Recenzje

Kolejna pozycja książkowa poświęcona szeroko rozumianemu hinduizmowi i Wedom za mną. W tym przypadku mówimy tu o tej części Wed poświęconej zdrowiu. Dla kogoś kto zajmuje się jogą, (zarówno w tradycyjnym medytacyjno-mistyczno-poznawczym jak i w nowoczesnym znaczeniu tego słowa) temat ajurwedy i jej zaleceń stanie się wcześniej czy później przedmiotem zainteresowania. Dlatego książka „Ajurweda w praktyce. Jak współcześnie stosować starożytną sztukę leczenia” autorstwa Agnieszki i Macieja Wielobóbów wydaje się obowiązkową lekturą.

"Ajurweda w praktyce" – recenzja. Krysznakirtan

26 września 2014 przez Krysznakirtan Zostaw komentarz

SZCZYPTA KONTROWERSJI CZYLI RECENZJA PEWNEJ KSIĄŻKI…

Jakiś czas temu dzięki uprzejmości wydawnictwa Helion otrzymałam książkę „Eat stop Eat. Stosuj post, zgub zbędne kilogramy i osiągnij zdrowie” autorstwa  Brada Pilona. Zapowiedź książki zaintrygowała mnie do tego stopnia, że pochłonęłam ją w ciągu 2 dni, głównie podczas wakacyjnej trasy. Publikacja obejmuje temat postu czyli tak negatywnie ocenianego zewsząd głodzenia się. Jesteście ciekawi co autor miał na myśli? 

Brad Pilon zdecydował się opisać własne wieloletnie doświadczenia o stopniowej zmianie w sposobie odżywiania. Od najmłodszych lat interesował się odżywianiem i wertował publikacje i magazyny na temat odżywiania oraz treningu. Pasja przerodziła się w pracę, ponieważ po ukończonych z wyróżnieniem studiach z dziedziny dietetyki objął posadę analityka w jednej z amerykańskich firm produkujących suplementy diety. W późniejszym czasie ukończył również studia biologiczne. Sama jestem biotechnologiem z wykształcenia, więc łatwiej mi uwierzyć osobie, która posiadła stosowną wiedzę w temacie, w którym się wypowiada, a przedstawione informacje mają potwierdzenie w podanych publikacjach i artykułach źródłowych.

Autor zachęca do stosowania 24-godzinnej przerwy w jedzeniu raz lub dwa na tydzień. Wszelkie szczegóły techniczne jak tego dokonać znajdziecie w książce. Ja chciałabym się skupić na innych aspektach zawartych w książce. Przede wszystkim powstało pytanie, dlaczego Pilon zrezygnował ze świetnej pracy i zajął się głoszeniem swojej kontrowersyjnej teorii? Po latach spędzonych w królestwie suplementów zauważył, iż wszelkie proponowane diety odchudzające skupiają się na ograniczeniach poszczególnych składników spożywczych (np. nie jedz cukrów, tłuszczy, produktów z wysokim indeksem glikemicznym), a także nakazach spożywania innych w tym suplementów.  Jak grzyby po deszczu powstają ciągle nowe produkty reklamowane jako zdrowe, fit czy lekkie. Najczęściej jest to jedynie działanie marketingowe, a gdy wczytamy się w etykiety tych cudownych nowości okazuje się, że składzie znajdziemy wiele chemicznych, niezdrowych dodatków. Słodziki zamiast cukru, aromaty, barwniki, konserwanty to tylko niektóre z nich. Od dłuższego czasu studiuję dokładnie skład kupowanych surowców i niestety muszę przyznać temu rację. Dietetyk zwraca naszą uwagę, że moda na odchudzanie, bycie fit sugerowana jest przez wielkie korporacje produkujące pożądane produkty nie tylko z branży spożywczej, ale też odzieżowej i elektronicznej.  Producenci prześcigają się w pomysłach tak abyśmy kupowali ich produkty, a tym samym nasze pieniądze wędrowały na ich konta. Tak samo zauważył fakt, że „jeśli jakaś koncepcja pojawi się w druku wystarczająco często i wystarczająco dużo ludzi uzna ją za prawdziwą, to taka się staje bez względu na to, jak bardzo w rzeczywistości jest błędna” Tak właśnie powstają zasady, które uznajemy dopóki kolejne badania nie wykażą ich nieprawidłowości. Często też prowadzi się badania pod pewnym ustalonym kątem tak, aby wyniki można było interpretować na korzyść firm, które de facto opłacają je z funduszy generowanych z naszych kieszeni Koło się zatacza prawda?

