Recenzje

To książka dla wszystkich, którym dogadanie się z płcią przeciwną w pracy sprawia problemy. Autorka przedstawia temat kompleksowo - definiuje podstawowe pojęcia związane z genderyzmem, omawia biologiczne i psychologiczne różnice między męskim i damskim mózgiem oraz wskazuje, jakie są ich konsekwencje dla życia zawodowego. Pokazuje jak na dany problem reagują mężczyźni, a jak kobiety. Podpowiada jak mówić i działać w sposób zrozumiały dla drugiej strony i wskazuje zawody, w których bardziej sprawdza się damski lub męski sposób działania.

Dzięki uwzględnieniu celów i pragnień innych, wzbudzając sympatię i zaufanie oraz proponując produkt, którym inni się zachwycą, można zmieniać ludzkie serca, myśli i zachowania. Oczarować można podczas dokonywania transakcji handlowej albo ważnych negocjacji w wielkiej korporacji, a także za pomocą Facebooka. Efekty uzyskane dzięki temu będą dużo bardziej spektakularne niż te uzyskiwane za pomocą tradycyjnej perswazji, wywierania wpływu czy marketingu. Książka opisuje wszystko, co trzeba przygotować, by wystartować z kampanią reklamującą produkt, wykorzystać w pełni technologie push i puli oraz oczarować klientów, pracowników, a nawet własnego szefa. Wykorzystując doświadczenie autora jako przedsiębiorcy i inwestora venture capital, Czytelnik z pewnością zapewni sukces swojemu pomysłowi.

Metody projektowania, takie jak Serum, święcą triumfy jako alternatywne podejście do przeprowadzania skomplikowanych projektów, zwłaszcza z dziedziny IT. W przeciwieństwie do tradycyjnych systemów, Serum zakłada podział projektu na krótkie iteracje - sprinty, z których każda kończy się przedstawieniem fragmentu działającego produktu. Ważną częścią projektu jest działanie w zgodzie z osiągnięciami psychologii - nic nie dzieje się bez uwzględnienia potrzeb członków zespołu projektowego i docelowego klienta.

Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej o zwinnych sposobach prowadzenia projektów i zastosować je we własnej pracy, autor podpowie Ci, jak planować takie procesy, rozdzielać role, zbierać informacje i unikać błędów. Wskaże, jak szacować projekty i określać postępy prac. A wszystko okrasi konkretnymi przykładami, barwnymi analogiami i anegdotami. Wykorzystaj siłę Scrum!

System zarządzania wynikami może nadać firmie nowe tempo rozwoju. Jest tylko jeden warunek - musi zostać poprawnie zaprojektowany i wdrożony. Teoretyczne założenia zarządzania wynikami przedsiębiorstw są dość proste, zdecydowanie gorzej wygląda to natomiast w praktyce. Książka oferuje kompleksowy opis narzędzi niezbędnych do projektowania i wdrażania systemu zarządzania wynikami przedsiębiorstwa. Znajdują się w niej opisy procesów i metod, w tym porady na temat monitorowania osiąganych wyników, ich oceny przez zarządzających oraz weryfikacji aktualności realizowanej strategii. Czytelnik otrzymuje również dostęp do informacji praktycznych, takich jak pomiar wyników finansowych, zadowolenia pracowników i klientów, kształtowania kompetencji i zasobów oraz zrównoważonego rozwoju. To lektura obowiązkowa dla wszystkich, którzy chcą dzięki pomiarowi wyników i zarządzaniu nimi w pełni wykorzystać potencjał swojej firmy.

Od początku cieszyłam się na okazję przeczytania Jogasutr Patańdźalego jeszcze raz, poznania nowego komentarza Chipa Hartranfta i napisania tej recenzji – chociaż wiedziałam, że żadne z tych zadań najpewniej nie będzie proste. Rozpoczęłam pracę metodycznie i z zapałem. Zasięgnęłam kilku informacji o autorze, zorientowałam się w zawartości książki i zabrałam się do lektury z właściwym sobie namaszczaniem do tekstów filozoficznych. Zawsze towarzyszy mi ten specyficzny stan, kiedy sięgam po lekturę filozoficzną, a gdy chodzi do tego o tekst tak znaczący jak Jogasutry, sprawa staje się jeszcze bardziej poważna. Ponieważ treść sutr, przynajmniej w znacznej mierze nie jest mi obca, siłą rzeczy myśl analityczna i krytyczna skierowała swoje tory głównie na pracę, jaką w tę pozycję włożył Chip Hartranft; ciekawa byłam także samego tłumaczenia z angielskiego na język polski, którego dokonał Krzysztof Krzyżanowski.

