Recenzje

Witajcie, przychodzę do Was z recenzją książki „Demoniczne dwudziestolecie. Czarownice, znachorzy i zaświaty na usługach zbrodni” Pauliny Drożdż. Czy naprawdę jesteśmy wolni od zabobonów, czy tylko zmieniły one formę? To reportaż historyczny oparty na prawdziwych wydarzeniach z czasów dwudziestolecia międzywojennego. I powiem szczerze — ta książka zrobiła na mnie ogromne wrażenie. Najbardziej uderzyło mnie to, że ja nie czytałam tego jak czegoś całkowicie oderwanego od rzeczywistości. Wychowałam się na wsi i od dziecka słuchałam opowieści starszych — dziadków, rodziców, wujków — o bardzo podobnych sytuacjach. O wierzeniach, o znachorach, o tym, że pewnych rzeczy „lepiej nie ruszać”. I to nie było sto lat temu, tylko dużo bliżej — 50-60 lat wstecz. Dlatego ta książka tak mocno do mnie trafiła. Autorka pokazuje świat, który z jednej strony wchodzi w nowoczesność — rozwój, technika, miasta — a z drugiej strony ludzie się tego po prostu boją. Nowe rzeczy były odbierane jako coś obcego, czasem wręcz „szatańskiego”. Postęp nie dla wszystkich był czymś dobrym — dla wielu był zagrożeniem, czymś niezrozumiałym. Do tego dochodzą zabobony i sposób myślenia, który dziś wydaje się wręcz nie do ogarnięcia. Choroby, które dziś mają swoje medyczne wyjaśnienie, wtedy często przypisywano czarom, opętaniu albo czyjejś złej intencji. Wierzono, że ktoś rzucił urok, że ktoś „coś zrobił”. I co najgorsze — ludzie naprawdę podejmowali działania na podstawie tych przekonań. Bardzo mocno wybrzmiewa też wątek znachorów. To byli często ludzie bez żadnego wykształcenia, którzy ogłaszali się „uzdrowicielami”, bo mieli jakieś swoje przekonania, metody czy po prostu potrafili przekonać innych. Działali na porządku dziennym — ludzie im ufali, oddawali im swoje zdrowie, czasem życie, a także pieniądze. I to bez większego zastanowienia. Najgorsze jest to, że wielu z nich po prostu na tym zarabiało, wykorzystując strach i desperację ludzi. Zamiast pomagać — często pogarszali stan chorych, a w skrajnych przypadkach prowadziło to do tragedii, a nawet zbrodni. Do tego dochodziła rywalizacja między nimi — o wpływy, o „pacjentów”, o pieniądze. I właśnie takie sytuacje najlepiej widać w niektórych historiach — szczególnie w wątku związanym z Huculszczyzną. To, co się tam wydarzyło, jest naprawdę trudne do ogarnięcia i pokazuje, do czego może doprowadzić ślepa wiara w takie osoby. Tego nie da się dobrze streścić — to trzeba przeczytać. Książka składa się z 11 historii z różnych stron Polski i każda z nich pokazuje inny wymiar tego świata — pełnego strachu, niewiedzy i łatwej manipulacji. I co ważne — to nie działo się tylko gdzieś na totalnym odludziu, ale też bliżej większych miast. Ogromnym plusem jest to, jak ta książka została przygotowana. Mamy autentyczne akta sądowe, zeznania, wycinki z gazet i ilustracje, które robią ogromne wrażenie i jeszcze bardziej potęgują poczucie, że to wszystko wydarzyło się naprawdę. Styl jest prosty, konkretny, momentami dosadny — bez zbędnego upiększania. Najbardziej zapadły mi w pamięć historie: „Krew czarownicy”, „Rozgłośnia Szatana”, „Sekta Ewertowskiej” oraz magia Huculszczyzny. Wszystkie są dobre, ale te były dla mnie najmocniejsze i najbardziej poruszające. Dla mnie dzisiaj to wszystko jest aż trudne do wyobrażenia — że ludzie naprawdę w to wierzyli i podejmowali takie decyzje. A jednocześnie wiem, że takie rzeczy działy się na wsiach jeszcze nie tak dawno temu. To książka, która mocno daje do myślenia i zostawia z refleksją na długo. Zdecydowanie polecam każdemu, kto lubi reportaże i true crime — szczególnie takie, które pokazują nie tylko zbrodnie, ale też to, jak bardzo strach i niewiedza mogą wpłynąć na człowieka.

