Recenzje

Och, cóż za rozczarowanie… Kolejny wielki turniej, kolejne problemy z ujarzmieniem emocji i dogadaniem się z drużyną, kolejne dynamiczne akcje i kolejne przygody w czasie niezwykłej podróży, tym razem po własnym kraju. T.Z. Layton kolejny raz postawił przed Leo trudne zadanie i nie zawahał się ani chwili, gdy prócz ogromnej presji związanej z reprezentowaniem kraju postanowił dorzucić mu jeszcze kilka kłód pod nogi, aby pokazać po raz kolejny, że w świecie sportu nic nie jest łatwe, proste, przyjemne ani pewne. I kolejny raz wyszło mu to wyśmienicie! „#5 Puchar Narodów” to już piąta część przygód nastoletniego piłkarza - chłopca, który amatorsko kopał piłkę w zupełnie nieprofesjonalnej lidze i przed którym los postawił szansę jedną na milion: możliwość szlifowania i rozwijania swojego talentu oraz budowania podstaw pod dalszą karierę piłkarską w młodzieżówce Premier League. Jednak tym razem Leo będzie musiał zmierzyć się z jeszcze wyższą presją, nie tylko godnie zaprezentować swój kraj w rozgrywkach międzynarodowych, ale także udźwignąć rolę kapitana drużyny, która… dopiero się rodzi. Leo na własnym przykładzie odczuje, jak trudne jest zbudowanie drużyny z osób, które nie tylko się nie znają, ale nawet niespecjalnie lubią, a w dodatku są na zupełnie różnych poziomach umiejętności. Czy mu się to uda? Czy niekonwencjonalne metody trenera Beppego tym razem scalą drużynę i wytyczą jej drogę do sukcesu? Czy Leo kolejny raz będzie w stanie poprowadzić drużynę z samego końca tabeli na szczyt? I z jakimi wyzwaniami - fizycznymi i mentalnymi - przyjdzie mu się zmierzyć tym razem? Jak to będzie grać przeciwko swoim przyjaciołom z drużyny? Odpowiedzi na te wszystkie pytania znajdziecie w książce. I zdradzę jedynie, że warto ich tam poszukać, bo to porządna dawka bardzo dynamicznej, plastycznie napisanej literatury, która nie skupia się wyłącznie na piłkarskich trikach i taktykach, ale opowiada wiele o dojrzewaniu, relacjach i roli współpracy w dążeniu do sukcesu. Pamiętam jednak, za co tak bardzo polubiłam tę serię czytając pierwszy tom. Bo genialny styl pisania, piętrzące się przed głównym bohaterem trudności, różnorodność postaci oraz doświadczeń, które bohaterowie napotykają na swojej piłkarskiej drodze wciąż są obecne i żywe w kolejnych tomach. Ale nie ma w nich tego, na co najbardziej liczyłam w tej części - nie ma smaku porażki, nie ma tej realności, którą przyćmił fenomen Lea i jego wyniesienie na piedestał dużo powyżej realnych szans na sukces. Uważam, że to bardzo dobra książka, która trzyma znakomity poziom poprzednich, ale… osobiście odczułam pewien niedosyt, bo wierzyłam, że tego autora stać na to, aby zrobić to, czego inni się boją - zrezygnować z cukierkowego, przewidywalnego i banalnego happy endu. Odczuwałam też powielanie pewnych schematów z poprzednich części. Zabrakło silniejszego powiewu świeżości. Ale pamiętajcie, że to tylko moje odczucia. Książka jest bardzo dobra i Wam może w niej niczego nie brakować.

