Recenzje

Gdy za oknem szaro i zimno, warto wyruszyć w podróż. Książkową oczywiście. Błękit wody z okładki przewodnika "Chorwackie wybrzeża i wyspy" budzi wakacyjne wspomnienia bądź też zachęca do zaplanowania przyszłorocznego urlopu. Kraj nad Adriatykiem idealnie nadaje się do letniego wypoczynku - począwszy od ciepłego i czystego morza, zabytków, przez gastronomię po możliwość nurkowania czy też żeglowania pomiędzy licznymi wysepkami.

Wyspą lśnienia nazywają Hiszpanie najmniejszą wysepkę w archipelagu Balearów - Formenterę. Trzy większe - Majorka, Minorka i Ibiza - są świetnie znane, by nie napisać rozdeptane, przez "czarterowego turystę". Formentera, wyspa o powierzchni 45 razy mniejszej od Majorki, ma jednak wiele atrakcji wartych przyjazdu. Autorka przewodnika z rozpędu uznaje plaże Formentery za najpiękniejsze na Morzu Adriatyckim, choć wyspa leży w nieco innym akwenie, ale autentycznymi walorami wysepki są lasy sosnowe, gęste zarośla jałowcowe, złote wydmy, a nawet winnice rosnące na porowatym, "księżycowym" podłożu. Na nim można często ujrzeć zieloną sargantanę - jaszczurkę będącą symbolem wyspy. Atutem Formentery jest to, czego tu nie ma: pól golfowych, wielkich kompleksów turystycznych, megahoteli wypełnionych masowymi turystami. Ale to, co na wyspie jest, zadowoli najwybredniejszych.
Przede wszystkim dziewicza natura. Park przyrodniczy Ses Salines, ostoja 200 gatunków ptaków, jest wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO - tu znajdują się "podwodne łąki" albo inaczej "miniaturowe lasy oceaniczne", dowód bogactwa morskiego ekosystemu. W Ses Salines atrakcją są... saliny, miejsca, w których z morskiej wody pozyskiwano sól. I wreszcie długie piaszczyste i puste plaże. Poza spacerami, wycieczkami rowerowymi (płaskowyż La Mola!) Formentera wabi zaciszną stolicą (dwa tysiące mieszkańców) San Francesc Xavier, latarnią morską, gdzie tworzył Jules Verne, megalitycznymi ruinami Ca na Costa, a także Fonde Pepe, kultową tawerną w Sant Ferran de ses Roques, która była miejscem spotkań przybywających tu hipisów. W klifach przylądka de Barbaria, podobnie jak w kreteńskiej Matali, znajdują się jaskinie, w których niegdyś mieszkały dzieci kwiaty. Przewodnik zawiera szereg map i planów, a także informacje praktyczne w zakresie noclegów, gastronomii, usług turystycznych. Całości dopełniają dziesiątki kolorowych ilustracji, które już pozwalają docenić uroki archipelagu marzeń, jak Baleary nazywała George Sand.

To chyba pierwszy polski przewodnik, który w jednym tomie zwięźle omawia wszystkie wyspy Balearów. Pomimo niewielkiej objętości są tu czołowe atrakcje każdej z wysp, a nawet więcej, gdyż autorka jest wnikliwą ob-serwatorką i widać, że na tych beztroskich hiszpańskich wyspach musiała spędzić sporo czasu, gdyż odnajduje ciekawostki często pomijane przez turystów. Ponieważ moja siostra od kilku lat mieszka na Balearach, więc sam spędzam tam co roku dwa tygodnie, czytając przewodnik Dominiki Zaręby z uśmiechem odnajdywałem moje ulubione restauracyjki w małych miastach Ibizy, szlaki rowerowe Formentery czy górskie serpentyny Majorki (być może osobny podrozdział warto było poświęcić niezwykłym jaskiniom tej największej z wysp Balearów, bo to jedne z ładniejszych jaskiń w Europie, a przewodniki zwykle nie poświęcają im wiele uwagi). Lubię przewodniki, w których można z zaufaniem podążać za autorem, a ten bez wątpienia do takich należy, zgadzają się nie tylko opisy polecanych miejsc, ale przede wszystkim oddano klimat życia na Balearach, jakże różnego od kontynentalnej Hiszpanii. Tradycja bez problemu miesza się tu z ekstrawagancją, oszczędność z hedonizmem, a tolerancja dla wszelkich odstających od przyjętych norm zachowań jest większa niż gdziekolwiek indziej. Z jednej strony ogromna infrastruktura turystyczna, głośne dyskoteki i zaludnione w sezonie plaże, z drugiej - małe miasteczka z białymi domami, wieże i wiatraki zasklo-towane przez hippisów, leniwy urok rybackich wiosek poza sezonem, poza tym piękno przyrody i znakomita niezwykle różnorodna kuchnia. A przecież Baleary to także wspaniałe, wpisane na listę dziedzictwa UNESCO, zabytki fenickie, greckie, rzymskie, arabskie... piękne miasta jak Palma czy Eivissa, związana z Chopinem Valldemossa i wiele innych wspaniałych zakątków, które zdecydowanie lepiej zwiedzać po sezonie, kiedy wciąż jest ciepło a nie ma już turystów.
W przewodniku Dominiki Zaręby na wyróżnienie zasługują także zdjęcia (w większości autorki) oraz dobre mapki. Zdecydowanie brakuje natomiast indeksu nazw własnych, wolałbym go zamiast ministow-niczka polsko-hiszpańsko-katalońskiego.