AVR. Praktyczne projekty to kompendium wiedzy na temat mikrokontrolerów z rodziny XMEGA, czyli dużego, technologicznego skoku naprzód przygotowanego przez firmę Atmel, po sukcesie wysłużonych ATmeg i ATtiny.



Co dokładnie znajdziemy w tej propozycji wydawnictwa Helion? O tym w recenzji.



Dla kogo jest ta książka?

Jeśli tak jak ja jesteś zakochany (bądź zakochana) w starych 8-bitowcach Atmela i jeżeli ich możliwości powoli przestają Ci wystarczać, to jest to dobry moment, aby nareszcie zobaczyć, co znajduje się „za horyzontem”.



XMEGA to rodzina stosunkowo już stara, a przez to posiadająca bogatą społeczność użytkowników, obszerne i poprawione dokumentacje oraz upowszechnione niezbędne narzędzia.

Książka ta pomoże Ci zdobyć ogólne rozeznanie w temacie. Jest napisana językiem przyjaznym dla czytelników. Nawet mało doświadczona osoba powinna sobie z nią poradzić. Duży nacisk położono na stronę praktyczną (co można już wywnioskować po samym tytule). Brakowało mi tego w innych pozycjach. Zabawy z kodem z danego rozdziału zawsze przynoszą dla mnie więcej dobrego, niż sucha teoria albo porady w stylu „ogólnie robi się tak i tak, ale nie tak – bo nie”.



Co w niej znajdziemy?

Książka posiada ponad 600 stron i została podzielona na 19 rozdziałów. To mało, jak na tak rozbudowaną rodzinę mikrokontrolerów (same manuale i datasheety firmy Atmel zajmują łącznie znacznie, znacznie więcej), ale w zupełności wystarczająco dla osoby początkującej i średnio-zaawansowanej.



Opisano najistotniejsze zagadnienia, a każde wzbogacono kodem źródłowym, który po prostu działa i który z powodzeniem można wykorzystać we własnych projektach. Autor podjął się objaśnienia takich zagadnień, jak pierwsze kroki programisty – instalacja środowiska, ogólne informacje o rodzinie XMEGA, wybór programatora itp. Później zapoznamy się z organizacją i zarządzaniem projektem, czyli sprawą przydatną, choć – w moim przypadku – mało interesującą. Jeśli kogoś ciekawią zagadnienia systemów wersjonowania, to znajdzie tutaj trochę informacji na ten temat.



Jak tworzyć lepszy i efektywniejszy kod? Jak opanować złożone typy danych i listy? To zagadnienia ze sporej części książki zawierającej wskazówki przydatne dla każdego.



Nawet „starsi wyjadacze” znajdą tu coś dla siebie.

Dla większości będzie to jednak po prostu wstęp do optymalizacji oprogramowania oraz wiedzy z zakresu tablic, struktur, list i buforów. Jest też niewielka część poświęcona nazwom rejestrów i układów peryferyjnych XMEGA.



W kolejnej – największej objętościowo – części znajduje się wszystko, co dobra książka o programowaniu danej rodziny mikrokontrolerów posiadać powinna – informacje o korzystaniu z portów IO, pamięci Flash i EEPROM, konfiguracji pętli PLL, obsłudze przerwań, o timerach, licznikach i kontrolerach DMA.



Dużą niespodzianką był dla mnie rozdział mówiący o praktycznym wykorzystaniu… diod LED. Mowa zwłaszcza o taśmach, matrychach i wyświetlaczach LEDowych, również tych RGB. Świetny sposób na utrwalenie zdobytej wiedzy, bo chyba każdy z nas robił bądź zrobi kiedyś urządzenie wykorzystujące popularne „świecidełka”.



Jest także rozdział poświęcony układom RTC, tak bardzo przydatnym w systemach odmierzania dłuższych odcinków czasu. Na koniec słów kilka o tematyce wizualizacji danych, czyli po prostu przedstawianiu danych z urządzenia w sposób jasny i zrozumiały dla odbiorcy. Słowem kluczowym jest tutaj „Atmel Data Visualizer”, bardzo ciekawe narzędzie, z którym wcześniej nie miałem okazji pracować. Zainteresowanych odsyłam do opisu jego możliwości.



