Recenzje

„Aiden” Moniki Kondas to trzeci tom serii „Bracia Torrino” i zdecydowanie jedna z najbardziej emocjonujących części. Tym razem poznajemy historię Kiry — pełnej energii, odważnej studentki — oraz Aidena, bezwzględnego kapitana mafii, który za chłodną maską skrywa wiele bólu. Początkowo Kira traktuje ich relację jako coś niezobowiązującego, jednak dla Aidena szybko staje się ona kimś znacznie ważniejszym. To właśnie przy niej czuje spokój i zrozumienie, których wcześniej brakowało w jego życiu. Bardzo podobała mi się więź łącząca bohaterów. Kira swoją szczerością i charakterem idealnie równoważyła zamkniętego w sobie Aidena, a on od początku traktował ją z troską i szacunkiem. W tej części nie brakuje mafijnych porachunków, tajemnic, porwań i kryminalnych wątków. Kiedy Kira znajduje się w niebezpieczeństwie, Aiden jest gotowy zrobić wszystko, aby ją uratować. Jego strach, bezsilność i determinacja zostały opisane w bardzo emocjonalny sposób, dzięki czemu razem z nim przeżywałam każdą chwilę. Dużym plusem jest również to, że bohaterowie sami siebie wybrali. Nie połączyło ich aranżowane małżeństwo, lecz uczucie, które stopniowo rozwijało się między nimi. Autorka dobrze połączyła mafijny klimat z romansem, emocjami i trudnymi doświadczeniami bohaterów. „Aiden” to historia pełna napięcia, uczuć i niebezpieczeństwa. Fabuła wciąga, bohaterowie są wyraziści, a ich relacja dostarcza wielu emocji. Zdecydowanie polecam fanom romansów mafijnych, różnicy wieku, skomplikowanych relacji i moralnie szarych bohaterów. Z niecierpliwością czekam na kolejny tom i historię Simona.

„To nie ja jestem złym w twojej bajce. Ty natomiast polubiłaś bycie kopciuszkiem i nie zamierzasz tego zmieniać. Usługiwanie innym weszło ci w nawyk.” Ta książka wywołała we mnie całą masę sprzecznych emocji, a z drugiej pochłonęłam ją w błyskawicznym tempie. Od pierwszej strony zostałam wciągnięta w świat pełen niebezpieczeństwa, tajemnic, kłamstw, intryg, nielegalnych interesów, dwulicowych ludzi, napięcia i chaosu. Historia Ayleen pokazuje, jak daleko można się posunąć, gdy los nie daje wyboru. Jej decyzje często wynikają z desperacji, dlatego nie raz było mi jej zwyczajnie żal. Ale również doprowadzała mnie do złości i nie raz jej zachowanie podnosiło mi ciśnienie i irytowało. Została postawiona pod ścianą przez chorobę matki, śmierć brata i problemy finansowe. Dała sobą manipulować oraz pozwoliła się poniżać. Bratowa ją oszukała i załatwiła jej pracę sekretarki, której nigdy nie było. Za to była zupełnie inna praca i szef mafii. Czy iluzja w jakiej żyła nauczy ją walczyć o siebie? Czy w końcu postawi się ludziom, którzy ją tylko wykorzystują? Czy odmieni swoje życie? „W jego rękach. Iluzja” wzbudza w czasie czytania sprzeczne emocje, ale okazuje się to być jej największą siłą. Z jednej strony współczułam Ayleen, a z drugiej to miałam ochotę nią porządnie potrząsnąć by obudziła się z tego letargu i ciągłego poczucia winy w jakie wpędziła ją własna matka i bratowa. Te dwie irytowały mnie, a zwłaszcza bratowa i mam nadzieje, że dostanie za swoje. Klimat jest tu duszny, niepokojący i pełen napięcia, a relacja między głównymi bohaterami cały czas balansuje na granicy strachu, zależności i fascynacji. Od samego początku da się odczuć atmosferę zagrożenia i iluzji jaką autorka zapewnia nam cały czas, bo nic tu nie jest takie na jakie wygląda a kłamstwa i intryga powoli zaczynają się ukazywać. Mimo ciągłego podenerwowania na zachowanie i podejmowane decyzje przez Ayleen, to czytało mi się ją szybko i była wciągająca. Pewnie dlatego, że czytanie jej wywołuje tak wiele sprzecznych emocji i zapewnia niepewność oraz niebezpieczeństwo.

