na marginesie wyścigu do cywilizacyjnej przemiany i zanurzona w przeszłości - jest w Chinach bardziej niezwykła niż świat powstającego imperium.
Voyage PAULINA STOLAREK-MARAT 10/2014
Landlord. Jak osiągnąć wolność finansową, inwestując w nieruchomości
Landlord. Brzmi dumnie. Kto by nie chciał stać się landlordem? Zainspirował mnie tytuł tej krótkiej, lecz interesującej lektury. Od dawna czytuje wszystko, co dotyczy inwestowania na rynku nieruchomości, a pozycja wydana przez One Press wpisuje się w ten nurt. Jako autor e-booka: "Inwestowanie w nieruchomości. Praktyczny poradniki" nie jest mi łatwo oceniać inne tego typu książki. Dlaczego? Choćby dlatego, że część tematyki w każdej z nich się pokrywa. Ale od początku.
Książka pt. "Landlord. Jak osiągnąć wolność finansową inwestując w nieruchomości?" rozpoczyna się tajemniczo. Już na początku poczułem się, jakbym czytał książkę przygodową, a nie poradnik inwestycyjny. Tytuły rozdziałów są na tyle interesujące, że zachęcają, aby wejść w nie głębiej. Fabularny, Merytoryczny, Mentalny.
Zacząłem po kolei - od fabuły. To historia człowieka, którego marzeniem było zostać finansowo wolnym człowiekiem, a że marzenia się spełniają... Warto przeczytać historię tych zmagań i doświadczeń. Każdemu pozwoli na lepsze poznanie realiów na rynku prawdziwych inwestorów nieruchomościowych. Podobno, dobrze jest uczyć się na błędach, ale najlepiej cudzych. I to jest pierwszy powód. dla którego warto przeczytać tę książkę, nawet jeśli wiesz już "wszystko" o nieruchomościach.
Merytoryczny. Dla mnie trochę za mało merytoryczny. A może raczej zbyt ogólny w niektórych kwestiach? Podczas lektury nasuwało mi się wiele pytań, na które niestety nie zawsze udało mi się odszukać odpowiedzi w tekście. Przykład? Autor wielokrotnie podkreśla rolę zespołu w budowaniu majątku. Jednym z członków zespołu powinien być dobry doradca - pośrednik nieruchomości. Od razu nasunęło mi się pytanie: A ile ten dobry pośrednik powinien zarabiać? Każdy kto działa na rynku nieruchomości, wie że prowizje pośredników wahają się znacząco. Niestety w tekście zabrakło konkretów.
Nie mniej jednak było sporo zaskoczeń. Jednym z nich był zaprezentowany przez Autora wzór Redmera. Jest to nieco skomplikowany wzór matematyczny do wyliczenia maksymalnej ceny nieruchomości jaką możesz zapłacić, aby cała transakcja była rentowna. Mimo, że posiadam swoją metodologię wyceny nieruchomości dochodowej, chętnie będę wracał do wzoru, choćby dla zweryfikowania swoich przeliczeń. Ponadto, wzór można dowolnie przekształcać (co też uczyniłem). I tak np. wyprowadziłem ze wzoru inną wielkość, która mnie interesuje tj. wysokość miesięcznego czynszu, jaką powinienem uzyskiwać przy danej: cenie nieruchomości, współczynniku wynajętej powierzchni, kosztów utrzymania pustostanów, itd. I to drugi powód dla którego warto przeczytać Landlorda.
Kiedyś jeden z bardzo zamożnych ludzi powiedział "Inwestuję jak kościół katolicki - kupuję w dobrej lokalizacji i nigdy nie sprzedaję". W tym duchu jest Mentalny. Mentalny wskazuje różnice między Landlordem, a człowiekiem, który kupuje nieruchomości okazjonalnie. Jest to ważny rozdział, wbrew pozorom, może najważniejszy. Wiem, bo samemu wielokrotnie mierzę się z pójściem o krok dalej, zrobieniem czegoś co doprowadzi mnie do realizacji marzeń, czegoś strasznego... dopóki się tego nie zrobi. Tak właśnie dzieje się, gdy stajesz przed szansą nabycia kolejnej nieruchomości, niby wszystko wiesz, niby wszystko sprawdziłeś, a jednak coś zatrzymuje Cię przed zrobieniem tego ważnego kroku. Jak to przełamać? O tym właśnie mentalny. I to jest trzeci powód dla którego powinieneś przeczytać tę książkę.
