Recenzje
Fotografia kulinarna dla blogerów
Polecana książka: „Fotografia kulinarna dla blogerów” Matt Armendariz
Długo przed powstaniem bloga fotografowałam jedzenie. Ustawiałam, dekorowałam i uczyłam się metodą prób i błędów. Do osiągnięcia ideału jeszcze mi daleko, raczkuję, jestem na początku i ciągle czuję niedosyt w tej materii. Dotychczas wszystkie zdjęcia robiłam odnosząc się jedynie do własnego poczucia estetyki. Żadnych zasad i teorii – wszystko „na czuja”. Kiedy zobaczyłam w Empiku tę książkę postanowiłam ją kupić. Chciałam dowiedzieć się czegoś konkretnego, nieco teorii podanej w przyzwoity sposób.
Co znajdziesz w tej książce?
Dowiesz się jaki aparat i obiektyw wybrać do osiągnięcia zamierzonego efektu. Czym jest głębia ostrości? Jak komponować potrawy i „bawić się” światłem (nie myślałam, że jest aż tak bardzo kluczowe). Zobaczysz zdjęcia jednego ujęcia w różnych kombinacjach, z różnych perspektyw, przed retuszem i po nim – efekt piorunujący. Jak sobie radzić z potrawami trudnymi do sfotografowania? Jak wygląda „od kuchni” robienie zdjęć i może zaczniesz współczuć blogerom kulinarnym, którzy wszystkie ciekawie przygotowane i pięknie podane (gorące) posiłki jadają zimne, blogowanie zobowiązuje i niesie pewne wyrzeczenia.
Nie brakuje zdjęć, oczywiście jedzenia, wiec zanim zaczniesz przeglądać książkę koniecznie coś zjedz, bo zrobisz się głodna od samego oglądania.
Czy warto ją kupić?
Ja nie żałuję! Wiele nowych rzeczy się dowiedziałam i myślę, że przy dalszej (wnikliwszej) analizie jej książki dowiem się jeszcze więcej ciekawych porad, które wykorzystam podczas robienia zdjęć. Dla osób zaczynających swoją przygodę z fotografią zwłaszcza kulinarną, jest to odpowiednia pozycja. Dla tych którzy z aparatem nie rozstają się od urodzenia, może okazać się mało interesująca. To tak, jakby gimnazjalista poszedł na lekcje do pierwszej klasy podstawówki. Nudził by się, bo wszystko byłoby oczywiste, ale może i znalazłoby się coś do nadrobienia, podpatrzenia czy sprawdzenia samych siebie. Tak samo jest z tą książką!
Długo przed powstaniem bloga fotografowałam jedzenie. Ustawiałam, dekorowałam i uczyłam się metodą prób i błędów. Do osiągnięcia ideału jeszcze mi daleko, raczkuję, jestem na początku i ciągle czuję niedosyt w tej materii. Dotychczas wszystkie zdjęcia robiłam odnosząc się jedynie do własnego poczucia estetyki. Żadnych zasad i teorii – wszystko „na czuja”. Kiedy zobaczyłam w Empiku tę książkę postanowiłam ją kupić. Chciałam dowiedzieć się czegoś konkretnego, nieco teorii podanej w przyzwoity sposób.
Co znajdziesz w tej książce?
Dowiesz się jaki aparat i obiektyw wybrać do osiągnięcia zamierzonego efektu. Czym jest głębia ostrości? Jak komponować potrawy i „bawić się” światłem (nie myślałam, że jest aż tak bardzo kluczowe). Zobaczysz zdjęcia jednego ujęcia w różnych kombinacjach, z różnych perspektyw, przed retuszem i po nim – efekt piorunujący. Jak sobie radzić z potrawami trudnymi do sfotografowania? Jak wygląda „od kuchni” robienie zdjęć i może zaczniesz współczuć blogerom kulinarnym, którzy wszystkie ciekawie przygotowane i pięknie podane (gorące) posiłki jadają zimne, blogowanie zobowiązuje i niesie pewne wyrzeczenia.
Nie brakuje zdjęć, oczywiście jedzenia, wiec zanim zaczniesz przeglądać książkę koniecznie coś zjedz, bo zrobisz się głodna od samego oglądania.
Czy warto ją kupić?
