Recenzje

✨ Recenzja serii „Krwawe Dziedzictwo” - Jasmine Mas ✨ Nieczęsto zdarza mi się przepaść już od pierwszego tomu, ale z serią „Krwawe Dziedzictwo” tak właśnie było. „Psychozmienni” kupiłam sama z czystej ciekawości i już po kilku rozdziałach wiedziałam, że muszę poznać dalszy ciąg tej historii. Ogromnie ucieszyłam się więc, gdy dzięki @editiored otrzymałam do recenzji drugi tom - „Krwawe Igrzyska”. Dziękuję za egzemplarz recenzencki! 🖤 Jasmine Mas stworzyła mroczny świat pełen niebezpieczeństw, sekretów i bohaterów, którzy nie są ani dobrzy, ani źli. Każdy z nich ma własne demony, a ich decyzje sprawiają, że trudno przewidzieć, co wydarzy się na kolejnej stronie. „Psychozmienni” doskonale wprowadzają do historii, budując napięcie i pozostawiając mnóstwo pytań. Natomiast „Krwawe Igrzyska” wchodzą na jeszcze wyższy poziom - akcja nabiera zawrotnego tempa, pojawia się jeszcze więcej emocji, intryg i zaskakujących zwrotów. To właśnie drugi tom sprawił, że całkowicie przepadłam i nie mogłam oderwać się od lektury. Ogromnym plusem tej serii są świetnie napisane dialogi, wyraziste postacie oraz humor, który idealnie przełamuje mroczny klimat. Autorka potrafi w jednej chwili rozbawić, by za moment zaskoczyć czytelnika czymś, czego kompletnie się nie spodziewa. Jeśli lubicie dark fantasy, fae, zmiennokształtnych, tajemnice, nieoczywistych bohaterów, dynamiczną akcję i historie, które nie pozwalają odłożyć książki na półkę, to seria „Krwawe Dziedzictwo” zdecydowanie jest dla Was.

Układ pokarmowy od zawsze bardzo mnie interesował, dlatego z ogromną ciekawością sięgnęłam po książkę „Wielkie przygody jedzonka. Z buzi do żołądka (i dalej)”. I muszę przyznać, że ani trochę się nie zawiodłam - to naprawdę rewelacyjna lektura! Na początku poznajemy Kociąkanapkę przygotowaną przez mamę Franka. To jednak nie jest zwykła kanapka - składa się z twarożku, sałaty, plastra wędliny, papryki, czarnej oliwki i kawałków ogórka, a wszystkie składniki ułożone są tak, by przypominała uroczego kotka. Razem z nią wyruszamy w niezwykłą podróż przez cały układ pokarmowy - od jamy ustnej, przez gardło, przełyk i żołądek, aż do jelita cienkiego i grubego. Każdy etap został opisany w osobnym rozdziale, dzięki czemu młody czytelnik krok po kroku odkrywa, co dzieje się z jedzeniem po jego zjedzeniu. W prosty i niezwykle ciekawy sposób autorka wyjaśnia, jak przebiega trawienie, jakie enzymy biorą w nim udział, gdzie trawione są białka, tłuszcze i cukry oraz dlaczego jedne składniki odżywcze są dla naszego organizmu bardziej wartościowe od innych. To książka pełna humoru, ciekawych dialogów i świetnych ilustracji, która w przystępny sposób tłumaczy dzieciom, jak działa układ pokarmowy. Nauka staje się tutaj prawdziwą przygodą, a zdobywanie wiedzy sprawia ogromną przyjemność. To już czwarta książka Róży Hajkuś, a trzecia, którą miałam okazję przeczytać. Zdecydowanie uważam, że jest to najlepsza i najbardziej interesująca część. Wszystko zostało opisane prostym, zrozumiałym językiem, idealnie dopasowanym do wieku młodych czytelników. Serdecznie polecam tę książkę wszystkim ciekawym świata dzieciom.