Dla kogo jest ta książka? Z pewnością dla każdego, kto rozpoczyna drogę inwestowania w nieruchomości. Pomoże mu odpowiedzieć na pytanie, czy to biznes stworzony dla niego. Lepiej pomyśleć o tym czytając książkę niż angażując się w kredyt hipoteczny na wiele lat, bez gwarancji sukcesu. Książkę polecam również wytrawnym graczom. Wychodzę bowiem z założenia, że każdy nowy punkt widzenia jest potrzebny, nawet najlepszym. Człowiek uczy się przez całe życie, a czasami jedno zasłyszane lub przeczytane zdanie może poprawić jakość życia lub ułatwić podjęcie wyzwania.
Oczywiście to tylko moja opinia. Najlepiej będzie, jeżeli przekonasz się sam.
Polecam serdecznie.
Całość, jak zwykle w przypadku One Pressa, elegancko wydana, w twardej oprawie i w przystępnej cenie. Wersja drukowana to inwestycja 29.90 (zdecydowanie preferowana przeze mnie), oraz ebook - 23.90 zł (w wersji PDF, EPUB i MOBI).
P.S. W książce znajduje się bardzo fajny dodatek - Autor wymienia na co warto zwrócić uwagę w umowie najmu naszego mieszkania.
Ogólna ocena: 5/6
Książka pt. "Landlord. Jak osiągnąć wolność finansową inwestując w nieruchomości?" rozpoczyna się tajemniczo. Już na początku poczułem się, jakbym czytał książkę przygodową, a nie poradnik inwestycyjny. Tytuły rozdziałów są na tyle interesujące, że zachęcają, aby wejść w nie głębiej. Fabularny, Merytoryczny, Mentalny.
Zacząłem po kolei - od fabuły. To historia człowieka, którego marzeniem było zostać finansowo wolnym człowiekiem, a że marzenia się spełniają... Warto przeczytać historię tych zmagań i doświadczeń. Każdemu pozwoli na lepsze poznanie realiów na rynku prawdziwych inwestorów nieruchomościowych. Podobno, dobrze jest uczyć się na błędach, ale najlepiej cudzych. I to jest pierwszy powód. dla którego warto przeczytać tę książkę, nawet jeśli wiesz już "wszystko" o nieruchomościach.
Merytoryczny. Dla mnie trochę za mało merytoryczny. A może raczej zbyt ogólny w niektórych kwestiach? Podczas lektury nasuwało mi się wiele pytań, na które niestety nie zawsze udało mi się odszukać odpowiedzi w tekście. Przykład? Autor wielokrotnie podkreśla rolę zespołu w budowaniu majątku. Jednym z członków zespołu powinien być dobry doradca - pośrednik nieruchomości. Od razu nasunęło mi się pytanie: A ile ten dobry pośrednik powinien zarabiać? Każdy kto działa na rynku nieruchomości, wie że prowizje pośredników wahają się znacząco. Niestety w tekście zabrakło konkretów.
Nie mniej jednak było sporo zaskoczeń. Jednym z nich był zaprezentowany przez Autora wzór Redmera. Jest to nieco skomplikowany wzór matematyczny do wyliczenia maksymalnej ceny nieruchomości jaką możesz zapłacić, aby cała transakcja była rentowna. Mimo, że posiadam swoją metodologię wyceny nieruchomości dochodowej, chętnie będę wracał do wzoru, choćby dla zweryfikowania swoich przeliczeń. Ponadto, wzór można dowolnie przekształcać (co też uczyniłem). I tak np. wyprowadziłem ze wzoru inną wielkość, która mnie interesuje tj. wysokość miesięcznego czynszu, jaką powinienem uzyskiwać przy danej: cenie nieruchomości, współczynniku wynajętej powierzchni, kosztów utrzymania pustostanów, itd. I to drugi powód dla którego warto przeczytać Landlorda.