Autorzy tej książki przekonują, że umiejętność odczytania mowy ciała innych pozwala przejąć kontrolę nad dowolną sytuacją, zarówno podczas spotkania towarzyskiego, jak i ważnej rozmowy biznesowej. Radzą, by nie ufać radom ekspertów piszących o ludzkich wzorcach zachowań, ponieważ nie ma czegoś takiego jak uniwersalny szyfr, którym można rozpracować każdego. Natomiast można zdobyć praktyczne umiejętności i poufne informacje. Można nauczyć się, jak odczytywać pierwsze oznaki zniecierpliwienia, budzić zaufanie, przekonywać ludzi bez słów, rozpoznawać osoby kompetentne i uczciwe czy szybko nawiązać nić porozumienia z rozmówcą. Książka jest wynikiem wielu lat doświadczeń - negocjacji w biznesie, rozmów kwalifikacyjnych z kandydatami na kierownicze stanowiska oraz pracy w warunkach szkodliwych dla zdrowia... Gregory Hartley pracował w armii amerykańskiej jako śledczy. Później jego umiejętności były wykorzystywane przez wymiar sprawiedliwości i CIA. Z jego wiedzy i umiejętności w dziedzinie analizy nakierowanej na prowadzenie przesłuchań korzystają duże amerykańskie stacje telewizyjne i radiowe oraz media drukowane.

Książeczka ,,Wystąpienia publiczne" opublikowana przez wydawnictwo HELION jest kolejną tego typu pozycją na naszej redakcyjnej półce. Publikacja ma na celu przygotowanie czytelnika do przeprowadzania prezentacji i wszelkich występów publicznych. Książka ma charakter mini poradnika i jest częścią serii Osobisty Mentor. Seria, jak to określa wydawca ,, jest szybkim i niezawodnym źródłem informacji, pokazującymi, jak stawiać czoła codziennym wyzwaniom zawodowym". Jednym z takich wyzwań jest przemawianie przed publiką i prezentowanie własnych poglądów. Dla kogo może być przydatny ten poradnik Politycy, PR-owcy, rzecznicy prasowi, ale również handlowcy i project managerowie znajdą w nim coś wartościowego dla siebie. Co ważne książka nie uczy zachowania przed kamerą i mikrofonem. A szkoda, ponieważ obecnie wiele wystąpień publicznych odbywa się ,,przed szkłem i sitkami". Przedstawione rady dotyczą przede wszystkim prezentacji - nazwijmy je konferencyjnymi. Autor krok po kroku wprowadza czytelnika w zagadnienie poczynając od podstaw. Mowa jest o kontekście, w jakim ma się odbyć prezentacja i najważniejszej decyzji, którą musi podjąć mówca - Co chce powiedzieć? Autor radzi zastosować trzy etapy podejmowania decyzji:
- zdefiniuj główną myśl, którą chcesz przekazać;
- dobierz argumenty, które zamierzasz wykorzystać;
- określ to, czego potrzebujesz. by nakłonić słuchaczy do przyjęcia swojego punktu widzenia.
Dalej czytamy o systematycznym przygotowaniu do występu. Z pomocą poradnika odpowiadamy na pytania: ile czasu powinna trwać prezentacja? Jakie pomoce wizualne wykorzystać? Jak zaskoczyć słuchaczy i w jaki sposób ćwiczyć występ ,,na sucho". Dużym plusem tego małego poradnika są formularze pomagające uporządkować proces przygotowania prezentacji. ,,Papier jest cierpliwy" - także wytrzyma również nasze czasem nużące przygotowania.
Co odróżnia ten poradnik od całej reszty podobnych publikacji sprzedawanych na rynku? Przede wszystkim ciekawy test znajdujący się na końcu lektury. Możemy dokładnie sprawdzić swoją wiedzę. A w przypadku niezadowolenia z osiągniętego wyniku nie pozostaje nic innego jak... zacząć lekturę od nowa.