Ja nie żałuję! Wiele nowych rzeczy się dowiedziałam i myślę, że przy dalszej (wnikliwszej) analizie jej książki dowiem się jeszcze więcej ciekawych porad, które wykorzystam podczas robienia zdjęć. Dla osób zaczynających swoją przygodę z fotografią zwłaszcza kulinarną, jest to odpowiednia pozycja. Dla tych którzy z aparatem nie rozstają się od urodzenia, może okazać się mało interesująca. To tak, jakby gimnazjalista poszedł na lekcje do pierwszej klasy podstawówki. Nudził by się, bo wszystko byłoby oczywiste, ale może i znalazłoby się coś do nadrobienia, podpatrzenia czy sprawdzenia samych siebie. Tak samo jest z tą książką!
Lifemaniaczka.pl Dominika
W powietrzu
Tą książką przeciwnicy gender będą przerażeni. Bohaterka Ingi Iwasiów przyznaje się do oglądania pornografii i otwarcie mówi, co lubi w niej najbardziej. Bez eufemizmów opowiada o erotycznych przygodach, wiedząc, że narazi tym własną reputację. Rozkochuje, rzuca, zalicza, a przecież… jest kobietą. Wreszcie powieść łamiącą wszelkie płciowe stereotypy.
Z tak silnie wykreowaną postacią kobiecą, „W powietrzu” nie ma szans na wejście do kanonu szkolnych lektur. Dziewczyny nie są przecież ani tak pewne siebie, ani wyrafinowane, ani tak otwarte „w tych sprawach”. A Iwasiów kreśli portret niezwykle silnej osobowości, która cała jest jak tytuł czasopisma, które wydaje – bez kompromisów. Bohaterka od najmłodszych lat wiedziała, że jakoś nie pasowała do ról narzucanych przez otoczenie. Z przyjemnością wkładała męski garnitur, ale nie myślała, by szukać mężczyzny dla siebie. Ci specjalnie jej też nie rozchwytywali. Widząc jej krótkie włosy pytali tylko złośliwie „tyfus czy weszki”. Sama zresztą przyznaje bez zawodu, że „nie miała niczego, o co mogliby zaczepić ręce: włosów, piersi, bioder, odsłoniętych kolan”.
Ale „W powietrzu” nie jest tylko biologicznym opisem zbliżeń czy naturalistycznym pamiętnikiem nimfomanki. Mimo że bohaterka wiele uwagi poświęca byłym partnerom i partnerkom, w gruncie rzeczy analizuje swoją seksualność, obserwuje jak zmienia się jej zapatrywanie na świat, choć jak podkreśla – „nigdy nie miała kłopotów z tożsamością”. Była, na ile to możliwe, sobą i zwykle nie zastanawiała się, co może pomyśleć o niej otoczenie, a etykietę „egoistka” mogłaby mieć przyklejoną do dowodu.
Plot można określić jednym zdaniem, parafrazując samą Iwasiów – najpierw zabawy w przedszkolu w ulubione „ogrywanie męża”, a po 14-tych urodzinach prawdziwe „polowanie” –uwodzenie nauczyciela WF-u, zdrada narzeczonego ze wspólną koleżanką, organizowanie miłosnych trójkątów. „W powietrzu” jest powieścią mówiącą o seksie bez ogródek, pensjonarskiego czerwienienia i przemilczania fizjologicznych szczegółów. Nie ma w niej też miejsca na intymne opisy „uprawiania miłości” w blasku świec i nastrojowej muzyce.
Tutaj ciała stykają się na wersalce w zaatakowanej przez grzyby kawalerce, kochanek sapie, pachnie wodą kolońską „Brutal”, a po stosunku szybko zasypia. Ale dla bohaterki to nawet lepiej. Nie lubi się przytulać ani dzielić swoją codziennością. Jak sama mówi „w miłości łatwiej jej zrzucać ubrania niż jeść wspólne śniadanie”.
Tutaj ciała stykają się na wersalce w zaatakowanej przez grzyby kawalerce, kochanek sapie, pachnie wodą kolońską „Brutal”, a po stosunku szybko zasypia. Ale dla bohaterki to nawet lepiej. Nie lubi się przytulać ani dzielić swoją codziennością. Jak sama mówi „w miłości łatwiej jej zrzucać ubrania niż jeść wspólne śniadanie”.