Kiedyś jeden z bardzo zamożnych ludzi powiedział "Inwestuję jak kościół katolicki - kupuję w dobrej lokalizacji i nigdy nie sprzedaję". W tym duchu jest Mentalny. Mentalny wskazuje różnice między Landlordem, a człowiekiem, który kupuje nieruchomości okazjonalnie. Jest to ważny rozdział, wbrew pozorom, może najważniejszy. Wiem, bo samemu wielokrotnie mierzę się z pójściem o krok dalej, zrobieniem czegoś co doprowadzi mnie do realizacji marzeń, czegoś strasznego... dopóki się tego nie zrobi. Tak właśnie dzieje się, gdy stajesz przed szansą nabycia kolejnej nieruchomości, niby wszystko wiesz, niby wszystko sprawdziłeś, a jednak coś zatrzymuje Cię przed zrobieniem tego ważnego kroku. Jak to przełamać? O tym właśnie mentalny. I to jest trzeci powód dla którego powinieneś przeczytać tę książkę.
Dla kogo jest ta książka? Z pewnością dla każdego, kto rozpoczyna drogę inwestowania w nieruchomości. Pomoże mu odpowiedzieć na pytanie, czy to biznes stworzony dla niego. Lepiej pomyśleć o tym czytając książkę niż angażując się w kredyt hipoteczny na wiele lat, bez gwarancji sukcesu. Książkę polecam również wytrawnym graczom. Wychodzę bowiem z założenia, że każdy nowy punkt widzenia jest potrzebny, nawet najlepszym. Człowiek uczy się przez całe życie, a czasami jedno zasłyszane lub przeczytane zdanie może poprawić jakość życia lub ułatwić podjęcie wyzwania.
Oczywiście to tylko moja opinia. Najlepiej będzie, jeżeli przekonasz się sam.
Polecam serdecznie.
Całość, jak zwykle w przypadku One Pressa, elegancko wydana, w twardej oprawie i w przystępnej cenie. Wersja drukowana to inwestycja 29.90 (zdecydowanie preferowana przeze mnie), oraz ebook - 23.90 zł (w wersji PDF, EPUB i MOBI).
P.S. W książce znajduje się bardzo fajny dodatek - Autor wymienia na co warto zwrócić uwagę w umowie najmu naszego mieszkania.
Ogólna ocena: 5/6
ciborski.pl Andrzej Ciborski
Triatlon od A do Z. Treningi do wszystkich dystansów
O triatlonie od a do eee uwag kilka
Moje podejście do książki Marka Kleanthousa Triatlon od A do Z – Treningi do wszystkich dystansów przypomina(ło) moje podejście do triatlonu w ogóle. Jakoś się zebrać i zabrać nie mogłem. Najpierw nie mogłem się wciągnąć w czytanie. Raz przeczytałem kilka stron, potem książka leżała i czekała na mnie i moje zainteresowanie. Gdy znów po nią sięgnąłem i przebrnąłem przez kolejne stron kila, następował kolejny okres leżakowania. Dopiero podczas sierpniowego urlopu wczytałem się na dobre. Tyle, że od tamtej pory nie mogę się zebrać, by podzielić się swoimi z lektury wrażeniami. Zbieram się w końcu zatem.
Przede wszystkim na uwagę zasługuje układ książki. Tytuł może nieco mylić – nie jest to bowiem leksykon, a przynajmniej w zdecydowanej większości nie jest – niemniej struktura jest raczej nietypowa. Treść została podzielona na sekcje.
Sekcja 1, czyli Pierwsze kroki wprowadza czytelnika w tajniki sportu multidyscyplinarnego, jakim jest triatlon. Nazwa sekcji jest dosyć sugestywna, głównym adresatem są bowiem osoby, które zaczynają lub planują swoją przygodę z triatlonem, względnie dopiero o tym myślą. Autor wprowadza czytelnika w tri-świat omawiając niezbędny sprzęt, zwraca uwagę na potrzebę zdrowego i odpowiedniego (wbrew pozorom nie zawsze idzie to w parze) odżywiania oraz opisuje proces przygotowań do pierwszych zawodów. Jednocześnie zachęca, aby decyzję o poważniejszym zaangażowaniu się w trening (w tym zakupienie drogiego sprzętu) podjąć dopiero po pierwszym starcie, najlepiej na dystansie krótszym niż olimpijski. A propos owych krótszych dystansów – jak można dowiedzieć się z treści, wiele krótkich tri-zawodów w USA, na etapie pływackim rozgrywane jest na basenie. O ile mnie pamięć nie myli, raz jeden natknąłem się na taką formę zawodów w naszym kraju.