Interfejsy podczerwieni odchodziły powoli na emeryturę, lecz nieoczekiwanie w ostatnich latach powróciły do łask. Tym bardziej może ucieszyć Was fakt, że książka zawiera cały rozdział traktujący o uruchomieniu IrDA oraz IRCOM na mikrokontrolerach XMEGA. Znajdziemy tu informacje o standardach NEC, kodzie RC5, oraz wszystkim, co potrzebne by zacząć bawić się tą technologią we własnych projektach.



Czy warto?

Jeśli ktoś szuka pomocy w nauce programowania starych ATmega lub ATtiny, to znajdzie tutaj garść uniwersalnych informacji. Nie jest to jednak podręcznik przeznaczony dla tej podrodziny. Książka w całości skupia się na XMEGA. Dla osób, które myślą, że napisałem to z wyrzutem do autora – nic bardziej mylnego! Lektura tej książki pomogła mi zrozumieć, że już zdecydowanie czas “pójść dalej” w kwestii 8-bitowych mikrokontrolerów oraz że 32-bitowe ARM nie są jedynym możliwym krokiem naprzód. Zdecydowanie polecam. Zainteresowanych zachęcam do zapoznania się z dołączonym fragmentem książki. Książkę kupić można w wersji papierowej oraz tańszej elektronicznej.

Nie kazał na siebie długo czekać. Nie pozwolił o sobie zapomnieć.



Kto?



Mr Fire, jak często bywa nazywany dr Joe Vitale. Czyli światowej sławy guru od marketingu i rozwoju osobistego, producent (53!) książek (sic!), muzyk i… (długo by jeszcze wymieniać). Po ostatnim małym rozczarowaniu „Wiarą”, mierzę się z jego kolejną pozycją. Towarzyszy mi ciekawość. W jakiej formie jest Mr Fire i czy jest w stanie rozpalić we mnie chociażby iskrę inspiracji?



Jego najnowsza pozycja – „Od Zera” – stanowi kontynuację wydanej kilka lat wcześniej (wraz z dr Ihaleakala Hew Len’em) książki pt. „Zero ograniczeń. Sekret osiągnięcia bogactwa, zdrowia i harmonii ze światem”. Jak czytamy na okładce, „Książka, którą trzymasz w ręku, zaczyna się w miejscu, w którym skończyła się poprzednia”. Dlatego też, jeśli nie czytałeś żadnej z tych książek, proponuję zacząć od części pierwszej. Obie te pozycje poświęcone są mistycznemu Ho’oponopono – starożytnej, hawajskiej technice uzdrawiania, do której dr Joe Vitale uzyskał wtajemniczenie i której naucza na swoich seminariach. Co istotne, po lekturze książki nie mam wątpliwości, iż autor jest przede wszystkim doświadczonym praktykiem tej metody, a nie tylko teoretykiem.



„Ale czym jest to Ho-o-coś-tam?” „I czym jest owe tytułowe <Zero>” – możesz spytać? Otóż, (bardzo upraszczając) Ho’oponopono to proces głębokiego oczyszczania się z ograniczających programów (czyli przekonań, emocji, negatywnych wspomnień itd.), które oddzielają od siebie samego, innych ludzi i Boga. Techniki tego procesu, takie jak powtarzanie czterech fraz, modlitwa czy medytacja, to z kolei tylko narzędzia do osiągnięcia stanu „Zero”. A ów tajemniczy stan to nic innego jak absolutny spokój umysłu, niezmąconego negatywnym myśleniem, lękiem czy innymi destrukcyjnymi poziomami świadomości. Innymi słowy – buddyjska „Pustka”, czyli najwyższy etap rozwoju, prowadzący do Oświecenia. Lub po prostu – pierwotny stan dziecka – ufnego i kochającego bez lęku, twórczego, ciekawego świata, radosnego i niewinnego. Prawda, że obietnica osiągnięcia takiego stanu brzmi kusząco?