Z tak silnie wykreowaną postacią kobiecą, „W powietrzu” nie ma szans na wejście do kanonu szkolnych lektur. Dziewczyny nie są przecież ani tak pewne siebie, ani wyrafinowane, ani tak otwarte „w tych sprawach”. A Iwasiów kreśli portret niezwykle silnej osobowości, która cała jest jak tytuł czasopisma, które wydaje – bez kompromisów. Bohaterka od najmłodszych lat wiedziała, że jakoś nie pasowała do ról narzucanych przez otoczenie. Z przyjemnością wkładała męski garnitur, ale nie myślała, by szukać mężczyzny dla siebie. Ci specjalnie jej też nie rozchwytywali. Widząc jej krótkie włosy pytali tylko złośliwie „tyfus czy weszki”. Sama zresztą przyznaje bez zawodu, że „nie miała niczego, o co mogliby zaczepić ręce: włosów, piersi, bioder, odsłoniętych kolan”.
Oswojenie się z własnym, niedoskonałym ciałem pozwala uwolnić się od wzorca kobiecości, jakim atakowane są dziewczynki od najmłodszych lat. Iwasiów dekonstruuje mit, jakoby od uroda miała być pierwszym czynnikiem wpływającym na nasze poczucie wartości. Żeby czuć się atrakcyjną nie trzeba gonić za ideałem, a siła bohaterki wcale nie wypływa z mini i szpilek. Powieść nie pozostawia także suchej nitki na obowiązkach i rolach, jakie kobiety „powinny” spełniać.
Przekaz jest jasny – mogą robić to, co chcą, a nie spełniać cudze oczekiwania. Mimo że rodzina i znajomi wymyślili bohaterce „rolę porządnej dziewczyny”, nie dała wcisnąć się w ten sztywny gorset ról. Wybiera własną ścieżkę i nie boi się iść za pragnieniami – także, a może przede wszystkim, wtedy, gdy oznaczają seksualną satysfakcję.
Ale „W powietrzu” nie jest tylko biologicznym opisem zbliżeń czy naturalistycznym pamiętnikiem nimfomanki. Mimo że bohaterka wiele uwagi poświęca byłym partnerom i partnerkom, w gruncie rzeczy analizuje swoją seksualność, obserwuje jak zmienia się jej zapatrywanie na świat, choć jak podkreśla – „nigdy nie miała kłopotów z tożsamością”. Była, na ile to możliwe, sobą i zwykle nie zastanawiała się, co może pomyśleć o niej otoczenie, a etykietę „egoistka” mogłaby mieć przyklejoną do dowodu.
Poza tym, że wydana przez Wielką Literę powieść przez dziesiątki stron kpi sobie z płciowych stereotypów, jest także celnie uchwyconym zapisem czasu. W tle miłosnych uniesień płynie spokojnie historia PRL. Matki zmywają grzecznie po obiedzie, dzieci rodzi się bez poradników, a wyjście za mąż uchodzi za życiowy sukces. W takich okolicznościach postać wykreowana przez Iwasiów wypada ze swoim wykształceniem i niezależnością bardzo nowocześnie. I chyba tę niezależność bohaterka ceni sobie najbardziej. Choć z pozoru liczy się dla niej przede wszystkim przyjemność, największą wartością stanowi właśnie wolność.
Jedyne, co najnowszej prozie Iwasiów można zarzucić, to brak dynamiki. Zdarza się, że akcja płynie na tyle jednostajnie, że traci się czujność czy gubi wątek, ale może taki jest właśnie styl opowiadania spełnionej kobiety, która nie musi niczego udowadniać ani szokować na siłę? Efekt jest taki, że nie zawsze się bohaterkę „W powietrzu” lubi. Czy to przez zazdrość, może przez strach? W końcu trudno utożsamić się z kimś, kto nie idzie bezpieczną, utartą drogą i nie okazuje słabości. A przecież kobieta musi okazywać słabość.
Z takimi powielanymi wzorcami Iwasiów nie chce się zgodzić. Pyta wprost „co kobietom podpowiada tę strategię, co skłania je do udowadniania słabości, demonstrowania cierpienia. Czy mamy coś w genach”. A może to kwestia wychowania. I tu antygenderyści już spieszą z odpowiedzią. Bo co może wyrosnąć z dziewczynki, która w dzieciństwie przebiera się w męskie łaszki? Seksoholiczka, nimfomanka i lesbijka. W takim wypadku w powietrzu wisi potępienie.