Sekcja 2 nosi tytuł Poważny trening i jak nie trudno się domyślić podpowiada jak na poważniej zaangażować się w przygodę z triatlonem oraz przygotować się do startu na dystansie olimpijskim (przypomnę, 1500 m pływania, 40 km na rowerze i 10 km biegu). Tu pojawiają się już poważnie brzmiące elementy takie jak teoria treningu, opis poszczególnych rodzajów bodźców treningowych, a nawet (a może przede wszystkim) przygotowanie, które określiłbym jako pozatreningowe, czyli te od strony mentalnej, odpowiedniej regeneracji, czy zarządzania czasem. A propos, żeby na poważnie (choć amatorsko) bawić się w triatlon, trzeba być albo singlem, albo mieć bardzo (ale to bardzo) wyrozumiałego partnera życiowego – względnie partnera współpasjonata.
Sekcja 3 opisuje Przygotowanie do zawodów (i taki tez nosi tytuł), ze szczególnym uwzględnieniem okresu, który bezpośrednio poprzedza moment startu, ale również sam dzień startu, ale również to, co się dzieje i co należy zrobić po przekroczeniu linii mety. Dodajmy że opisuje bardzo szczegółowo.
Sekcja 4 (ostatnia numerowana) dotyczy już jazdy bez trzymanki (oczywiście nie dosłownie), czyli przygotowań do startu na dystansie Ironman i (o połowę krótszym, czyli) Half-Ironman (nie muszę dodawać, że w odwrotnej kolejności?).
Książkę zamykają Sekcja encyklopedyczna, czyli tytułowy w zasadzie Triatlon od A do Z oraz, już chyba tradycyjne w tego typu publikacjach, Dodatki. W dodatkach nie zabrakło oczywiście tabel tempa, jakie należ(ałob)y utrzymywać, aby ukończyć poszczególne etapy w założonym czasie.
Książka zawiera oczywiście gotowe (albo prawie gotowe) plany treningowe. Jak można wywnioskować z tytułu publikacji, plany mające przygotować czytelnika do startu na wszystkich (oczywiście nie na raz i najlepiej po kolei) dystansach. Palny rozpisane są na poszczególne tygodnie, a do każdego tygodnia przypisane są po trzy kluczowe sesje dla każdej z dyscyplin. Jest to forma planu, który określiłbym jako pośrednią między gotowymi rozpiskami, jakich mnóstwo można znaleźć w Internecie, czy wydawnictwach drukowanych, a formą, jaką w swoich książkach proponuje na przykład Joe Friel. Moim zdaniem mocno mylące jest określenie kluczowe sesje. Osobiście, jako kluczowe postrzegam to, co przede wszystkim należy zrobić. Ale kto znajdzie czas na dziewięć (trzy dyscypliny po trzy sesje, nie chce wyjść inaczej) treningów w tygodniu?
Natomiast, nawet jeśli nie zdecydujemy się na skorzystanie z przedstawionych planów, na uwagę (nie tylko triatlonistów – z powodzeniem można zastosować to tylko biegając) zasługuje opracowany przez autora książki sposób oceny swojego poziomu obciążenia treningowego (w skrócie POT). Ów sposób składa się z trzech etapów. W pierwszym należy określić podstawowy POT. Uzależniony jest on przede wszystkim od wieku (dla mnie, jako trzydziestopięciolatka, podstawowy POT wynosi 155 punktów) Oddzielne kategorie stanowią zawodowi triatloniści oraz amatorzy zwyciężający w swojej kategorii. W drugim etapie należy swój POT spersonalizować. Należy zatem uwzględnić negatywne czynniki, takie jak stres, choroba czy brak snu (a nawet fakt oddania krwi), które uszczuplają naszą pulę (uwaga młodzi rodzice: bezsenna noc z powodu dziecka kosztuje dwukrotnie więcej niż normalna noc bez snu, bo aż dziesięć punktów). Pozytywne czynniki to przede wszystkim staż w sporcie, odpowiednia regeneracja oraz dobre nawyki. W ostatnim etapie wydajemy zgromadzone punkty, czyli… trenujemy. Ilość punktów, jakie wydamy uzależnione są od rodzaju, czasu trwania oraz intensywności danego treningu. W ogólnym zaś rozrachunku chodzi o to, by zachować płynność treningową, czyli nie wydawać więcej niż się posiada (można czasem coś odłożyć, względnie zrobić mały debet), co mogłoby prostą droga doprowadzić do przetrenowania.