Jogasutry to swoiste arcydzieło, zarówno pod względem teoretycznym, jak i praktycznym. Bądźmy jednak szczerzy – nie jest to lektura łatwa. Zwięzłe twierdzenia sutr nie są tłumaczone przez autora i pozostawiają wiele znaków zapytania, nie wspominając już nawet o tezach dotyczących np. tzw. jogicznych mocy, których odbiór nie tylko jest trudny, ale może w pierwszej chwili zniechęcać lub nawet przerażać. Tym bardziej, że tekst liczy sobie ponad dwa tysiące lat i pochodzi z zupełnie innej kultury. Dlatego tak ważne jest, jak zostanie on podany odbiorcy, jak zostanie przetłumaczony, skomentowany i wyjaśniony. Dodajmy do tego jeszcze, że Jogasutry dotyczą metod osiągania stanu wyzwolenia z cierpienia, a będziemy mieli pewność, że na barkach tłumacza i komentatora spoczywa nie lada odpowiedzialność. Świadoma tego, rozpoczynałam więc lekturę także z pewną nieufnością. Obserwując reakcje, jakie powstają we mnie podczas każdego zdania, pokonywałam kolejne rozdziały, a czytając bodaj najbardziej trafny z opisów funkcjonowania ludzkiego umysłu, śledziłam działanie swojego.

Początkowa nieufność zaczęła się rozmywać już po przeczytaniu wstępu, którym książka może się poszczycić – jest naprawdę bardzo dobry, rzetelny i jasny, dzięki temu stanowi idealne wprowadzenie do Jogasutr. Podobał mi się bardzo także układ książki i niektóre jej dodatki, jak np. wskazówki, jak wymawiać sanskryckie nazwy, słowniczek pojęć zaczerpniętych z sanskrytu, a także spis ścieżek praktyki jogi. W głównej części Chip Hartranft komentuje kolejne sutry, starając się je przybliżyć i zinterpretować tak, żeby były zrozumiałe dla współczesnego odbiorcy. Dalsza część zawiera jednak także same sutry bez komentarza, co uważam za świetny pomysł. Tłumaczenia zwrotów szczególnie trudnych do oddania w naszym języku wzbogacone zostały o komentarze i wskazówki umożliwiające uchwycenie ich idei. Chociaż niektóre zwroty powodowały mieszane uczucia (jak np. „popadnięcie w stan rzeczy”, który ma oddawać sanskrycki termin samapatii), to jednak intuicyjnie i kontekstualnie są one zrozumiałe. Z czasem jednak chęć analizy tekstu, porównywania tłumaczeń i rozważania możliwych rozwiązań stopniowo ustępowała we mnie chęci wchłonięcia treści Jogasutr i komentarza do nich, chęci prawdziwego poczucia ich, obcowania z nimi. Wtedy po raz kolejny bardzo mocno uświadomiłam sobie, że analizowanie tekstu nawet największej świętej księgi nie zmieni naszego życia w taki sposób, w jaki może to zrobić prawdziwa uważność i prawdziwa praktyka. Nie znaczy to oczywiście, że nie warto czytać Jogasutr – wręcz przeciwnie – spis nauk jogicznych był niebywale potrzebny i ciągle się do niego odnosimy, ale należy zwracać uwagę na swoje nastawienie i pamiętać, że słowa mają tylko stanowić bodziec do praktyki. Jako ludzie Zachodu jesteśmy chyba szczególnie przywiązani do słów, definicji, analiz (o szczególnym przypadku nieboraków z tytułem magistra filozofii nie wspominając). To tendencja umysłu, która może bardzo przeszkadzać w odbiorze nauki jogi i która może odciągać od prawdziwej praktyki – od sprawdzania jej na własnej skórze. Dlatego też lektura Jogasutr może być trudna, ponieważ jest ze wszech miar wymagająca – wymaga skupienia uwagi, rozumowania, ale też czucia i odwagi wprowadzania dyscypliny pracy ze swoim umysłem choćby nawet wtedy, kiedy trzymamy tę książkę w rękach. Wówczas dopiero staje się prawdziwym bodźcem, prawdziwą inspiracją. W przypadku komentarza Chipa Hartranfta ma się poczucie bycia prowadzonym przez meandry nauk jogi w sposób łagodny, klarowny i mądry. Porównanie tej części książki ze zwięzłą treścią Jogasutr umieszczonych w następnym fragmencie książki jasno pokazuje, że komentarze do sutr są niezwykle potrzebne, tak jak potrzebne jest przewodnictwo w praktyce. Oczywiście czytanie traktatu jest możliwe bez wprowadzeń, ale zubaża odbiór, pozostawia wątpliwości, zawęża korzyści. Dlatego to świetnie, że można sięgnąć po takie przewodnictwo, jakim jest komentarz Chipa Hartranfta i to świetnie, że uważną praktykę pracy ze swoim umysłem mamy możliwość wprowadzać w życie przy każdej okazji – od czytania wielkiego dzieła filozoficznego, aż po jazdę w podmiejskim autobusie (lub też kto wie – być może w przypadku szczególnych nieboraków – nawet w obu tych opcjach na raz…).