Recenzje

Autorzy niniejszego podręcznika - bo, pomimo nieco odmiennej formuły od tej, do której przywykliśmy w szkołach, jest to w dalszym ciągu podręcznik - mają bogate, praktyczno-teoretyczne doświadczenie w materii, której przybliżenia się podjęli. Wieloletnie badania i obserwacje przywództwa, jako zjawiska psychologicznego, jak również doświadczenie z pracy i codziennego obcowania u boku liderów w świecie biznesu i nie tylko, stawia ich w dogodnej pozycji, aby menedżera (w tym także polskiego) uzbroić w szeroki wachlarz umiejętności, które zwiększą produktywność i zadowolenie z pracy u ich podwładnych. Rozdziały, na które książka została podzielona, krok po kroku, pozwalają na przyswojenie sobie odpowiednich wzorców poprzez porównanie zachowań pożądanych, z tymi, których należy się wystrzegać. Wszystkie opisywane sytuacje wydarzyły się w prawdziwych biurach, na całym świecie, a to bez wątpienia stanowi o sile tego tytułu. Umiejętnie motywujący swoich pracowników do lepszej pracy menedżer, być może, wreszcie, okaże się skuteczniejszy - w „dodawaniu skrzydeł" - od Red Bulla.

„Jutro spotkanie w sprawie projektu, muszę zadzwonić do Andrzeja w sprawie umowy, kupić chleb…a może bułki?…przygotować raport...oddać drukarkę do naprawy…hm...coś jeszcze? Ach, odebrać Jasia z przedszkola!”- brzmi znajomo? Tak właśnie dla większości z nas wygląda chaos! Stresujący chaos związany z szybkim tempem życia i przeładowaniem obowiązkami, zarówno w domu, jak i w pracy. Jak sobie z nim radzić? Jak przejąć kontrolę nad wszystkimi sprawami i nareszcie poczuć harmonię i spokój ducha? „Getting Things Done czyli sztuka bezstresowej efektywności” autorstwa Davida Allena to poradnik traktujący o rewolucyjnej metodzie zarządzania czasem i sobą w czasie, która ma pomóc czytelnikowi w rozwiązaniu tych życiowych problemów. Autor książki-z zawodu konsultant ds. efektywnej organizacji pracy w wielu znanych firmach-stara się przekazać w niej kilka cennych zasad opracowanego przez siebie systemu racjonalizacji zadań i poprawy wydajności pracy. I tym sposobem, w Getting Things Done przeczytamy m.in., jak : * działać zgodnie z pięcioma składowymi GTD (kolekcjonowanie, analizowanie, porządkowanie, przeglądanie i realizacja) * regularnie czyścić umysł i wyrzucać z głowy śmieci * podejmować szybkie i skuteczne decyzje * skończyć z nawykiem odkładania spraw na później * przygotować funkcjonalne miejsce pracy, pomagające w wypełnianiu obowiązków. Książka podzielona jest na trzy rozdziały, które stopniowo wprowadzają czytelnika w tajniki metody GTD. Niestety, przejrzystość tekstu pozostawia wiele do życzenia. Uważam, że jest to dość wielki minus, zwłaszcza, że autor niejednokrotnie wiele rzeczy wylicza, by potem po kolei rozwinąć każde z wymienionych zagadnień, a wszystko to w praktycznie zwartym bloku tekstowym. Ponadto, aby było mniej czytelnie, autor poradnika zasypuje nas pokaźnymi ilościami wielokrotnie złożonych zdań, często odbiegając od meritum. Przez pierwsze 100 stron bardzo trudno było mi skupić się na lekturze, nie mówiąc już o zapamiętaniu jakichkolwiek wskazówek dot. metody GTD. Początkowo wydawało mi się, że poradnik Davida Allena jest on skierowany tylko i wyłącznie do bardzo wysoko usadzonych kierowników i prezesów, którzy wręcz topią się w papierkowej robocie i którzy odpowiadają za dosłownie... WSZYSTKO. Nic bardziej mylnego! W miarę czytania, autor zdołał przekonać mnie, że system organizacji pracy zaproponowany w książce „Getting Things Done” jest dobrym rozwiązaniem dla każdego-od gosposi domowej, przez studenta po prezesa ogromnego przedsiębiorstwa. W ostatecznym rozrachunku książkę „Getting Things Done czyli sztuka bezstresowej efektywności” z czystym sumieniem poleciłabym każdemu, kto czuje się przytłoczony masą rzeczy i zadań i nie stosuje żadnej metody organizacji pracy. Proponowane przez Davida Allena rozwiązania wydają się być bardzo proste do stosowania-wymagają bowiem jedynie kilku kartek i długopisu i odrobinę systematyczności. Pytaniem jest jednak, czy trzeba było rozpisywać się na ponad 300 stron na temat tak banalnych i prostych zasad organizacji pracy?... Końcowe słowa autora „przejrzyj ponownie Getting Things Done za trzy do sześciu miesięcy. Dostrzeżesz wtedy sprawy, które mogłeś przeoczyć za pierwszym razem kiedy ją czytałeś; gwarantuję, że będzie Ci się zdawać, jakby była to zupełnie inna książka” zdają mi się być tutaj idealnym podsumowaniem :)