Drugi tom serii „Krwawe Dziedzictwo” bardzo pozytywnie mnie zaskoczył. Kontynuacja rozpoczyna się dokładnie w miejscu, w którym autorka zakończyła pierwszy tom, dzięki czemu płynnie wracamy do historii i stopniowo odkrywamy jej dalszy ciąg. Jasmine Mas ponownie posługuje się prostym i przystępnym językiem, co sprawia, że fabułę śledzi się z dużą łatwością. W tej części poznajemy zupełnie nową krainę, do której trafiają bohaterowie, a autorka zachowuje dobry balans między akcją a opisami - nie ma ich zbyt wiele, dzięki czemu historia ani przez chwilę nie nuży. Dużym atutem książki jest również lepsze poznanie przeszłości bohaterów, co pozwala zrozumieć motywy ich działań. Dodatkowo otrzymujemy perspektywę nowej postaci - Xerxesa, która wnosi do fabuły świeże spojrzenie. W tym tomie bohaterowie muszą zmierzyć się nie tylko ze zdradą jednego z nich, ale także zawalczyć o wolność i przede wszystkim o własne życie podczas tytułowych Krwawych Igrzysk. Nie brakuje również humoru, za który w dużej mierze odpowiada niezawodna Sadie. To książka, przy której świetnie się bawiłam od pierwszej do ostatniej strony. Razem z Sadie przeżywałam jej rozterki, chwile zwątpienia i kolejne wyzwania. A zakończenie? Jasmine Mas po raz kolejny nie oszczędza czytelników - podobnie jak pierwszy tom, ta część kończy się mocnym cliffhangerem, który sprawia, że od razu ma się ochotę sięgnąć po kolejną książkę. 📖 Całą moją recenzję możecie obejrzeć na moim TikToku.( jest może trochę długi, ale warto!) ❤ 

Q: Macie jakieś alergie? „Czasem największym kłamstwem jest udawanie, że nic się nie czuje.” Nie każda komedia romantyczna musi odkrywać gatunek na nowo, żeby sprawić ogromną przyjemność. „Włoskie komplikacje” udowadniają, że czasem wystarczy słoneczna Toskania i dwoje bohaterów, którzy nie potrafią wytrzymać swojego towarzystwa. Jeden ryzykowny plan, od którego trudno się oderwać. Autorka z dużą swobodą bawi się znanymi motywami, dorzucając do nich sporą dawkę humoru oraz romantycznego napięcia. Największą siłą tej powieści są bohaterowie. Lisa i Adam nie należą do par, które zakochują się od pierwszego spojrzenia. Wręcz przeciwnie. Każde spotkanie przypomina mały pojedynek na złośliwości, cięte riposty i ukrywane emocje. Ich relacja rozwija się naturalnie, a drobne gesty i spojrzenia często mówią więcej niż najbardziej romantyczne wyznania. Nawet jeśli czytelnik domyśla się, dokąd zmierza ta historia, z przyjemnością daje się porwać tej emocjonalnej przepychance. Nie sposób nie wspomnieć o samych Włoszech, które stają się pełnoprawnym bohaterem tej opowieści. Zapach kawy o poranku, rodzinne kolacje, rozgrzane słońcem uliczki i wszechobecna atmosfera la dolce vita sprawiają, że aż ma się ochotę spakować walizkę. Owszem, fabuła momentami puszcza oko do czytelnika i nie zawsze trzyma się realizmu, ale robi to z takim urokiem, że trudno mieć jej to za złe. „Włoskie komplikacje” to ciepła, pełna humoru i odrobiny pikanterii opowieść o tym, że czasem największe uczucia rodzą się tam, gdzie początkowo była tylko irytacja. Idealna na wakacyjny wieczór, balkon z kubkiem kawy albo plażę, na której łatwo zapomnieć o upływającym czasie. A przy okazji przypomina jedną prostą prawdę - z włoskimi rodzinami i z miłością lepiej nie próbować wygrać.

Dlaczego seria o Titku jest taka wspaniała? Bo pokazuje codzienne sytuacje, które nasze dzieci przeżywają niemal każdego dnia 🤍 ,,Titek na placu zabaw’’. Tym razem z Titkiem trafiamy na plac zabaw. Niby zwykłe miejsce, a ile tam emocji! Czekanie na swoją kolej, dzielenie się, obserwowanie innych dzieci. Bardzo lubię tę serię za to, że prowadzi dziecko przez różne sytuacje. Tekst jest prosty, idealny dla młodszych dzieci, a ilustracje ciepłe i przyjazne. Gdy Kinga chce żeby jej poczytać to jej wybór często pada właśnie na Titka. Później słyszę pytanie: „A pamiętasz, jak wczoraj było na placu zabaw?” I tu zaczynają się rozmowy/ porównania z przygodami Titka. Nam też czasem ciężko wyjść z placu zabaw dlatego uczymy się jak ważne są zasady i umowy które się zawiera.