Recenzje

Jak poprzedni tom średnio mi przypadł do gustu, tak ten zrobił robotę. Nie miałam w sumie żadnych oczekiwań co do tej książki, po prostu byłam ciekawa co takiego może spotkać kolejnych bohaterów. A tutaj dostała i akcje i namiętność, tajemnice i dreszczyk emocji. Naprawdę dobrze mi się ją czytało i nie miałam momentów nudy, aczkolwiek trochę drażniły mnie przeskoki w czasie - były dla mnie trochę za chaotyczne. Kira ma swój charakterek. To dziewczyna, która idzie uśmiechnięta przez życie. Stawia przede wszystkim na siebie. W związku z Aidenem nigdy nie traktowała jako coś poważnego, ale to wszystko do czasu. Aiden Torrino w przeszłości przeszedł przez piekło. Był torturowany, a skutki tamtych wydarzeń odcisnęły swoje piętno i wracają do niego w nocnych koszmarach. Jego świat spowija mrok. Tylko Kira, która weszła do jego świata jest dla niego światełkiem. Naprawdę podobała mi się relacja jaka tutaj została wykreowana. Spowity mrokiem Aiden i chaotyczna Kira to naprawdę fajny duet. Aiden potrzebował w swoim życiu właśnie takiej osoby jak Kira, która nie boi się i nie ucieka przy pierwszej lepszej okazji, przed którą może się otworzyć. Do tego dochodzi ukrywanie związku przed światem, a szczególnie przed rodziną Kiry. Podobało mi się też, że kiedy ich związek wyszedł na jaw Aiden pokazał, że to co ich łączyło to nie tylko przygodny romans, ale coś poważniejszego i że myśli o Kirze na poważnie, co bardzo dużo osób nie wierzyło. Mamy tutaj age gap, ale szczerze mówiąc zwróciłam na niego większą uwagę dopiero wtedy kiedy Aiden miał rozmowę z ojcem Kiry. Kiedy tak dobitnie powiedział o tej różnicy wieku między. Mimo że pierwszy tom oceniłam podobnie jak ten to jednak Aiden na tą chwilę stał się moim faworytem. Czekam teraz na historię Simona.

Rzadko się zdarza żeby książki , które są seriami powiązanymi ze sobą z książki na książkę były ciekawsze. Ta autorka jednak potrafi tego dokonać . Aiden przeszedł w życiu piekło , które pozostawiło na jego psychice i ciele wiele blizn , które go już nigdy nie opuszczą. Kira jest córką żołnierza służącego mafii , a co za tym idzie nie jest dobrze urodzoną, więc nie bierze pod uwagę poważnego związku z Aidenem , bo wie że rodzina wyda go za kobietę , która podniesie siłę rodziny Torrino . Ich związek jest już w trakcie kiedy poznajemy ich historię , to odróżnia te część od poprzednich. Głównym wątkiem ich historii jest seryjny morderca, który porywa dziewczęta z mafii i stawia braci Torrino w złym świetle , gdyż nie potrafią zakończyć tych morderstw. Kiedy to nasza główna bohaterka zostaje porwana Aiden zrobi wszystko, aby ją uratować . Gdy uda mu się ją muszą zawalczyć o swoją miłość i przyszłość . Czy im się uda ? Jeśli chcecie to wiedzieć musicie przeczytać tę książkę do ostatniej strony .

Nie da się nauczyć mądrości w jeden wieczór. Ryan Holiday doskonale o tym wie i właśnie dlatego jego najnowsza książka nie obiecuje cudownych recept ani błyskawicznych zmian. Zamiast tego zaprasza do czegoś znacznie trudniejszego, ale też o wiele cenniejszego. Do świadomego myślenia. „Droga do mądrości. Nauka, dyscyplina i codzienna praktyka” to książka, która nieustannie przypomina, że wiedza i inteligencja nie zawsze idą w parze z mądrością. Można przeczytać setki książek, znać odpowiedzi na wiele pytań, a mimo to podejmować złe decyzje. Holiday pokazuje, że prawdziwa mądrość rodzi się z pokory, cierpliwości, umiejętności słuchania i gotowości do przyznania się do własnych błędów. Bardzo spodobało mi się to, że autor nie zamyka się wyłącznie w świecie stoickiej filozofii. Sięga po historie wybitnych postaci, analizuje ich sukcesy i porażki, a jednocześnie odnosi je do współczesnych problemów. Dzięki temu książka nie sprawia wrażenia oderwanej od rzeczywistości. Wręcz przeciwnie. Czytałem ją z poczuciem, że wiele opisanych sytuacji dotyczy również naszego codziennego życia. To nie jest lektura, którą pochłania się w pośpiechu. Wielokrotnie zatrzymywałem się, żeby przemyśleć przeczytane fragmenty. Kilka zdań od razu trafiło do moich notatek, bo wiem, że będę chciał do nich wracać. Najbardziej cenię w tej książce to, że nie mówi czytelnikowi, co ma myśleć. Uczy natomiast, jak myśleć lepiej. Jeśli szukacie wartościowej książki, która zmusza do refleksji, inspiruje do pracy nad sobą i pokazuje, że rozwój zaczyna się od zadawania właściwych pytań, to zdecydowanie warto po nią sięgnąć. To jedna z tych lektur, które zostają z czytelnikiem na długo po odłożeniu ostatniej strony i sprawiają, że na świat patrzy się odrobinę uważniej. 

W czerwcu nakładem @wydawnictwo_sensus ukazała się książka autorstwa dr Emily Anhalt – psycholożki, współzałożycielki i dyrektorki ds. klinicznych Coa, organizacji zajmującej się zdrowiem psychicznym- "Sprawność emocjonalna. Jak wzmocnić 7 filarów zdrowia psychicznego”. Treści przedstawione w publikacji opierają się na doświadczeniu klinicznym autorki. Książkę cechuje brak "toksycznej pozytywnosci" - publikacja nie zacheca do ignorowania trudnych emocji, lecz do ich rozumienia i wykorzystywania jako informacji. Przystepny styl książki sprawia, ze poradnik czyta się bardziej jak rozmowe niż podrecznik. Atutem są praktyczne ćwiczenia po każdym rozdziale. Polecam osobom, które chcą lepiej radzić sobie ze stresem, emocjami i relacjami, ale nie przepadają za motywacyjnymi sloganami. To praktyczny poradnik oparty na psychologii, z konkretnymi ćwiczeniami i spokojnym, wspierajacym stylem. Nie obiecuje szybkiej przemiany, lecz pokazuje, jak krok po kroku budować odporność psychiczną i większą samoświadomość.

Ocena: 5/6 - książka wciągająca i szybka do przeczytania (jest króciutka, ma mniej niż 300 stron), ale nie mogę powiedzieć, że jest łatwą lekturą - bardzo uderzyła mnie perspektywa i opisy gwałtów w tej książce, manipulacje najbliższych osób oraz bezsilność wobec choroby bliskich - Ayleen jest główną bohaterką, która ma bardzo małe poczucie własnej wartości, co może łatwo przytłoczyć, ale też z tyłu głowy cały czas mam jej strach przed dużo gorszym traktowaniem - sama polubiłam Collina, mimo że nie powinnam go lubić, więc w sumie to nie dziwię się Ayleen - Cay też jest fajnym bohaterem - dobrze się o nich czyta - cały czas łapałam się na tym, że chciałam wracać do czytania, aby poznać dalsze losy tej historii - to dużo świadczy o książce - książka jest mocna, ale nie ma w niej w ogóle opisów seksualnych, więc jest to romans skupiający się na czymś innym