Moc coachingu W dzisiejszym świecie, w którym pośpiech i zakłócona komunikacja międzyludzka spotyka nas zarówno w domu rodzinnym, jak i w budowanych relacjach i związkach osobistych czy zawodowych, coaching zaczyna zajmować miejsce „wujka dobra rada", mentora lub autorytetu. Podstawowym założeniem jest bazowanie na dobrych emocjach, wspieranie procesu podejmowania decyzji. Jakkolwiek nie brzmiałoby to naukowo, caoching jest naprawdę umiejętnością zbudowania takich relacji między ludźmi, by aprobata, zachęta i umiejętność stawiania pytań oraz słuchania pozwoliły osobie, która stoi przed jakimś problemem czy wyborem na podjęcie decyzji. Dodajmy, że decyzji całkowicie samodzielnej, wynikającej z własnej woli, przekonania a tym samym chęci do jej realizacji. Autorki w sposób umiejętny opisują, obrazując to przykładami, techniki i narzędzia coachingowe. Pozycja cenna dla osób, które uczą się coachingu oraz dla tych, którzy chcą poznać proces rozwoju i wspierania własnych kompetencji i umiejętności. Książka jest podręcznikiem, po który warto sięgnąć bez względu na wiek i doświadczenie. Czasem najciemniej pod latarnią, a uświadomienie sobie - nawet wydawać by się mogło „oczywistych oczywistości" - pomoże na przykiad w uporządkowaniu kalendarza spraw do załatwienia.

Każdy z nas nieraz zastanawiał się, w jaki sposób najpotężniejsi i najbardziej szanowani ludzie na świecie, osiągnęli swoje tryumfy. Po lekturze książki Napoleona Hila możemy dojść do wniosku, że tak naprawdę, zasady rządzące zawodowym i życiowym sukcesem, wcale nie są wypadkową potwornej ambicji i znalezienia się w dobrym miejscu, o dobrej porze, lecz stanowią mozaikę prawideł, do których ci ludzie stosowali się. Autor poświęcił swoje życie na wnikliwe studiowanie wielu znakomitych postaci ze świata biznesu, nauki i polityki swojej ery - takich jak Henry Ford, Thomas Edison czy Woodrow Wilson - jak również ich historii, stosunku do otoczenia i sposobu bycia, co pozwoliło na stworzenie kompleksowej i klarownej analizy. Pomimo upływu ponad osiemdziesięciu lat od publikacji oryginału „Praw sukcesu", cztery złote zasady, które Hill tłumaczy z wielką pasją i przekonaniem, powinny stać się bliskie nie tylko ludziom pragnącym odnieść sukces zawodowy. Bowiem wspólna praca, bądź tez entuzjastyczne usposobienie oraz nieskończona wiara w swoje siły, i siebie samego, naprawdę potrafią uczynić możliwym to, co na początku wydawało się niedoścignione.

Niewielu jest ludzi zupełnie niezainteresowanych władzą. „Rząd dusz" zgłębiali i opisywali kiedyś wieszcze, dziś czyni to na przykład profesor zachowań organizacyjnych, wykładowca Uniwersytetu Stanforda, Harvardu i innych renomowanych uczelni - Jeffrey Pfeffer. Jego książka jest poradnikiem - składa się z konkretnych rad, które uczą jak zwrócić na siebie uwagę szefa, co zrobić by awansować, jaką przyjąć postawę w stosunku do współpracowników, jak żyć i zwyciężać w strukturach organizacji czy korporacji. Ci, którym nie w smak walka o pozycję w strukturach władzy (banku, redakcji, organizacji non-profit, administracji, sklepie spożywczym czy w jakimkolwiek zespole ludzi) znajdą tu porady jak nie stracić pracy, jak się nie dać „wygryźć". Na poradnik składają się historie z życia zawodowego dziesiątków osób (część występuje pod własnym nazwiskiem) reprezentujących pracowników lub pracodawców największych światowych firm i organizacji. Opowieści o ludzkich losach obrazują praktycznie każdą „dobrą radę" autora czy popełnionego przez kogoś błędu. Autor przytacza tez wyniki wielu badań (przypisy zajmują w książce dziewiętnaście stron), w tym te poświęcone ocenie takich ludzkich cech jak serdeczność i umiejętności. Wynika z nich, że „aby stwarzać wrażenie osoby kompetentnej, trzeba wydawać się nieco szorstkim, a nawet niemiłym". Profesor Pfeffer obrazuje to przykładem reakcji czytelników na recenzje książkowe. Okazuje się, że „autorzy nastawieni negatywnie do recenzowanych książek byli postrzegani jako bardziej inteligentni, kompetentni i posiadający większą i fachową wiedzę niż autorzy recenzji pozytywnych, mimozę niezależni specjaliści ocenili jakość negatywnych recenzji na równi z pozytywnymi". Mimo wszystko nie ulegniemy pokusie i nie skrytykujemy książki - każdy znajdzie w niej coś o sobie lub dla siebie.