„To nie ja jestem złym w twojej bajce. Ty natomiast polubiłaś bycie kopciuszkiem i nie zamierzasz tego zmieniać. Usługiwanie innym weszło ci w nawyk.” Ta książka wywołała we mnie całą masę sprzecznych emocji, a z drugiej pochłonęłam ją w błyskawicznym tempie. Od pierwszej strony zostałam wciągnięta w świat pełen niebezpieczeństwa, tajemnic, kłamstw, intryg, nielegalnych interesów, dwulicowych ludzi, napięcia i chaosu. Historia Ayleen pokazuje, jak daleko można się posunąć, gdy los nie daje wyboru. Jej decyzje często wynikają z desperacji, dlatego nie raz było mi jej zwyczajnie żal. Ale również doprowadzała mnie do złości i nie raz jej zachowanie podnosiło mi ciśnienie i irytowało. Została postawiona pod ścianą przez chorobę matki, śmierć brata i problemy finansowe. Dała sobą manipulować oraz pozwoliła się poniżać. Bratowa ją oszukała i załatwiła jej pracę sekretarki, której nigdy nie było. Za to była zupełnie inna praca i szef mafii. Czy iluzja w jakiej żyła nauczy ją walczyć o siebie? Czy w końcu postawi się ludziom, którzy ją tylko wykorzystują? Czy odmieni swoje życie? „W jego rękach. Iluzja” wzbudza w czasie czytania sprzeczne emocje, ale okazuje się to być jej największą siłą. Z jednej strony współczułam Ayleen, a z drugiej to miałam ochotę nią porządnie potrząsnąć by obudziła się z tego letargu i ciągłego poczucia winy w jakie wpędziła ją własna matka i bratowa. Te dwie irytowały mnie, a zwłaszcza bratowa i mam nadzieje, że dostanie za swoje. Klimat jest tu duszny, niepokojący i pełen napięcia, a relacja między głównymi bohaterami cały czas balansuje na granicy strachu, zależności i fascynacji. Od samego początku da się odczuć atmosferę zagrożenia i iluzji jaką autorka zapewnia nam cały czas, bo nic tu nie jest takie na jakie wygląda a kłamstwa i intryga powoli zaczynają się ukazywać. Mimo ciągłego podenerwowania na zachowanie i podejmowane decyzje przez Ayleen, to czytało mi się ją szybko i była wciągająca. Pewnie dlatego, że czytanie jej wywołuje tak wiele sprzecznych emocji i zapewnia niepewność oraz niebezpieczeństwo.

Zdarzają się książki, które nie zdobywają czytelnika od pierwszych stron, ale z czasem potrafią całkowicie zmienić jego nastawienie. Tak właśnie było w moim przypadku. Początek czytałam z pewnym dystansem, bo wszystko działo się bardzo szybko i brakowało mi chwili, by lepiej wczuć się w świat przedstawiony. Dopiero później historia zaczęła wybrzmiewać tak, jak tego oczekiwałam. Największym atutem tej powieści są bohaterowie, którzy stopniowo odsłaniają swoje prawdziwe oblicza. Mia nie jest idealną postacią - popełnia błędy, czasami reaguje impulsywnie i nie zawsze podejmuje rozsądne decyzje. Właśnie dzięki temu wydaje się bardziej ludzka. Cameron natomiast okazał się kimś znacznie bardziej złożonym, niż sugerowało jego pierwsze wrażenie. Z pozoru pewny siebie i uprzywilejowany, w rzeczywistości nosi na barkach ogromny ciężar, którego nikt z otoczenia nie dostrzega. Bardzo doceniam, że autorka poruszyła temat przemocy domowej. Nie jest to jedynie dodatek do romansu, ale ważny element całej historii, który pozwala lepiej zrozumieć zachowanie bohaterów i ich wybory. Dzięki temu książka zyskuje więcej emocjonalnej głębi. Sam wątek romantyczny wzbudził we mnie mieszane uczucia. Na początku trudno było mi uwierzyć w tempo, w jakim rozwijała się relacja Mii i Camerona. Z każdą kolejną sceną ich więź stawała się jednak coraz bardziej przekonująca, a między bohaterami zaczęło pojawiać się napięcie i chemia, których wcześniej mi brakowało. Ostatecznie zamknęłam książkę z poczuciem, że był to dobrze spędzony czas. Nie jest to historia pozbawiona wad, ale ma w sobie coś, co sprawia, że chce się poznać dalsze losy bohaterów. Jeśli lubicie romanse z trudniejszymi tematami, sporą dawką emocji i bohaterami, którzy skrywają więcej, niż pokazują światu, ta pozycja zdecydowanie może przypaść Wam do gustu