Diabeł pojawiał się w zeznaniach, czarownice trafiały do gazet, a znachor potrafił mieć większy autorytet niż lekarz. Brzmi jak echo znacznie odleglejszych czasów, ale Paulina Drożdż pokazuje, że podobne historie rozgrywały się w Polsce jeszcze niespełna sto lat temu. Demoniczne dwudziestolecie prowadzi czytelnika do tej części II Rzeczypospolitej, która rzadko trafia do popularnych opowieści o epoce. Zamiast eleganckich lokali, artystów i szybkiej modernizacji dostajemy biedę, choroby, lęk przed tym, czego nie dało się nazwać, oraz zbrodnie, którym próbowano nadać nadprzyrodzone wyjaśnienie. Autorka rekonstruuje jedenaście spraw kryminalnych, w których zabobon nie był jedynie tłem, lecz realnie wpływał na decyzje sprawców, świadków i ofiar. Sięga do dawnej prasy, dokumentów oraz materiałów sądowych, dlatego każda z opisanych historii ma mocny fundament źródłowy. Najbardziej przerażające jest tu nie to, że ludzie wierzyli w diabła, lecz to, jak daleko potrafili się posunąć, kiedy uznawali jego obecność za fakt. Drożdż nie traktuje swoich bohaterów z wyższością. Nie przedstawia ich jako zbiorowiska naiwnych ludzi, których łatwo wyśmiać z perspektywy współczesności. Pokazuje raczej warunki, w jakich rodziły się podobne przekonania. Brak lekarzy, niski poziom edukacji, ubóstwo i izolacja sprawiały, że racjonalne rozwiązania często pozostawały poza zasięgiem. Kiedy choroba nie ustępowała, dziecko zachowywało się niezrozumiale albo w domu dochodziło do tragedii, odpowiedzi szukano u tych, którzy obiecywali odczynienie uroku, wypędzenie złego albo wskazanie winnej osoby. Właśnie ten kontekst społeczny nadaje książce największą wartość. Demoniczne dwudziestolecie nie jest wyłącznie zbiorem mrocznych przypadków z przeszłości. To reportaż o państwie, które próbowało wejść w nowoczesność, choć ogromna część jego mieszkańców nadal funkcjonowała według reguł znanych od pokoleń. Postęp techniczny, reforma edukacji i rozwój miast istniały obok światopoglądu, w którym nieszczęście mogło być wynikiem klątwy, a śmierć konsekwencją działania sił nieczystych. Każda opisana sprawa ma własny charakter, ale razem układają się w spójny obraz epoki. Pojawiają się znachorzy przekonani o własnej mocy, ludzie wykorzystujący cudzy strach, rodziny szukające ratunku za wszelką cenę oraz społeczności gotowe uwierzyć w winę osoby, którą uznano za odmienną lub podejrzaną. Czasami zabobon staje się narzędziem manipulacji, innym razem rodzi się z autentycznej rozpaczy. W obu przypadkach skutki bywają tragiczne. Szczególnie ciekawie wypada moment, gdy podobne przekonania trafiają przed oblicze sądu. To tam spotykają się dwa zupełnie różne porządki. Dla jednej strony działanie diabła jest oczywistym wyjaśnieniem wydarzeń, dla drugiej stanowi przesąd, który należy przełożyć na język prawa, dowodów i odpowiedzialności. Autorka dobrze pokazuje napięcie między tymi światami, ale również pogardę, z jaką część prasy i przedstawicieli instytucji patrzyła na mieszkańców wsi. Archiwalne artykuły mają w tej książce szczególne znaczenie. Nie tylko potwierdzają opisywane zdarzenia, lecz także odsłaniają mentalność epoki. Dziennikarze często przedstawiali tragedie jak groteskową ciekawostkę, podkreślając rzekomą ciemnotę bohaterów i pomijając warunki, które doprowadziły ich do desperacji. Dzięki temu reportaż mówi nie tylko o wierze w magię, ale też o głębokich podziałach społecznych oraz braku empatii wobec najuboższych. Mimo ciężkiej tematyki książkę czyta się bardzo sprawnie. Drożdż nie przeciąża narracji datami ani nadmiarem szczegółów, lecz prowadzi kolejne sprawy w sposób uporządkowany i angażujący. Każdy rozdział funkcjonuje jak osobny reportaż kryminalny, z własnym miejscem, bohaterami i finałem. Forma ta sprawia, że łatwo przeczytać jeszcze jedną historię, choć często po jej zakończeniu potrzebna jest chwila, by