Chociaż Joe Vitale obiecuje Czytelnikowi wyjawienie sekretów i podanie najgłębszych technik (do tej pory skrywanych pod zasłoną klauzuli poufności), do obietnicy tej należy podejść z dystansem godnym znawcy marketingowych sztuczek. „Od Zera” to bowiem przede wszystkim uzupełnienie i rozwinięcie treści zawartych w „Zero ograniczeń”. O ile pierwsza z nich okazała się dla mnie niezwykle odkrywcza (może nawet przełomowa), o tyle druga już nie budzi we mnie takich emocji. A do owych sekretów zaliczyć należy przede wszystkim kulisy powstawania pierwszej książki i reakcje na nią („Gówno uderza w wiatrak”) oraz kuluary znajomości autora z legendarnym doktorem Hew Len’em czy Morrną Simeoną. Vitale, jak to ma w zwyczaju (i co jest charakterystyczne do jego stylu), nie oszczędza na słowach (i drzewach), gdy chodzi o jego doświadczenia i osobiste historie. Taki styl jednych może zaciekawić i wzbudzić sympatię do autora, a innych – zirytować swego rodzaju autopromocją.



Według mnie, to, co stanowi sedno metody Ho’oponopono, zawarte zostało już w pierwszej książce, a drugą potraktować należy jako pozycje „nadobowiązkową”. Dla wyjątkowo zainteresowanych tematem. Być może zastanawiasz się teraz, czy w takim razie w najnowszej książce znajdziesz jakieś zaawansowane techniki, dla których warto by ją kupić i poświęcić kilka godzin czasu na lekturę. Moja odpowiedź brzmi: „I tak, i nie”. Rzeczywiście, Vitale dodaje do kluczowych „4 fraz” kilka innych sposobów na oczyszczenie i osiągnięcie stanu „Zero”, takich jak modlitwa czy medytacja „Białej tablicy”; dzieli się także swoimi sposobami, do których zaliczyć można (jak twierdzi)… dosłownie wszystko (Tak, dokładnie – wszystko, co sobie stworzysz z odpowiednią intencją, może służyć Ci do osiągnięcia stanu „Zero”). Ale to wszystko. Jeśli ktoś wyda 39,90 zł, licząc na spektakularne narzędzia, to może się rozczarować. Bo ta książka to nie skrzynka z narzędziami.



Jeśli chodzi o konstrukcję książki, „Od zera” umownie podzielić można na trzy części. W pierwszej autor opisuje proces poznawania Ho’oponopono i nauczycieli tej metody oraz proces tworzenia pierwszej książki, a także to, co działo się po jej wydaniu. W kolejnej części uzupełnia i rozwija metodę; porusza zagadnienia takie, jak „Ho’oponopono a prawo przyciągania” czy „życie intencją a życie inspiracją” i niejako „przy okazji” podaje kilka nowych sposobów oczyszczania, wplecionych w treść. Ostatnia część to zbiór dodatków, wśród których znalazły się „pytania i odpowiedzi” na temat metody, przedruk wywiadu z autorem, refleksje a także dwie medytacje. Dopełnienie stanowią świadectwa osób w postaci przedruków listów i e-maili, którym pomogła ta hawajska metoda. Wszystko podane oczywiście w stylu amerykańskich poradników, czyli – jak dla mnie – przesłodzone. Całość liczy prawie 300 stron. I – jeśli tylko w kimś nie budzą oporu tego typu treści – książkę czyta się naprawdę dobrze; przykuwa i utrzymuje uwagę, wciąga. Natomiast po raz kolejny mam wrażenie, że (mimo iż bardzo dobry) jest to znów kolejny produkt marketingowy, promujący markę i inne produkty Vitale’go.



​„Od Zera” polecić mogę przede wszystkim osobom zainteresowanym Ho’oponopono (bo na rodzimym rynku pozycji na ten temat jednak wiele nie ma) oraz fanom autora (jest w formie!). A także – uwaga – tym, którzy „magnetycznego pisania” chcą uczyć się od najlepszych. Bo w tej kwestii Joe Vitale jest dla mnie niekwestionowanym guru. I chociaż jego książki czasem mnie irytują, to jednak warsztatowo… są dobre.

Nie kazał na siebie długo czekać. Nie pozwolił o sobie zapomnieć.



Kto?



Mr Fire, jak często bywa nazywany dr Joe Vitale. Czyli światowej sławy guru od marketingu i rozwoju osobistego, producent (53!) książek (sic!), muzyk i… (długo by jeszcze wymieniać). Po ostatnim małym rozczarowaniu „Wiarą”, mierzę się z jego kolejną pozycją. Towarzyszy mi ciekawość. W jakiej formie jest Mr Fire i czy jest w stanie rozpalić we mnie chociażby iskrę inspiracji?



