Recenzje

"Proces nauki jest jak góra lodowa. To, co jest na jej szczycie i jest najbardziej widoczne i dostępne, to metody, strategie i techniki uczenia. A to, co pod wodą, czego nie widać, to procesy psychiczne i emocjonalne towarzyszące nauce. To one mają decydujący wpływ na proces nauki. Dlatego ucząc się tego, jak się uczyć, zaczynasz zmieniać się całkowicie jako cały człowiek".

Ostatnio coraz więcej słyszy się o life coachach i zwiększeniu zapotrzebowania na ten zawód. Modne staje się posiadanie własnego, prywatnego coacha, który staje się lekiem na całe zło i dyktuje zagubionym jak żyć. Autorka książki jest certyfikowaną Life Coach oraz kieruje firmą zajmującą się szkoleniami z zakresu samodoskonalenia, motywacji i efektywnego uczenia się.

Poradnik ten prowadzony jest w formie dialogu, pomiędzy dwoma kobietami. Silną, odnoszącą sukcesy i wiecznie uśmiechniętą Julitą (coach) oraz chaotyczną, zniechęconą i niezadowoloną ze swych osiągnięć - Anią. Oczywiście cała historia dotyczącą życia Julity i Ani są fikcją, lecz nie to jest tutaj najważniejsze. Julita, jako osoba bardziej doświadczona i posiadająca ogromną wiedzę w dziedzinie psychologii wprowadza swą koleżankę i przy okazji czytelnika, w tajniki skutecznej nauki.

Od razu muszę uprzedzić przed jednym. Nie znajdziecie w książce magicznych porad jak uczyć się języka. Autorka nie podaje technik uczenia się przez sen i innych dziwnych metod. Pokusiłabym się o stwierdzenie, że książka uczy motywacji i wytrwałości w dążeniu do celu, nie strategii opanowania języków obcych.

Na początku czytelnik za pomocą testów i ćwiczeń określa swój typ intelektualny: językowy, wzrokowy, matematyczno-logiczny, kinestetyczny, muzyczny, intrapersonalny, społeczny, środowiskowy, duchowy czy praktyczny. To właśnie od tego zależy nasz dalszy rozwój i praca z książką. Kolejnym krokiem jest ustalenia priorytetów, mierzalnych celów i zamierzeń. Poprzez kolejne strony i ćwiczenia poznajemy metody wizualizacji marzeń, sposoby zarządzania sobą w czasie, japońską metodą kaizen i wiele innych trików, które pomogą nam w wydajnym funkcjonowaniu.

Autorka podaje ciekawe przykłady osób, które dzięki uporowi i sile marzeń, osiągnęli swój cel. Zaskoczył mnie bardzo trafny i przecież tak prosty przykład człowieka, który zapragnął biegać. Postanowił sobie, że przez pierwszy tydzień jego celem będzie założenie adidasów. Potem dobiegnięcie do jednego zakrętu za domem, następnie do pierwszej przecznicy. Co było dalej? Z pewnością się domyślacie.

Podczas lektury dzieliłam się mężem swoimi spostrzeżeniami. Dla niego kluczowe i bardzo motywujące okazały się zdania:

- Pomyśl czy zrobił być to, (nauczył się języka, wykonał projekt, napisał pracę) gdyby ktoś ofiarował Ci milion dolarów? Tak? W takim razie jesteś w stanie to zrobić, a jedyną rzeczą jaka powstrzymuje Cie przed osiągnięciem celu jest lenistwo i blokada psychologiczna.

Powyższe zdanie uświadamia nam na ile nas stać. Oczyma wyobraźni widzimy samych siebie ślęczących nad jakimś projektem nocami i dniami, aby w końcu spotkała nas nagroda. Okazuje się, że wszystko jest możliwe. Wystarczy tylko odpowiednie nastawienie, które uwierzcie mi, można w sobie wypracować.

Mam za sobą lekturę wielu, tego typu poradników, ale przyznam, że ten całkowicie zmienił moje nastawienie do...życia. Jestem doskonałym przykładem (wiem, że nie tylko ja) osoby, która szybko traci zapał, która odkłada sprawy na później lub zniechęca się drobnymi niepowodzeniami. Autorka w genialny sposób zmieniła moje podejście do tych problemów. Od jakiegoś czasu potrafię przewartościować swoje obowiązki i znajduje czas na więcej rzeczy niż dotychczas. Moim problemem było także nakładanie na siebie zbyt dużej ilości obowiązków oraz późniejsza złość z powodu nie wyrabiania się z nimi. To także powoli się zmienia. Metodą małych kroków.