ochłonąć. Na pochwałę zasługuje także powściągliwość autorki. Nie podkręca grozy sztucznymi zabiegami i nie robi z opisanych zbrodni widowiska. Źródłowe fakty są wystarczająco mocne. Demoniczność tej książki nie bierze się z obecności duchów, lecz z tego, co człowiek potrafi zrobić drugiemu człowiekowi pod wpływem strachu, niewiedzy i fanatycznej wiary. Momentami można poczuć niedosyt, ponieważ jedenaście historii szybko się kończy, a temat wydaje się znacznie szerszy. To jednak niedosyt wynikający przede wszystkim z jakości materiału. Każdy kolejny przypadek odsłania inny fragment międzywojennej Polski i udowadnia, jak wiele nieoczywistych opowieści nadal czeka w archiwach. Demoniczne dwudziestolecie najlepiej trafi do osób zainteresowanych true crime, historią społeczną, dawnymi wierzeniami i codziennością ludzi, którzy zazwyczaj pozostają na marginesie wielkich narracji historycznych. Nie jest to książka o elicie państwa ani o politycznych sukcesach. Jej bohaterowie żyją z dala od salonów, często bez dostępu do wiedzy, pieniędzy i pomocy. Paulina Drożdż skutecznie odczarowuje wyidealizowany obraz II Rzeczypospolitej. Nie odbiera epoce jej osiągnięć, ale pokazuje cenę nierównego rozwoju i konsekwencje pozostawienia części społeczeństwa bez realnego wsparcia. Dzięki temu Demoniczne dwudziestolecie jest nie tylko fascynującym reportażem historycznym, lecz także opowieścią o mechanizmach, które w zmienionej formie wciąż potrafią powracać. To książka mroczna, lecz nie dlatego, że opisuje zaświaty. Największy niepokój budzi świadomość, że wszystkie przedstawione wydarzenia rozegrały się naprawdę, w świecie odległym od naszego zaledwie o kilka pokoleń.

Kontynuacja losów Emilii naprawdę zaskakuje tym jak bardzo skomplikowały się jej życie. Podczas czytania zastanawiałam się, czy Emily ma jeszcze jakąkolwiek szansę na normalność. Nathanielu... tak bardzo mnie zawiodłeś. To bohater, który przeszedł zmianę o 180 stopni. Książka po raz kolejny udowadnia, że nic nie jest takie, jakim się wydaje, a pozory potrafią bardzo mylić. To, co stało się z Nathanielem, było dla mnie ogromnym zaskoczeniem i myślę, że mało kto przewidziałby, w jakim kierunku autorka poprowadzi jego historię. Spodobało mi się również to, że w pewnym sensie przypomina „wampira”. Dlaczego? Nie zdradzę ale szokujący obrót spraw. Mimo wszystko wciąż twierdzi, że zależy mu na Emily, i właśnie dla niej posuwa się do najgorszych czynów. Próbuje odnaleźć Gabriela, który bardzo dobrze się ukrywa. Niestety jego działania, niekoniecznie mają dobre skutki. Emily wciąż może liczyć na wsparcie aniołów oraz kolejnej tajemniczej postaci, choć sama do końca nie wiem, jakie są jej prawdziwe zamiary. Lilith skutecznie miesza jej w głowie, doprowadzając do tego, że dziewczyna chce odciąć się od bliskich i całego świata, bo boi się, że wyrządzi wszystkim krzywdę. Natura, która przez tak długi czas była uśpiona w jej wnętrzu, w końcu się wyzwala. Na szczęście Samael pomaga jej ją zrozumieć, okiełznać i pokazuje, że może wykorzystać swoją moc do czynienia dobra. Samaelu nie zawiedź mnie. W końcu dowiedziałam się również, jaki jest prawdziwy cel istnienia Emily i jakie przeznaczenie zostało jej zapisane. Cieszy mnie też, że siostra nieustannie stoi u jej boku i wspiera ją mimo wszystkich przeciwności przez które przechodzą. Lucyfer wraz ze swoimi poplecznikami nie zamierza odpuszczać. Ilość brutalności i cierpienia, jakie przynosi jest naprawdę przerażająca. W tej części autorka mocno skupia się na bohaterach, ich emocjach, wewnętrznych rozterkach i konfliktach z którymi muszą się mierzyć. Dzięki temu cała historia jest bardzo emocjonalna i jeszcze bardziej angażuje. Kocham książki o upadłych aniołach i właśnie w tej serii znajduję wszystko, czego szukam: mrok, tajemnice, walkę dobra ze złem oraz bohaterów, których losy wciąż mnie zaskakują.