Jego najnowsza pozycja – „Od Zera” – stanowi kontynuację wydanej kilka lat wcześniej (wraz z dr Ihaleakala Hew Len’em) książki pt. „Zero ograniczeń. Sekret osiągnięcia bogactwa, zdrowia i harmonii ze światem”. Jak czytamy na okładce, „Książka, którą trzymasz w ręku, zaczyna się w miejscu, w którym skończyła się poprzednia”. Dlatego też, jeśli nie czytałeś żadnej z tych książek, proponuję zacząć od części pierwszej. Obie te pozycje poświęcone są mistycznemu Ho’oponopono – starożytnej, hawajskiej technice uzdrawiania, do której dr Joe Vitale uzyskał wtajemniczenie i której naucza na swoich seminariach. Co istotne, po lekturze książki nie mam wątpliwości, iż autor jest przede wszystkim doświadczonym praktykiem tej metody, a nie tylko teoretykiem.



„Ale czym jest to Ho-o-coś-tam?” „I czym jest owe tytułowe <Zero>” – możesz spytać? Otóż, (bardzo upraszczając) Ho’oponopono to proces głębokiego oczyszczania się z ograniczających programów (czyli przekonań, emocji, negatywnych wspomnień itd.), które oddzielają od siebie samego, innych ludzi i Boga. Techniki tego procesu, takie jak powtarzanie czterech fraz, modlitwa czy medytacja, to z kolei tylko narzędzia do osiągnięcia stanu „Zero”. A ów tajemniczy stan to nic innego jak absolutny spokój umysłu, niezmąconego negatywnym myśleniem, lękiem czy innymi destrukcyjnymi poziomami świadomości. Innymi słowy – buddyjska „Pustka”, czyli najwyższy etap rozwoju, prowadzący do Oświecenia. Lub po prostu – pierwotny stan dziecka – ufnego i kochającego bez lęku, twórczego, ciekawego świata, radosnego i niewinnego. Prawda, że obietnica osiągnięcia takiego stanu brzmi kusząco?



Chociaż Joe Vitale obiecuje Czytelnikowi wyjawienie sekretów i podanie najgłębszych technik (do tej pory skrywanych pod zasłoną klauzuli poufności), do obietnicy tej należy podejść z dystansem godnym znawcy marketingowych sztuczek. „Od Zera” to bowiem przede wszystkim uzupełnienie i rozwinięcie treści zawartych w „Zero ograniczeń”. O ile pierwsza z nich okazała się dla mnie niezwykle odkrywcza (może nawet przełomowa), o tyle druga już nie budzi we mnie takich emocji. A do owych sekretów zaliczyć należy przede wszystkim kulisy powstawania pierwszej książki i reakcje na nią („Gówno uderza w wiatrak”) oraz kuluary znajomości autora z legendarnym doktorem Hew Len’em czy Morrną Simeoną. Vitale, jak to ma w zwyczaju (i co jest charakterystyczne do jego stylu), nie oszczędza na słowach (i drzewach), gdy chodzi o jego doświadczenia i osobiste historie. Taki styl jednych może zaciekawić i wzbudzić sympatię do autora, a innych – zirytować swego rodzaju autopromocją.



Według mnie, to, co stanowi sedno metody Ho’oponopono, zawarte zostało już w pierwszej książce, a drugą potraktować należy jako pozycje „nadobowiązkową”. Dla wyjątkowo zainteresowanych tematem. Być może zastanawiasz się teraz, czy w takim razie w najnowszej książce znajdziesz jakieś zaawansowane techniki, dla których warto by ją kupić i poświęcić kilka godzin czasu na lekturę. Moja odpowiedź brzmi: „I tak, i nie”. Rzeczywiście, Vitale dodaje do kluczowych „4 fraz” kilka innych sposobów na oczyszczenie i osiągnięcie stanu „Zero”, takich jak modlitwa czy medytacja „Białej tablicy”; dzieli się także swoimi sposobami, do których zaliczyć można (jak twierdzi)… dosłownie wszystko (Tak, dokładnie – wszystko, co sobie stworzysz z odpowiednią intencją, może służyć Ci do osiągnięcia stanu „Zero”). Ale to wszystko. Jeśli ktoś wyda 39,90 zł, licząc na spektakularne narzędzia, to może się rozczarować. Bo ta książka to nie skrzynka z narzędziami.