Podsumowując całość, moim skromnym zdaniem książka napisana jest nieco zbyt chaotycznie. Wynika to poniekąd z koncepcji stopniowego zagłębiania się w świat triatlonu. Również z tego powodu pojawia się dosyć sporo (przynajmniej ja miałem takie odczucie) powtórzeń. Momentami jest aż nazbyt szczegółowa i trudno jest przebrnąć przez opisy poszczególnych, rozpisanych z minutową dokładnością, czynności, nie mówiąc już o ich spamiętaniu. No cóż, może niektórym taki układ i struktura odpowiada – mnie nie za bardzo.
Natomiast, co jeszcze raz podkreślę, naprawdę warto pochylić się nad sposobem oceny obciążenia treningowego. Jeśli tylko stanie mi zapału, w myśl biblijnej zasady Wszystko badajcie, a co szlachetne - zachowujcie (1 Tes 5:21), postaram się taki nawyk wdrożyć u siebie.
A jeśli chcielibyście sami przekonać się na ile wartościową pozycją jest Triatlon od A do Z, przygotowałem dla Was mały konkurs, w którym mam do rozdania dwa egzemplarze książki. Co należy zrobić? W komentarzu do niniejszego posta należy spróbować mnie przekonać, że warto rozpocząć przygodę z triatlonem (do czego mi się ostatnio nie pali). Konkurs trwa do momentu przekroczenia przeze mnie linii mety Silesia Maraton – czas start.
Moje podejście do książki Marka Kleanthousa Triatlon od A do Z – Treningi do wszystkich dystansów przypomina(ło) moje podejście do triatlonu w ogóle. Jakoś się zebrać i zabrać nie mogłem. Najpierw nie mogłem się wciągnąć w czytanie. Raz przeczytałem kilka stron, potem książka leżała i czekała na mnie i moje zainteresowanie. Gdy znów po nią sięgnąłem i przebrnąłem przez kolejne stron kila, następował kolejny okres leżakowania. Dopiero podczas sierpniowego urlopu wczytałem się na dobre. Tyle, że od tamtej pory nie mogę się zebrać, by podzielić się swoimi z lektury wrażeniami. Zbieram się w końcu zatem.
Przede wszystkim na uwagę zasługuje układ książki. Tytuł może nieco mylić – nie jest to bowiem leksykon, a przynajmniej w zdecydowanej większości nie jest – niemniej struktura jest raczej nietypowa. Treść została podzielona na sekcje.
Sekcja 1, czyli Pierwsze kroki wprowadza czytelnika w tajniki sportu multidyscyplinarnego, jakim jest triatlon. Nazwa sekcji jest dosyć sugestywna, głównym adresatem są bowiem osoby, które zaczynają lub planują swoją przygodę z triatlonem, względnie dopiero o tym myślą. Autor wprowadza czytelnika w tri-świat omawiając niezbędny sprzęt, zwraca uwagę na potrzebę zdrowego i odpowiedniego (wbrew pozorom nie zawsze idzie to w parze) odżywiania oraz opisuje proces przygotowań do pierwszych zawodów. Jednocześnie zachęca, aby decyzję o poważniejszym zaangażowaniu się w trening (w tym zakupienie drogiego sprzętu) podjąć dopiero po pierwszym starcie, najlepiej na dystansie krótszym niż olimpijski. A propos owych krótszych dystansów – jak można dowiedzieć się z treści, wiele krótkich tri-zawodów w USA, na etapie pływackim rozgrywane jest na basenie. O ile mnie pamięć nie myli, raz jeden natknąłem się na taką formę zawodów w naszym kraju.
Sekcja 2 nosi tytuł Poważny trening i jak nie trudno się domyślić podpowiada jak na poważniej zaangażować się w przygodę z triatlonem oraz przygotować się do startu na dystansie olimpijskim (przypomnę, 1500 m pływania, 40 km na rowerze i 10 km biegu). Tu pojawiają się już poważnie brzmiące elementy takie jak teoria treningu, opis poszczególnych rodzajów bodźców treningowych, a nawet (a może przede wszystkim) przygotowanie, które określiłbym jako pozatreningowe, czyli te od strony mentalnej, odpowiedniej regeneracji, czy zarządzania czasem. A propos, żeby na poważnie (choć amatorsko) bawić się w triatlon, trzeba być albo singlem, albo mieć bardzo (ale to bardzo) wyrozumiałego partnera życiowego – względnie partnera współpasjonata.