30 lipca skończyłam czytać książkę pod tytułem "Set Life" i zdecydowanie potrzebuję na CITO drugiej części, a najlepiej jakbym dostała wszystkie od razu, żebym mogła ciągiem poznać losy Emily i Nigela. Akcja powieści osadzona jest w Cambrige, a autorka już od pierwszych rozdziałów wciąga czytelnika w świat pełen tajemnic, kłamstw i manipulacji. Jest to bardzo pochłaniająca pozycja, obok której nie można przejść obojętnie i całkiem możliwe, iż fani motywu slow burn dla niej przepadną. Bardzo podobało mi się w tej książce to, jak cała paczka przyjaciół Olivii (siostry głównej bohaterki) zżyła się z Emily i już od samego początku na swój własny sposób dbali o nią jak tylko mogli i traktowali, jakby przyjaźniła się z nimi od zawsze. Nawet Nigel (mimo że zdystansowany) nie pozwolił jej skrzywdzić, gdy była w jego pobliżu. Podczas tych 379 stron wydarzyło się wiele rzeczy, przez które nie mogłam oderwać się od lektury. Niesamowicie dobrze czytało mi się te sceny, gdy główni bohaterowie ściągali maski i po prostu w jakiś sposób otwierali się na siebie (np. moment w fontannie). Strasznie ciekawi mnie również to, co dzieje się z Victorią i jak ten wątek zostanie rozwinięty w następnych tomach, ponieważ teorie w mojej głowie nie mają końca. Jeśli chodzi o postacie drugoplanowe, to strasznie w tej części polubiłam Eliota i Melisse, ponieważ ich istnienie w tej historii to totalny hit. Eliot to po prostu Eliot i go się chyba nie da nie lubić, natomiast Melissa kupiła mnie najbardziej sceną w przymierzalni z za małą sukienką, którą Emily musiała rozcinać nożyczkami oraz (jakkolwiek to zabrzmi) swoim różowym porsche. O matulu jeszcze trochę i bym zapomniała wspomnieć o Lily, która stała się dla mnie totalną ikoną po scenie ze "złamanym" obcasem. „ Gia. Stała na końcu sali i klaskała. Powoli. Z tym swoim pieprzonym uśmieszkiem. Lily zamarła. - Ta kurwa - syknęła. Zeszła ze sceny. Nie biegła. Szła. Jak podczas misji specjalnej. Gia nawet nie zdążyła się cofnąć. Nagle usłyszeliśmy odgłos uderzenia w twarz niosący się echem po całej sali. Lily wróciła, jakby nic się nie stało, poprawiając włosy i nie zwracając uwagi na to, że wszyscy na nią patrzą. Łącznie ze zbaraniałym profesorem. - Musiałam - powiedziała chłodno. - Dla zasady. ” Muszę też wspomnieć o Tomie, który przez pewną sytuację zdobył mój szacunek, nie zważając na fakt, iż jest kierowcą ojca Emily i Olivii. A skoro już o nim mowa, to zdecydowanie ten oślizgły typ zajmuje drugie miejsce w moim rankingu najbardziej znienawidzonych bohaterów tej książki. Szczerze mówiąc, zajmowałby pierwsze, gdyby nie Hardin, którego od samego początku nie trawie. Zastanawia mnie również to jaki był cel pojawienia się pod koniec książki Tobiasa, ponieważ nie wiem czemu, ale nie kupiłam gadki o przeprosinach i jego zmianie, po prostu coś czuję, że ten typ jeszcze sporo namiesza w tej historii. Jednak dość pisania o tym, co mi się podobało i bohaterach, bo jeszcze chwila, a za spojleruje wam całą książkę. Teraz dla odmiany przejdźmy do moich „ale” wobec tej pozycji, ponieważ pomimo faktu, że historia mi się podobała, to nie ukrywam, iż nie jest ona idealna. Zacznę może od tego, że bohaterowie mieli czasami swoje odpały i włączał im się tryb rozchwianego emocjonalnie dziecka. Innym słowem tam, gdzie mogli coś normalnie powiedzieć, zwyczajnie w świecie krzyczeli. Podczas czytania wyłapałam także kilka błędów, np. „Uśmiechnęłam się pod nosem, ale już nic już nie odpisałam.”, jednakże pomimo tych pomyłek wciąż uważam, że jest to książka godna polecenia i poznania. Dlatego podsumowując, mam nadzieję, że za niedługo będę mogła przeczytać dalszą część tej historii, ponieważ to zakończenie było ciosem poniżej pasa i strasznie intryguje mnie to, co wydarzy się dalej, gdy reklamy na Polsacie dobiegną końca.