Dlaczego seria o Titku jest taka wspaniała? Bo pokazuje codzienne sytuacje, które nasze dzieci przeżywają niemal każdego dnia 🤍 ,,Titek na placu zabaw’’. Tym razem z Titkiem trafiamy na plac zabaw. Niby zwykłe miejsce, a ile tam emocji! Czekanie na swoją kolej, dzielenie się, obserwowanie innych dzieci. Bardzo lubię tę serię za to, że prowadzi dziecko przez różne sytuacje. Tekst jest prosty, idealny dla młodszych dzieci, a ilustracje ciepłe i przyjazne. Gdy Kinga chce żeby jej poczytać to jej wybór często pada właśnie na Titka. Później słyszę pytanie: „A pamiętasz, jak wczoraj było na placu zabaw?” I tu zaczynają się rozmowy/ porównania z przygodami Titka. Nam też czasem ciężko wyjść z placu zabaw dlatego uczymy się jak ważne są zasady i umowy które się zawiera.

Ava jest oskarżona o morderstwo. Myślała, że areszt wybawi ją od ciągłego niepokoju. Niestety - na jej drodze pojawia się adwokat Daniel Ross. I to właśnie on wyciąga ją z więzienia, początkowo kobieta myślała, że mężczyzna po prostu chce jej pomóc, okazuje się, że ma związek z światem od którego kobieta chce uciec. Gdyby tego było mało, Ava trafia do kolejnego „więzienia” tym razem jest to luksusowy apartament, pełen kamer i kontroli. Tajemniczy „Inwestor” dyktuje warunki i sprawuje kontrolę nad kobietą. Dni mijają a Ava, obmyśla plan ucieczki, nie sądziła że jej marzenia tak szybko się spełnią. Ross ma już dość systemu w którym tkwi od dłuższego czasu, pragnie wolności swojej i kobiety. Ucieczka jest realna, ale muszą się spieszyć. Na parkingu czeka na nich Santiago. Wspólne uciekają przed systemem. Jednak nie znajdują sobie sprawy z jednej rzeczy, Ava to nie jest tylko luksusowy „produkt” Niestety okazuje się, że kobieta z jednego piekła trafiła w drugie, po nieudanej misji w klubie, pomocną dłoń wyciąga do nich Kadir. I tak Ava i Daniel docierają do Dubaju. Luksus ale też reżim, wolność i kontrola, wybór i przymus. Totalna sinusoida 🤷🏼. Ross coraz bardziej traci głowę dla kobiety. Czy Ava odzyska wymarzoną wolność ? Maskarada do kontynuacja Awangardy. Co to była za historia 😧🫣?. Ava oskarżona o morderstwo, ucieczka, rywalizacja i powolne odkrywanie kart prawdy. Czy kobieta będzie mogła zaznać spokoju i żyć normalnie ? Tego wam nie powiem 🤫 Jedno jest pewne ta część niesie za sobą spory bagaż emocjonalny, genialną akcje i wspaniałych bohaterów. To czyni z tej książki genialną historię w całości. Autorka wprowadza nas w ciężki świat wykorzystywania kobiet, aukcje licytację sprzedaż, krótko mówiąc koszmar na jawie. Jednak nasza bohaterka - Ava twardo stąpa po ziemi i chce jednego sprawiedliwości i wolności. Pikanterii nie brakuje, ale wszystko jest genialne wyważone. Książka czyta się sama, przejrzysty tekst to jest to co kocha każda książkara 💋. Awangarda była świetną historią, ale to Maskarada skradła moje serce.