Jedyne, co najnowszej prozie Iwasiów można zarzucić, to brak dynamiki. Zdarza się, że akcja płynie na tyle jednostajnie, że traci się czujność czy gubi wątek, ale może taki jest właśnie styl opowiadania spełnionej kobiety, która nie musi niczego udowadniać ani szokować na siłę? Efekt jest taki, że nie zawsze się bohaterkę „W powietrzu” lubi. Czy to przez zazdrość, może przez strach? W końcu trudno utożsamić się z kimś, kto nie idzie bezpieczną, utartą drogą i nie okazuje słabości. A przecież kobieta musi okazywać słabość.
Z takimi powielanymi wzorcami Iwasiów nie chce się zgodzić. Pyta wprost „co kobietom podpowiada tę strategię, co skłania je do udowadniania słabości, demonstrowania cierpienia. Czy mamy coś w genach”. A może to kwestia wychowania. I tu antygenderyści już spieszą z odpowiedzią. Bo co może wyrosnąć z dziewczynki, która w dzieciństwie przebiera się w męskie łaszki? Seksoholiczka, nimfomanka i lesbijka. W takim wypadku w powietrzu wisi potępienie.
NEWSWEEK Polska Paula Szewczyk
Przychodzi Budda do baru. Pokoleniowy przewodnik życiowy
Ja tu się rozpisuję o weganizmie, a tu dawno już przeczytana książka czeka na opisanie moich wrażeń z nią związanych.
Empik - wbrew pozorom - spisał się i miałam książkę już następnego dnia po dodaniu wpisu. Od razu zabrałam się do czytania, bo poradnik reklamował się bardzo zachęcająco.
"Jesteś uduchowiony (ale niekoniecznie religijny)?
Rozczarował Cię świat i otaczająca Cię rzeczywistość?
Chcesz pogłębić relacje z ludźmi w świecie pozafacebookowym?
Jeśli chcesz czerpać z życia pełnymi garściami i szukasz dla siebie najlepszej drogi, ta książka będzie Twoim przewodnikiem po wyboistych ścieżkach. Poznaj proste techniki medytacyjne, by wykorzystać pełną moc swojego umysłu i ciała. Odkryj filozofię życiową, która otworzy Ci oczy na nowe, nieznane dotąd możliwości. Przeżywaj każdy dzień intensywnie i z niesłabnącą energią. Naucz się metod przejmowania pełnej kontroli nad własnym mikrokosmosem. Świat tylko czeka, byś ruszył śmiało przed siebie i odkrywał go kawałek po kawałku."
Brzmi zachęcająco, prawda? Nie jestem specjalną zwolenniczką poradników, choć fakt, jeden na mnie wpłynął dawno temu w dużym stopniu ("Siedem nawyków skutecznego nastolatka", Covey), bo ta forma komunikacji z czytelnikiem kojarzy mi się przede wszystkim z radami, które nie działają na każdego i często są infantylne, przeważnie też powodują więcej frustracji niż oferują realną pomoc.
Nie chcę mówić, że ta książka jest uniwersalna, bo chyba nie wszystko jest dla każdego, jedno trzeba przyznać - jest dla osób uduchowionych, ale niekoniecznie religijnych (bardzo trafny opis wyżej). Wiadomo, najbardziej zainteresowani nią będą praktykujący buddyści lub osoby chcące wcielić to w życie; sama w ten sposób trafiłam na tę pozycję. Myślę jednak, że powinien ją przeczytać każdy, kto chce osiągnąć w swoim życiu stabilizację duchową, a raczej - spokój wewnętrzny.
Oczywiście, nie każdy zacznie od razu medytować czy podążać drogą dharmy, ale czy jest ktoś, kto nie chciałby nauczyć się panowania nad swoimi reakcjami, emocjami? Włączenie tak zwanego wewnętrznego przycisku STOP jest w dzisiejszych czasach trudne. Wszystko pędzi, więc pędzimy i my. Lodro chce nam pokazać, że nie musi tak wcale być, że to jest kwestia inwestycji we własny umysł, którym właściwie jesteśmy.
Jeśli chodzi o język, to jest on prosty, trafiający do czytelnika (gratulacje dla tłumacza!). Wszelkie kwestie buddyjskie są wyjaśnione tak, że każdy z odrobioną skupienia zrozumie nawet te dość złożone aspekty. Wydaje się czasem, że poradnik ten został napisany z myślą o nastolatkach; młodych ludziach, ale myślę, że porusza ona obszary znane nie tylko młodszym czytelnikom.