Ci, którzy borykają się z takimi przeszkodami powinni sięgnąć po książkę. Przestrzegam jednak, że do rad udzielonych przez autorkę, należy podejść z konsekwencją. Samo przeczytanie nic nie da. Bez rozwiązywania zadawanych ćwiczeń i testów psychologicznych, nie osiągniecie zamierzonego celu. Jestem pewna, że gdy weźmiecie sobie rady w niej zawarte, inaczej spojrzycie na własne życie.

Według wielu ludzi psychopata to szaleniec wygrażający zakrwawionym nożem, to osoba niebezpieczna dla otoczenia, chory psychicznie człowiek. Tymczasem okazuje się, że nie trzeba być mordercą, aby być psychopatą. Zatem kim są Ci ludzie? Czym się różnią od nas? Jak ich rozpoznać?

Większość z nas nie wie, kim jest psychopata…
Dane statystyczne mówią, że w naszym społeczeństwie około 2% ludzi ma silny rys psychopatyczny. Są duże szanse na to, że w naszym otoczeniu przynajmniej jedna osoba może być psychopatą. Często odkrycie tego faktu zajmuje lata, gdyż ludzie Ci doskonale się maskują, starają się wywrzeć dobre wrażenie i wykorzystują swój urok osobisty do manipulowania ludźmi i dążenia do realizacji własnych celów. Mogą mieć różne charaktery, mniej lub bardziej nasilone cechy psychopatyczne, jednak ich cechą wspólną jest zestaw wynaturzeń emocjonalnych i antyspołecznych, często niewidoczny na pierwszy rzut oka. Psychopaci to ludzie gotowi na wszystko, całkowicie wyzbyci empatii, nie liczący się z nikim ani niczym, dążący do celu za wszelką cenę.

Jak rozpoznać psychopatę w naszym otoczeniu?
Książka „Psychopata w Twoim otoczeniu”, napisana przez Kerry Daynes i Jessicę Fellowes, nie jest profesjonalnym narzędziem do identyfikacji osób o tym zaburzeniu. To poradnik psychologiczny, który ma za zadanie nauczyć nas rozpoznawać sygnały mogące świadczyć o obecności takiej osoby w naszym otoczeniu. W książce tej znajdują się różne przydatne informacje, które pozwolą czytelnikowi potwierdzić czy dana osoba może być potencjalnym psychopatą, czy też mamy do czynienia z „psychopatią sytuacyjną”, czyli jednorazowym wynikiem zimnej kalkulacji i niezwykłej obojętności w postępowaniu względem innych, w związku z zaistniałą sytuacją stresową.

Jakie elementy cechują psychopatę?
Niewprawna osoba, bez wiedzy psychologicznej, aby rozpoznać psychopatę, powinna przyjrzeć się takiej osobie przez pewien czas lub zaczerpnąć informacji z otoczenia o jej dzieciństwie. Psychopaci nie wywodzą się z żadnej konkretnej warstwy społecznej. Od wczesnego dzieciństwa uważane są przez rodziną za „czarne owce”, często znęcają się nad zwierzętami. Przez całe życie są nonkonformistami, stale łamią zasady i zobowiązania. Rzadko myślą o przyszłości, nie martwią się tym co będzie, żyją teraźniejszością, nie przejmując się porażkami. Wciąż poszukują nowych wrażeń. Mają na koncie liczne krótkotrwałe związki, a seks traktują instrumentalnie. Często cechuje ich rozwiązłość seksualna. W kontaktach międzyludzkich wykazują wyolbrzymione poczucie własnej wartości, brak zahamowań, skłonność do patologicznego kłamstwa, impulsywność. Nie potrafią ponieść odpowiedzialności za własne czyny i nawet jeśli kogoś przy tym zranią, nie mają wyrzutów sumienia i poczucia winy.

Jakie jest przesłanie książki?
Poradnik ten ma za zadanie zapalić czerwoną lampkę w naszej głowie, jeżeli w naszym otoczeniu pojawi się osoba o silnym rysie psychopatycznym. Wiedza z zakresu psychologii dotycząca tego problemu pozwoli nam przejrzeć taką osobę, jej postępowanie, metody działania. Książka ma na celu przestrzec nas przed związaniem się z taką osobą czy rozpoczęciem współpracy zawodowej, zanim będzie za późno i dojdzie do nieszczęścia.
Poradnik jest napisany między innymi przez psychologa sądowego, który dzieli się z czytelnikami swoim doświadczeniem zawodowym i przywołuje konkretne przykłady mające przybliżyć profil działania i cechy charakteru osoby będącej psychopatą. Osobiście uważam, że warto przeczytać tę książkę. Polecam!

Jeśli chciałbyś doskonalić swoje umiejętności komunikacyjne, sięgnij po książkę Kevina Hogana i Rona Stubbsa Poznaj 8 barier w komunikacji i pokonaj je. Kevin Hogan to światowej sławy specjalista w dziedzinie wywierania wpływu, który ma na swoim koncie kilka bestsellerowych poradników. Natomiast Ron Stubbs jest dyplomowanym hipnoterapeutą, prelegentem i wykładowcą akademickim.

