Recenzje

"Demoniczne dwudziestolecie" od Pauliny Drożdż to reportaż zawierający 11 różnych historii o tematyce zbrodni związanych z zabobonami. Co prawda podtytuł książki "czarownice, znachorzy i zaświaty na usługach zbrodni" może podsuwać nam myśl, że historie te będą opowiadać głównie o tych właśnie postaciach, jednak skupiają się one na wierzeniach, życiu i zwyczajach zwykłych ludzi z czasów dwudziestolecia miedzywojennego w Polsce. Mimo że nie czytam zbyt wiele tego typu książek, ten tytuł otworzył mi jeszcze szerzej oczy na bezmyślność niektórych ludzi oraz wzbudził fascynację, a także ciekawość dotyczącą samego tematu i gatunku jakim jest właśnie reportaż. Autorka wykonała tutaj przeogromny research (sama bibliografia ma ok 100 stron, wow!) odnośnie tychże spraw. Te 11 historii opowiada o różnych ludziach, którzy wierzą w magiczne moce i zdolności znachorów czy wiedźm, do których przychodzą po pomoc. Pokazuje nam to jak okrutni i przebiegli potrafią okazywać się ludzie, którzy zrobią wszystko, by móc się wzbogacić na innych, nie bacząc na konsekwencje. Nie wszystkie te historie mają dobre zakończenie, a zwykle kończą się tragicznie dla obu stron, a co najważniejsze - to same fakty, które zostały zebrane przez autorkę i przedstawione nam w tej książce. Co było dla mnie również zaskoczeniem to to, że większość tych kryminalnych historii działo się praktycznie w okolicach, które znam czy udało mi się odwiedzić jakiś dłuższy czas temu. Pomyśleć, że takie rzeczy miały miejsce całkiem niedaleko.. Możemy tu przeczytać chociażby o tragedii jaka miała miejsce poprzez niewiedzę ludzi, a wszystko za sprawą np. zwykłego radia, które oni uważali za twór szatana, czy o dopatrywaniu się w depresji i schizofrenii oznak opętania. W innej historii możemy przeczytać również o desperacji zdradzonej kobiety, która skorzystała z pomocy znachora, który powiedział jej co dokładnie ma zrobić, by zemścić się na byłym mężu.. czy chociażby o próbach wypędzenia demona z innych osób. Wszelkie zabiegi znachorów czy wróżek po dziś dzień wykorzystują niewiedzę, wiarę i naiwność ludzi, by na tym zyskać jak najwięcej, a autorka przytacza nam właśnie jedynie kilka historii, z wielu innych dostarczanych przez archiwa, pokazując bezmyślne praktyki przebiegłych i okrutnych ludzi. To książka, którą czyta się bardzo przyjemnie, pomimo tematyki w niej poruszonej, a przede wszystkim intryguje i mówi, jacy bezwzględni potrafią być ludzie

Erika chce się dostać na Stanford jednak potrzebuje do tego stypendium. Nie uczy się wybitnie, nie ma super osiągnięć ani niczego czym mogłaby się wyróżnić jednak pojawia się dla niej szansa. Nowa dyrektorka szkoły oferuje jej stypendium w zamian za "dowody zbrodni" jednego z uczniów. Kuszące, prawda? Zniszczyć komuś życie by osiągnąć swój cel... Wszystko zaczyna się komplikować kiedy Erika poznaje bliżej owego ucznia i stają się sobie bliscy. Szczerze mówiąc nie mam pojęcia jak ocenić tę książkę. Niby jest ona ok, ale mam tyle zastrzeżeń wobec głównej bohaterki, że już więcej nie można mieć. Jest ona kreowana na stanowcza, zdecydowana, odważną, a tak naprawdę jest płytkim dzieciakiem żerującym o uwagę rodziców... Nie umniejszam temu problemowi natomiast ja chyba jestem za stara by czytać o tak absurdalnych zachowaniach jakie ona przedstawiała. Fabuła miała dobre i stałe tempo choć miałam problem z wciągnięciem się w tę historię. Z początku bohaterowie można powiedzieć, że się nienawidzą jednak ja bym tego tak nie określiła. To Erika z góry założyła okropne rzeczy o tym chłopaku i od początku traktowała go źle i z góry. Nagle po wiecznych docinkach stają się najlepszymi przyjaciółmi co mnie też zdziwiło kiedy dla "nowej psiapsi" w odstawkę poszedł przyjaciel trwający przy nim od dzieciństwa. No dobra, pierwsza miłość ma swoje prawa... Kolejnym minusem jest to, że fabuła opierała się na jednym wielkim kłamstwie co aż raziło w oczy. Dobrze, że chociaż na koniec Autorka rozwiązała tę sprawę szczerą rozmową. Tylko czy nastolatki do których skierowana jest ta historia to zrozumieją? Mam duże wątpliwości odnośnie tej lektury...