Z czystym sumieniem polecam tę książkę wszystkim, którzy chcą otworzyć swój umysł i serce na coś, co pozwoli im lepiej funkcjonować w dzisiejszym świecie.
Empik - wbrew pozorom - spisał się i miałam książkę już następnego dnia po dodaniu wpisu. Od razu zabrałam się do czytania, bo poradnik reklamował się bardzo zachęcająco.
"Jesteś uduchowiony (ale niekoniecznie religijny)?
Rozczarował Cię świat i otaczająca Cię rzeczywistość?
Chcesz pogłębić relacje z ludźmi w świecie pozafacebookowym?
Jeśli chcesz czerpać z życia pełnymi garściami i szukasz dla siebie najlepszej drogi, ta książka będzie Twoim przewodnikiem po wyboistych ścieżkach. Poznaj proste techniki medytacyjne, by wykorzystać pełną moc swojego umysłu i ciała. Odkryj filozofię życiową, która otworzy Ci oczy na nowe, nieznane dotąd możliwości. Przeżywaj każdy dzień intensywnie i z niesłabnącą energią. Naucz się metod przejmowania pełnej kontroli nad własnym mikrokosmosem. Świat tylko czeka, byś ruszył śmiało przed siebie i odkrywał go kawałek po kawałku."
Brzmi zachęcająco, prawda? Nie jestem specjalną zwolenniczką poradników, choć fakt, jeden na mnie wpłynął dawno temu w dużym stopniu ("Siedem nawyków skutecznego nastolatka", Covey), bo ta forma komunikacji z czytelnikiem kojarzy mi się przede wszystkim z radami, które nie działają na każdego i często są infantylne, przeważnie też powodują więcej frustracji niż oferują realną pomoc.
Nie chcę mówić, że ta książka jest uniwersalna, bo chyba nie wszystko jest dla każdego, jedno trzeba przyznać - jest dla osób uduchowionych, ale niekoniecznie religijnych (bardzo trafny opis wyżej). Wiadomo, najbardziej zainteresowani nią będą praktykujący buddyści lub osoby chcące wcielić to w życie; sama w ten sposób trafiłam na tę pozycję. Myślę jednak, że powinien ją przeczytać każdy, kto chce osiągnąć w swoim życiu stabilizację duchową, a raczej - spokój wewnętrzny.
Oczywiście, nie każdy zacznie od razu medytować czy podążać drogą dharmy, ale czy jest ktoś, kto nie chciałby nauczyć się panowania nad swoimi reakcjami, emocjami? Włączenie tak zwanego wewnętrznego przycisku STOP jest w dzisiejszych czasach trudne. Wszystko pędzi, więc pędzimy i my. Lodro chce nam pokazać, że nie musi tak wcale być, że to jest kwestia inwestycji we własny umysł, którym właściwie jesteśmy.
Jeśli chodzi o język, to jest on prosty, trafiający do czytelnika (gratulacje dla tłumacza!). Wszelkie kwestie buddyjskie są wyjaśnione tak, że każdy z odrobioną skupienia zrozumie nawet te dość złożone aspekty. Wydaje się czasem, że poradnik ten został napisany z myślą o nastolatkach; młodych ludziach, ale myślę, że porusza ona obszary znane nie tylko młodszym czytelnikom.
Z czystym sumieniem polecam tę książkę wszystkim, którzy chcą otworzyć swój umysł i serce na coś, co pozwoli im lepiej funkcjonować w dzisiejszym świecie.
Wysłownik Agnieszka
Pokusy i łakocie. Niezbyt grzeczna rzecz o miłości
Życiem rządzi przypadek. Czasem niepozorne zdarzenie niesie ze sobą poważne konsekwencje.
Claire nie może narzekać na brak szczęścia. W jej życiu nie brakuje radosnych zbiegów okoliczności. Podczas studiów Claire spędziła upojną noc z nowo poznanym mężczyzną. Gdy obudziła się u jego boku, dopadły ją wątpliwości. Gdy kobieta opuszczała mieszkanie kochanka, nie zdawała sobie sprawy, że jej życie zmieni się o 180 stopni. 9 miesięcy po pamiętnej nocy na świat przychodzi Gavin.