Zęby sprawdzić, czy ta książka jest dla Ciebie, odpowiedz sobie na kilka pytań: 1. Czy potrafisz zrobić dobre pierwsze wrażenie

2. Czy umiesz treściwie i w sposób ciekawy opowiadać swoje historie

3. Czy jesteś w stanie uważnie wysłuchać swojego rozmówcy

4. Czy kłócąc się, masz czasem chęć „dowalić" rozmówcy

5. Czy zdarza Ci się krytykować innych głośno

6. Czy okazujesz czasem swoją wrogość i pogardę

7. Czy bywa, że lekceważysz innych wykorzystując w tym celu mowę ciała

8. Czy przestrzegasz cyklu skutecznej komunikacji

Jeśli, podobnie jak ja, nie masz pojęcia, na czym polega cykl skutecznej komunikacji (w każdym razie od strony teorii), to zajrzyj do książki Hogana i Stubbsa. Nie zajmie Ci to wiele czasu - całość zajmuje 166 stron, w tym wiele wypunktowań i przykładów. To lektura na jeden lub dwa wieczory. Chociaż język publikacji jest czytelny i przystępny, nie brak w niej odniesień do licznych badań naukowych i książek akademickich. Możesz być pewien, że doskonalisz swoje umiejętności komunikacyjne w zgodzie z najnowszymi teoriami naukowymi, a to zawsze miła rzecz.

Dobra wiadomość – nie musisz mieć żadnych specjalnych zdolności, żeby osiągać wybitne rzeczy! Badania pokazują, że talent nie istnieje, wystarczy wyłącznie twoja praca. Bardzo, bardzo dużo pracy, wykonywanej w specjalny, przemyślany sposób, ale jednak jest to tylko praca, a nie żaden tajemniczy “talent”.

Niedawno ukazała się na polskim rynku książka autorstwa Artura Króla pt. “Talent nie istnieje”. W książce znajdziesz konkretne porady dotyczące tego, w jaki sposób zbudować program celowego ćwiczenia dowolnych umiejętności, czyli co zrobić, aby rozwijać swoje umiejętności na tyle skutecznie, by doprowadzić je na poziom ekspercki.

Bardzo konkretna książka, z której na pewno skorzysta każdy, kto jest na serio zainteresowany efektywnym usprawnianiem swoich umiejętności. Polecam!

„Ujęcia ze smakiem. Kulisy fotografii kulinarnej i stylizacji dań” to ciekawa książka napisana przez Helene Dujardin. Ślicznie wydana, wręcz albumowa zachęca do oglądania zdjęć najróżniejszych potraw. Szybko się czyta. Książka przyda się, myślę wszystkim blogującym o jedzeniu.

Dla mnie wnioski były następujące: albo coś jest pyszne albo zabójczo wygląda. Dzięki wiedzy Dujardin nie mam już wątpliwości, jeżeli chcę mieć piękne zdjęcia na blogu muszę im poświęcić wiele czasu.

Powinnam układać specjalne kompozycje, czasem nie dogotować makaronu albo groszku by pierwszy zachował sprężystość a drugi kolor. Powinnam skompletować sobie zestaw najróżniejszych talerzy a nie robić zdjęcia na tym na czym jem naprawdę. Ważne jest to bym fotografowała w dziennym świetle czyli gotowanie po 20 odpada. Powinnam też zostawiać sobie półprodukty, które dodam do zdjęcia by zobrazować proces gotowania – to zadanie wydaje się najłatwiejsze i możliwe do spełnienia. Nie powinnam fotografować na stole przy którym jem bo z pewnością nie ma na im idealnego porządku i kadry będą zabałaganione.

Można by długo wymieniać. Albo pyszne albo śliczne zdjęcie. Ja wybieram pyszne bo po prostu jestem głodna! Postaram się skorzystać z rad Dujardin – zadbać o jadalną kompozycję moich zdjęć. Na resztę nie mogę się zgodzić bo wszystko co na zdjęciach szybciutko trafia do żołądka, a nie mam ochoty jeść zimnej jajecznicy czy tostów, które ostygły.

Dujardin pokazuje, że trzeba dokonać wyboru, na razie stoją po stronie jadalności kosztem wyglądu, po stronie ciepłego jedzenia, któremu pstrykam jedno, dwa zdjęcia.

Może kiedyś zmienię zdanie na razie jednak wolę jeść i cieszyć się z tego co trafia na jeden z moich dwóch kompletów porcelany. Wolę używać mojego ulubionego widelca a nie szukać „gadżetów” by zdjęcie było klimatyczne.