"Przyszłość wiąże się ze strachem, a przeszłość z żalem. Jedyny spokój, na który możemy liczyć, to tu i teraz." Ostatnie lata były dla Emily bardzo trudne. Czas i los nie był dla niej łaskawy. Pewnego dnia dziewczyna, z zupełnie nieznanych przyczyn pojawia się na progu studia nagrań. Co więcej owe studio znajduje się na odludziu kalifornijskiej pustyni. Dziewczyna nie przypuszczała, iż jej pojawienie się zostanie odebrane jako kandydatura na asystentkę podczas trasy koncertowej, jednego z najbardziej roznawalnego zespołu rockowego Ameryki. Tristan Daltrey jest głównym wokalistą w zespole Delirious Jones. Jego charyzma, wygląd i głos sprawiają, iż wprost nie może opędzić się od fanek. Jednakże to właśnie przy Emily, mężczyzna ma wrażenie, iż może o wszystkim jej powiedzieć. Każdy dzień ich do siebie przyciąga. Niestety wszystko się komplikuje kiedy Emily również zaczyna otwierać się przed Tristanem, zdradzając mu pewien sekret.... "Powiedz mi, co najgorszego w życiu zrobiłaś, a ja ci uwierzę..." Czy po wypowiedzeniu tych słów i usłyszeniu odpowiedzi, relacje Emily i Tristana ulegną zmianie? Każda, powtarzam każda książka autorki sprawia, iż za każdym razem po jej skończeniu czuję pewien niedosyt. I nie dlatego, że coś jest nie tak z historią, tylko dlatego, że ona się zbyt szybko kończy. Nieszablonowi bohaterowie, których nie sposób nie polubić. Tristan jest gwiazdą rocka ale swoim zachowaniem i podejściem do życia, totalnie różni się od innych muzyków. Natomiast Emily to dziewczyna z mnóstwem doświadczeń i sekretów, których nikomu nie zdradza. A jednak to właśnie Tristan staje się pierwszą osobą przed którą się otwiera. Bohaterów jedyne co dzieli to wiek, a jak wiadomo to tylko liczba. Między tą dwójką czuć chemię, a czytając ich relacje, czytelnik się rozpływa. Gorąco polecam ❤️

Słyszeliście to nazwisko? Większość osób zapewne tak. Joseph Murphy - amerykański autor i wykładowca, znany przede wszystkim z popularyzowania idei potęgi podświadomości i technik pracy z umysłem. Ta książka jego autorstwa jest przewodnikiem po naszej podświadomości. Odsłania przed czytelnikiem jej naturę i możliwości, a także pokazuje konkretne drogi, jak wpływać na życie za pomocą siły własnego umysłu. Czy w to wierzysz? To zapewne kwestia bardzo indywidualna. Niemniej jednak ta książka jest napisana tak, że bardzo łatwo w to uwierzyć i nie trzeba nas długo namawiać, aby zacząć praktykować afirmacje. O samej książce z pewnością można powiedzieć, że jest konkretna, rzeczowa i bardzo przyjemnie napisana. Skupia się na tym, jak ogromny potencjał drzemie w ludzkim umyśle i dlaczego tak rzadko z niego korzystamy. Autor pokazuje, że wiele naszych ograniczeń wynika z utrwalonych przekonań i schematów myślowych, które działają poza naszą świadomością. Wyjaśnia, jak podświadomość wpływa na zdrowie, relacje i sukces zawodowy, a także jak - poprzez odpowiednie nastawienie, wizualizację i afirmacje - można stopniowo zmieniać swoje życie. Całość uzupełniają przykłady osób, które dzięki pracy z własnym umysłem osiągnęły pozytywne zmiany. Bardzo ciekawa pozycja, która otwiera wiele horyzontów. Polecam!