Claire zawsze marzyła o prowadzeniu sklepu z łakociami. Pewnego dnia postanawia zrealizować swoje pragnienie. Wraz z przyjaciółką otwiera sklep ze słodyczami. Choć Claire odnosi sukcesy w życiu zawodowym, nie potrafi zapomnieć o ojcu Gavina. Pewnego dnia los uśmiecha się do kobiety. Claire dowiaduje się, że namiętny kochanek usiłował ją odnaleźć. Czy spotkanie po latach zakończy się happy endem?
dojrzalakobieta.pl Magdalena Kukurowska
Elektronika. Od praktyki do teorii
Dobra książka – jako porządny nauczyciel dla samouka, kiedy wiedzy szuka
Zacznę od literatury, czyli patrząc z perspektywy jakiegoś tam czasu, kiedy zainteresowałem się Arduino i zgromadziłem już kilka pozycji książkowych w tym temacie, czego absolutnie nie żałuję. Jednak, gdybym miał polecić coś początkującym adeptom tej platformy, to zdecydowanie poleciłbym dwie książki, które w bardzo przystępny sposób wprowadzą każdego do świata elektroniki programowalnej oczywiście, jeżeli zechcą zainwestować trochę czasu na naukę tego co ich autorzy starają się przekazać w treści tam zawartej. Ponadto może, to też ustrzec niektórych przed zjawiskiem występującym często, kiedy mamy dostęp do zbyt wielu materiałów na dany temat, że zamiast konsekwentnie zdobywać nowe wiadomości – rozdział po rozdziale. Stoimy w miejscu, skacząc po rozdziałach poszczególnych książek, bo co za dużo, to niezdrowo. I jak to jest powiedziane w kolejnym przysłowiu - ,, kota można zagłaskać na śmierć” Przy odrobinie umiaru zdecydowanie uzyskamy lepszy efekt w nauce.
Pierwszą książką bez, której dzisiaj nie wyobrażam sobie mojej przygody z Arduino jest napisana przez Johna Boxall'a pozycja pod tytułem ,,Arduino 65 praktycznych projektów” Wydana przez wydawnictwo Helion, a przetłumaczona na język polski w bardo ładny sposób przez pana Mikołaja Szczepaniaka. Jest to książka, w której na jej ponad 422 stronach i 20 rozdziałach znajdziemy wszystkie niezbędne informacje o tym, czym jest Arduino, jakie ma zastosowanie w jaki sposób zainstalować środowisko IDE ( na trzech systemach operacyjnych – Windows, Linux, Mac OS X) Wyjaśnia jak się tym środowiskiem posługiwać, jak pisać szkice nawet nie mając początkowo pojęcia o jakimkolwiek programowaniu, a tym samym nie znając żadnego języka programistycznego.
I tak jak w samym tytule znajdziemy 65 projektów o różnym stopniu trudności ich wykonania, w których znajdują praktyczne zastosowanie różne dostępne na aukcjach gotowe elektroniczne układy, których kilka zaprezentuję w dalszej części tego wpisu. Ogólnie dla mnie ta pozycja książkowa, to czysta poezja gatunku – Żaden inny autor z dotychczas mi znanych nie nazywa pinów na płytce Arduino – wierszami, a ten tak. A, oprócz tego miłego skojarzenia jeszcze trafiła w mój gust sama grafika zdobiąca okładkę książki, czyli taki jak widać blaszany robot, a nie współczesne wyobrażenie humanoida, choćby w stylu terminatora. Właśnie taką mam wizję tej maszyny – jako czytelnik starej daty wychowany na opowiadaniach Isaaca Asimova i trochę też naszego Stanisława Lema.
Drugą książką wartą zainteresowania jest lektura pod tytułem ,, Elektronika od praktyki do teorii” - autor Charles Platt. Pozycja kierowana do osób stawiających pierwsze kroki w świecie elektroniki. Napisana w bardzo interesujący sposób, przez co od samego początku wciąga czytelnika, który powinien chłonąć tam zawartą wiedzę – jak gąbka wodę. Do tego książka posiada bardzo ładną oprawę w postaci kolorowych zdjęć tematycznych. Kończąc te peany przytoczę jeszcze tylko jedno zdanie napisane przez autora tej książki, a oddające w pełni jej przesłanie - ,, … Nie uważam, aby elektronika w wydaniu dla hobbystów musiała być trudna …” A ja ze swojej strony uważam jako początkujący hobbysta, że tej książki nie może zabraknąć w biblioteczce takich ludzi jak ja. Na zakończenie napiszę, że pomimo nieocenionej wartości obu książek – jeżeli będziecie mieli ochotę na ich zakup. Lepiej poszukajcie ofert w sieci, bo na pewno okaże się, że ich cena będzie bardzo konkurencyjna do ceny jaką wystawia ich wydawca, a przecież w 100%, to te same książki.