Sekcja 3 opisuje Przygotowanie do zawodów (i taki tez nosi tytuł), ze szczególnym uwzględnieniem okresu, który bezpośrednio poprzedza moment startu, ale również sam dzień startu, ale również to, co się dzieje i co należy zrobić po przekroczeniu linii mety. Dodajmy że opisuje bardzo szczegółowo.
Sekcja 4 (ostatnia numerowana) dotyczy już jazdy bez trzymanki (oczywiście nie dosłownie), czyli przygotowań do startu na dystansie Ironman i (o połowę krótszym, czyli) Half-Ironman (nie muszę dodawać, że w odwrotnej kolejności?).
Książkę zamykają Sekcja encyklopedyczna, czyli tytułowy w zasadzie Triatlon od A do Z oraz, już chyba tradycyjne w tego typu publikacjach, Dodatki. W dodatkach nie zabrakło oczywiście tabel tempa, jakie należ(ałob)y utrzymywać, aby ukończyć poszczególne etapy w założonym czasie.
Książka zawiera oczywiście gotowe (albo prawie gotowe) plany treningowe. Jak można wywnioskować z tytułu publikacji, plany mające przygotować czytelnika do startu na wszystkich (oczywiście nie na raz i najlepiej po kolei) dystansach. Palny rozpisane są na poszczególne tygodnie, a do każdego tygodnia przypisane są po trzy kluczowe sesje dla każdej z dyscyplin. Jest to forma planu, który określiłbym jako pośrednią między gotowymi rozpiskami, jakich mnóstwo można znaleźć w Internecie, czy wydawnictwach drukowanych, a formą, jaką w swoich książkach proponuje na przykład Joe Friel. Moim zdaniem mocno mylące jest określenie kluczowe sesje. Osobiście, jako kluczowe postrzegam to, co przede wszystkim należy zrobić. Ale kto znajdzie czas na dziewięć (trzy dyscypliny po trzy sesje, nie chce wyjść inaczej) treningów w tygodniu?
Natomiast, nawet jeśli nie zdecydujemy się na skorzystanie z przedstawionych planów, na uwagę (nie tylko triatlonistów – z powodzeniem można zastosować to tylko biegając) zasługuje opracowany przez autora książki sposób oceny swojego poziomu obciążenia treningowego (w skrócie POT). Ów sposób składa się z trzech etapów. W pierwszym należy określić podstawowy POT. Uzależniony jest on przede wszystkim od wieku (dla mnie, jako trzydziestopięciolatka, podstawowy POT wynosi 155 punktów) Oddzielne kategorie stanowią zawodowi triatloniści oraz amatorzy zwyciężający w swojej kategorii. W drugim etapie należy swój POT spersonalizować. Należy zatem uwzględnić negatywne czynniki, takie jak stres, choroba czy brak snu (a nawet fakt oddania krwi), które uszczuplają naszą pulę (uwaga młodzi rodzice: bezsenna noc z powodu dziecka kosztuje dwukrotnie więcej niż normalna noc bez snu, bo aż dziesięć punktów). Pozytywne czynniki to przede wszystkim staż w sporcie, odpowiednia regeneracja oraz dobre nawyki. W ostatnim etapie wydajemy zgromadzone punkty, czyli… trenujemy. Ilość punktów, jakie wydamy uzależnione są od rodzaju, czasu trwania oraz intensywności danego treningu. W ogólnym zaś rozrachunku chodzi o to, by zachować płynność treningową, czyli nie wydawać więcej niż się posiada (można czasem coś odłożyć, względnie zrobić mały debet), co mogłoby prostą droga doprowadzić do przetrenowania.
Podsumowując całość, moim skromnym zdaniem książka napisana jest nieco zbyt chaotycznie. Wynika to poniekąd z koncepcji stopniowego zagłębiania się w świat triatlonu. Również z tego powodu pojawia się dosyć sporo (przynajmniej ja miałem takie odczucie) powtórzeń. Momentami jest aż nazbyt szczegółowa i trudno jest przebrnąć przez opisy poszczególnych, rozpisanych z minutową dokładnością, czynności, nie mówiąc już o ich spamiętaniu. No cóż, może niektórym taki układ i struktura odpowiada – mnie nie za bardzo.
Natomiast, co jeszcze raz podkreślę, naprawdę warto pochylić się nad sposobem oceny obciążenia treningowego. Jeśli tylko stanie mi zapału, w myśl biblijnej zasady Wszystko badajcie, a co szlachetne - zachowujcie (1 Tes 5:21), postaram się taki nawyk wdrożyć u siebie.