Jeśli chodzi o konstrukcję książki, „Od zera” umownie podzielić można na trzy części. W pierwszej autor opisuje proces poznawania Ho’oponopono i nauczycieli tej metody oraz proces tworzenia pierwszej książki, a także to, co działo się po jej wydaniu. W kolejnej części uzupełnia i rozwija metodę; porusza zagadnienia takie, jak „Ho’oponopono a prawo przyciągania” czy „życie intencją a życie inspiracją” i niejako „przy okazji” podaje kilka nowych sposobów oczyszczania, wplecionych w treść. Ostatnia część to zbiór dodatków, wśród których znalazły się „pytania i odpowiedzi” na temat metody, przedruk wywiadu z autorem, refleksje a także dwie medytacje. Dopełnienie stanowią świadectwa osób w postaci przedruków listów i e-maili, którym pomogła ta hawajska metoda. Wszystko podane oczywiście w stylu amerykańskich poradników, czyli – jak dla mnie – przesłodzone. Całość liczy prawie 300 stron. I – jeśli tylko w kimś nie budzą oporu tego typu treści – książkę czyta się naprawdę dobrze; przykuwa i utrzymuje uwagę, wciąga. Natomiast po raz kolejny mam wrażenie, że (mimo iż bardzo dobry) jest to znów kolejny produkt marketingowy, promujący markę i inne produkty Vitale’go.



​„Od Zera” polecić mogę przede wszystkim osobom zainteresowanym Ho’oponopono (bo na rodzimym rynku pozycji na ten temat jednak wiele nie ma) oraz fanom autora (jest w formie!). A także – uwaga – tym, którzy „magnetycznego pisania” chcą uczyć się od najlepszych. Bo w tej kwestii Joe Vitale jest dla mnie niekwestionowanym guru. I chociaż jego książki czasem mnie irytują, to jednak warsztatowo… są dobre.

Historie kobiet są z założenia „bardziej ohydne” – uważa Iwasiów – bo zadają kłam stereotypowi matki Polki, istoty zaradnej, doskonałej i nieco oderwanej od rzeczywistości.



Sporo podniosłych słów pada przy okazji obchodów 25-lecia polskiej wolności. Inga Iwasiów bardzo wyraźnie – i sprytnie – od tej narracji odchodzi. Dlaczego sprytnie? Bo jej najnowsza powieść„W powietrzu” to w zasadzie spis erotycznych doświadczeń. Raczej relacji niż związków. Raczej homo- niż heteroseksualnych. A jeśli monogamicznych, to zawsze tak pomyślanych, żeby dało się zbiec, nim któraś ze stron złoży poważniejszą deklarację (typu: „wychowajmy razem dziecko”). Bohaterka tej powieści – redaktor nieźle prosperującego magazynu literackiego – nieustannie bada swoje (cudze przy okazji) granice, próbuje się dookreślić i ustalić rzecz banalną: czym jest szczęście. Opowieść snuje bez pruderii, nie skąpi szczegółów. Iwasiów do repertuaru swoich specjalizacji dopisuje więc właśnie powieść erotyczną, ale bez obaw, nie o gorszenie tu chodzi, ale o sposób opowiadania o polskiej transformacji przez pryzmat ­obyczajowości, kobiecej intymności i zmieniającego się otoczenia: kanapotapczany i meblościanki ustępują składanym meblom, zamknięte w czterech ścianach redakcje – wielopiętrowym wieżowcom. Nastaje „epoka filii”, zawrotnej komputeryzacji i rozmaitych kompromisów. Iwasiów ­świetnie opisuje te niuanse, diagnozując przy okazji, niby mimochodem, stan polskiej literatury. Podobne rozwiązania znajdziemy np. w „Badaniach nad ukraińskim seksem” Oksany Zabużko.

Ukazujący się w tym samym czasie zbiór – w większości już znanych – opowiadań„Smaki i dotyki” jest względem „W powietrzu” komplementarny – to kolejne portrety kobiet na różne sposoby poturbowanych przez los. Historie kobiet są z założenia „bardziej ohydne” – uważa Iwasiów – bo zadają kłam stereotypowi matki Polki, istoty zaradnej, doskonałej i nieco oderwanej od rzeczywistości. Proza Iwasiów jest więc tym razem bardzo sensualna, ale przede wszystkim uczciwa.