Zacznę od literatury, czyli patrząc z perspektywy jakiegoś tam czasu, kiedy zainteresowałem się Arduino i zgromadziłem już kilka pozycji książkowych w tym temacie, czego absolutnie nie żałuję. Jednak, gdybym miał polecić coś początkującym adeptom tej platformy, to zdecydowanie poleciłbym dwie książki, które w bardzo przystępny sposób wprowadzą każdego do świata elektroniki programowalnej oczywiście, jeżeli zechcą zainwestować trochę czasu na naukę tego co ich autorzy starają się przekazać w treści tam zawartej. Ponadto może, to też ustrzec niektórych przed zjawiskiem występującym często, kiedy mamy dostęp do zbyt wielu materiałów na dany temat, że zamiast konsekwentnie zdobywać nowe wiadomości – rozdział po rozdziale. Stoimy w miejscu, skacząc po rozdziałach poszczególnych książek, bo co za dużo, to niezdrowo. I jak to jest powiedziane w kolejnym przysłowiu - ,, kota można zagłaskać na śmierć” Przy odrobinie umiaru zdecydowanie uzyskamy lepszy efekt w nauce.
Pierwszą książką bez, której dzisiaj nie wyobrażam sobie mojej przygody z Arduino jest napisana przez Johna Boxall'a pozycja pod tytułem ,,Arduino 65 praktycznych projektów” Wydana przez wydawnictwo Helion, a przetłumaczona na język polski w bardo ładny sposób przez pana Mikołaja Szczepaniaka. Jest to książka, w której na jej ponad 422 stronach i 20 rozdziałach znajdziemy wszystkie niezbędne informacje o tym, czym jest Arduino, jakie ma zastosowanie w jaki sposób zainstalować środowisko IDE ( na trzech systemach operacyjnych – Windows, Linux, Mac OS X) Wyjaśnia jak się tym środowiskiem posługiwać, jak pisać szkice nawet nie mając początkowo pojęcia o jakimkolwiek programowaniu, a tym samym nie znając żadnego języka programistycznego.
I tak jak w samym tytule znajdziemy 65 projektów o różnym stopniu trudności ich wykonania, w których znajdują praktyczne zastosowanie różne dostępne na aukcjach gotowe elektroniczne układy, których kilka zaprezentuję w dalszej części tego wpisu. Ogólnie dla mnie ta pozycja książkowa, to czysta poezja gatunku – Żaden inny autor z dotychczas mi znanych nie nazywa pinów na płytce Arduino – wierszami, a ten tak. A, oprócz tego miłego skojarzenia jeszcze trafiła w mój gust sama grafika zdobiąca okładkę książki, czyli taki jak widać blaszany robot, a nie współczesne wyobrażenie humanoida, choćby w stylu terminatora. Właśnie taką mam wizję tej maszyny – jako czytelnik starej daty wychowany na opowiadaniach Isaaca Asimova i trochę też naszego Stanisława Lema.
Drugą książką wartą zainteresowania jest lektura pod tytułem ,, Elektronika od praktyki do teorii” - autor Charles Platt. Pozycja kierowana do osób stawiających pierwsze kroki w świecie elektroniki. Napisana w bardzo interesujący sposób, przez co od samego początku wciąga czytelnika, który powinien chłonąć tam zawartą wiedzę – jak gąbka wodę. Do tego książka posiada bardzo ładną oprawę w postaci kolorowych zdjęć tematycznych. Kończąc te peany przytoczę jeszcze tylko jedno zdanie napisane przez autora tej książki, a oddające w pełni jej przesłanie - ,, … Nie uważam, aby elektronika w wydaniu dla hobbystów musiała być trudna …” A ja ze swojej strony uważam jako początkujący hobbysta, że tej książki nie może zabraknąć w biblioteczce takich ludzi jak ja. Na zakończenie napiszę, że pomimo nieocenionej wartości obu książek – jeżeli będziecie mieli ochotę na ich zakup. Lepiej poszukajcie ofert w sieci, bo na pewno okaże się, że ich cena będzie bardzo konkurencyjna do ceny jaką wystawia ich wydawca, a przecież w 100%, to te same książki.
dobreprogramy.pl 2014-09-23