A jeśli chcielibyście sami przekonać się na ile wartościową pozycją jest Triatlon od A do Z, przygotowałem dla Was mały konkurs, w którym mam do rozdania dwa egzemplarze książki. Co należy zrobić? W komentarzu do niniejszego posta należy spróbować mnie przekonać, że warto rozpocząć przygodę z triatlonem (do czego mi się ostatnio nie pali). Konkurs trwa do momentu przekroczenia przeze mnie linii mety Silesia Maraton – czas start.
Przebiecmaraton.pl Przebiecmaraton.pl
Testy A/B. Od kliknięcia do klienta
Jak wielką moc kryją w sobie testy A/B wiedzą wszystkie osoby pracujące w działach marketingu oraz na stanowiskach związanych z szeroko rozumianą promocją. Jestem przekonany, że posiadają już one Testy A/B. Od kliknięcia do klienta lub planują zakupić tę publikację. Ich nie muszę przekonywać – tak pomyślałem stawiając kropkę w ostatnim zdaniu recenzji książki Dana Sirokera i Petea Koomena, po czym skasowałem dokument i napisałem tekst skierowany do zupełnie innego odbiorcy.
Prowadzisz własną działalność gospodarczą wykorzystującą Internet? Zaczynasz interesować się zagadnieniami reklamy? Chcesz dowiedzieć się w jaki sposób zmuszać do działania internautów?
Ta książka jest także dla Ciebie!
Na pewno jesteś ciekawy co to są owe testy A/B. Mówiąc w skrócie, jest to porównanie dwóch wersji strony internetowej w celu wybrania tej, która najlepiej spełni wymagania – np. umożliwi większą sprzedaż czy też pomoże zebrać większe datki. Elementem poddanym analizie może być kolorystyka, nagłówek, bądź rozmieszczenie obrazków i formularzy oraz wiele innych.
Tu podkreślę, że wykorzystanie w praktyce wszystkich informacji znalezionych w Testach A/B wymaga dużego nakładu finansowego (w tym nawet zatrudnienia specjalistów). Jednak zachowaj spokój! Mnóstwo zdobytych wiadomości będziesz mógł wykorzystać od razu, modyfikując i łącząc z posiadanym już doświadczeniem. Zapewniam Cię o tym, bo sam przekonałem się już o tym w praktyce.
Szczególną uwagę należy zwrócić na dokonania autorów. Praca w Google oraz dla sztabu wyborczego Baracka Obamy mówią same za siebie. Co więcej autorzy zdradzają najważniejsze tajemnice promocji, które wykorzystywali każdego dnia w swojej pracy.
Publikację oceniam najwyższą notą. Zasługuje na nią!
Ocena: 10/10
Prowadzisz własną działalność gospodarczą wykorzystującą Internet? Zaczynasz interesować się zagadnieniami reklamy? Chcesz dowiedzieć się w jaki sposób zmuszać do działania internautów?
Ta książka jest także dla Ciebie!
Na pewno jesteś ciekawy co to są owe testy A/B. Mówiąc w skrócie, jest to porównanie dwóch wersji strony internetowej w celu wybrania tej, która najlepiej spełni wymagania – np. umożliwi większą sprzedaż czy też pomoże zebrać większe datki. Elementem poddanym analizie może być kolorystyka, nagłówek, bądź rozmieszczenie obrazków i formularzy oraz wiele innych.
Tu podkreślę, że wykorzystanie w praktyce wszystkich informacji znalezionych w Testach A/B wymaga dużego nakładu finansowego (w tym nawet zatrudnienia specjalistów). Jednak zachowaj spokój! Mnóstwo zdobytych wiadomości będziesz mógł wykorzystać od razu, modyfikując i łącząc z posiadanym już doświadczeniem. Zapewniam Cię o tym, bo sam przekonałem się już o tym w praktyce.
Szczególną uwagę należy zwrócić na dokonania autorów. Praca w Google oraz dla sztabu wyborczego Baracka Obamy mówią same za siebie. Co więcej autorzy zdradzają najważniejsze tajemnice promocji, które wykorzystywali każdego dnia w swojej pracy.
Publikację oceniam najwyższą notą. Zasługuje na nią!
Ocena: 10/10
Napisz Tekst Kuba Sosnowski