Od początku procesu socjalizacji jesteśmy kształtowani do spełniania czyiś oczekiwań, do przestrzegania norm społecznych, do dostosowywania się do sytuacji, ról społecznych, wartości znaczących dla nas osób. Robimy to zupełnie nieświadomie, by zostać zaakceptowanym, zauważonym, być w relacji. Jednak czyniąc to zabijamy cząstkę siebie- swoje potrzeby, emocje, to, kim naprawdę jesteśmy. "Każdy z nas przyswaja w życiu wzorce i metody postępowania, które mu pokazują, jaką rolę ma do odegrania w życiu i jak ją zagrać (...)." W kontaktach społecznych gramy emocjami, gestami, przekonaniami, tym, co mówimy, słyszymy, myślimy. Gramy role, w które weszliśmy w dzieciństwie według znanych nam wzorców. 📢 "A nie mówiłam?", 📢 "Jestem taki zmęczony", 📢 "Tak, ale...", 📢 "Patrz, co przez ciebie zrobiłem!", 📢 "Gdyby nie ty...", 📢 "Ja tylko...", 📢 "Jestem taki głupi", to tylko kilka przykładów gier, które zna każdy z nas. Mogą mieć one różny przebieg, bo każdy z nas ma inną historię, ale motto gry pozostaje to samo. Podczas rozmów według schematu, czujemy gniew, upokorzenie, splątanie, osamotnienie, przytłoczenie, bezsilność, przekraczanie naszych granic, rozczarowanie, lęk, smutek, rozgoryczenie, żal lub jeszcze inne trudne uczucia. Bo nie możemy być sobą. Nie możemy zaspokoić swoich potrzeb. Udajemy, choć możemy nawet o tym nie wiedzieć. Porażka. Gra komunikacyjna zawsze kończy się porażką dla każdej ze stron. I dopóki nie uświadomimy sobie tego nieświadomego budowania relacji, będziemy wracać do gry, jakbyśmy byli od niej uzależnieni. "Gry (...) pozwalają w bezpieczny sposób próbować odzyskać to, czego w środku tak bardzo pragniemy." Pocieszeniem jest jednak to, że grę można przerwać w każdej chwili. Można też w nią w ogóle nie wchodzić, jeśli wcześniej zauważymy swoje predyspozycje i wrażliwe punkty. Nie musimy grać, by otrzymywać w relacji to, czego potrzebujemy. Będąc świadomym siebie i uważnym na drugiego człowieka możemy odzyskać autentyczność oraz wpływ. W obudzeniu się, wyjściu z utartych schematów, pod którymi kryją się rany z przeszłości może pomóc nam książka "Uwięzieni w grach relacyjnych. Jak wygrać bliskość" cenionej polskiej psycholożki, psychoterapeutki, trenerki empatycznej komunikacji, autorki licznych poradników- Agnieszki Kozak oraz trenera, coacha, autora poradników- Zbigniewa Rećko. Ci Autorzy czerpią z nurtu analizy transakcyjnej Eric'a Berne'a, przedstawiając codzienne rozmowy, jak i sytuacje, które mogą być charakterystyczne dla nas, bądź naszych rozmówców. Czytając tę publikację, możemy skonfrontować się ze swoimi ukrytymi potrzebami, uczuciami, wspomnieniami. Możemy usłyszeć i zobaczyć siebie. "Poszukać nowych słów. To początek tworzenia nowego świata- tworzenia, zamiast odtwarzania gry, która nie daje oddechu." W tej książce, w dwóch grach, odnalazłam siebie. "Uwięzieni w grach relacyjnych" dotknęła moich głębokich ran. Rozdrapała je, bolało okropnie. Aż musiałam wziąć kartkę i długopis i wyrzucić z siebie emocje. Tradycyjnie też, notowałam wszystko, co dla mnie ważne- mnóstwo się tego zebrało! Lektura jednak wraz z pojawiającą się świadomością oczyściły te brudy, które zostały z przeszłości, by nastąpił proces zdrowienia. Jeszcze nie wiem, czy zostaną blizny... Pewnie tak, bo rany były głębokie. Ale może już nie będzie tak boleć... A Ty, w jaką grę jesteś uwikłany, uwikłana?