Dziewiętnastoletnia Maya, po trudnych doświadczeniach, pragnie, by jej życie wróciło do normy. Jednakże, kiedy jej choroba i stare lęki niespodziewanie nawracają, postanawia przenieść się do swojej bezpiecznej przestrzeni w świecie snów. Nagle wszystko staje się inne niż zazwyczaj. Kraina Snów, która dawniej wywoływała u niej spokój, stała się bardziej niepokojąca, a czyny dokonywane w śnie zaczynają przenosić się na rzeczywistość, co oznacza, że granica między snem a jawą zaczyna pękać. Maya, pogrążona w tajemnicach i kłamstwach, musi zmierzyć się ze swoimi lękami i przeszłością. „Zagubione Sny” to wspaniała powieść z motywem ucieczki do świata snów. Postacie zostały idealnie wykreowane, co sprawiło, że książkę czytało się z jeszcze większą przyjemnością🫶. Powieść „Zagubione sny” zachwycała swoim wyjątkowym, bajecznym klimatem i świetnym stylem pisania. Koniec książki bardzo mi się podobał i pozytywnie mnie zaskoczył, dlatego powieść „Zagubione Sny” definitywnie zasługuje na 5/5⭐.

Wszyscy przyznamy, że tytuł bardzo przyciąga uwagę. A zawartość tej książki jeszcze bardziej. Naprawdę dawno tak nie miałam, że nie mogłam się oderwać od jakiejkolwiek książki samlorozwojowej. Bo nawet, gdy jest ona ciekawa i wartościowa, to często czuję przeładowanie informacjami i muszę sobie zrobić dłuższą przerwę. W tej książce również jest ogrom mądrych treści, ale styl pisania jest tak wciągający, że nie mogłam oderwać się od tej książki. W życiu przeczytałam już sporo książek w tej tematyce. Uwielbiam się rozwijać i poznawać nowe rzeczy, ale często mam wrażenie, że już tyle się naczytałam, że mało co mnie zaskoczy. I przyznam, że w tym przypadku uwielbiam, gdy nie mam racji. Każdy rozdział tej książki mnie zaskoczył. Poznałam nowe techniki, o których nigdy wcześniej nie słyszałam. A oto jedne z nich: Zasada dziewięćdziesięciu sekund w kontroli emocjonalnej Znajdź latarkę w tunelu Model strzały skupienia „Rutyna przedmeczowa” przed rozpoczęciem pracy Zasada „Nigdy zero zobowiązania” Bardzo tę książkę polecam osobom, które borykają się z prokrastynacją, nie wiedzą jak planować sobie dni, by były one produktywne, ale nie wykańczające oraz tym, którzy narzucają sobie za wiele, ciągle odczuwają presję związaną ze swoimi wymaganiami, a na koniec dnia czują, że i tak za mało zrobili.

Czy zdajemy sobie sprawę z tego, jak bardzo ukształtowało nas dzieciństwo? Jak nauczone normy i schematy są ważne w późniejszym dorosłym życiu? Ta książka to pokazuje. Bezwstydnie podaje konkretne zachowania (czy to rodziców czy swoje), które nas skrzywdziły. A przykłady są idealne dobrane. Książka składa się z dwóch części: 1. Opisu stylów charakteru i są to: Styl myśliciela Styl tęsknoty Styl fuzji Styl lustra Styl oddania Styl ekspresji Styl kontroli 2. Ćwiczeń (jak sobie radzić z niechcianymi schematami) Każdy mini rozdział rozpoczynający opis danego stylu charakteru zaczyna się od przykładowego dnia takiej osoby. I ZAWSZE jest to dobrane w punkt. Czytając sobie taki przykład, idealnie można sobie taką osobę wyobrazić, a nawet wskazać osobę z naszego otoczenia, która zachowuje się podobnie. Bardzo odtworzyła mi oczy ta książka. Konkretna wiedza napisana w niesamowicie przystępny sposób, właśnie tego oczekiwałam. Bardzo wartościowa książka, nauczyła mnie wartościowej wiedzy.

7,4 / 10 Harper miała wyjątkowego pecha, wiecznie coś jej się przytrafiało: niekiedy były to zabawne nieporozumienia, innym razem groziło jej poważne niebezpieczeństwo. Jednak mimo paskudnej przeszłości i nieprzychylności losu pozostawała życzliwą optymistką. Spontanicznie ruszała na pomoc każdemu, kto jej potrzebował, przez co często... pakowała się w kolejne tarapaty. Ten dzień był właśnie taki ? ale zakończył się zupełnie inaczej niż zwykle. Harper ocknęła się w ramionach wybawcy, który kilka minut wcześniej ocalił jej życie. Luke, wybawca, był niewiarygodnie przystojnym facetem. Wszystko w nim było pociągające: od zielonkawobrązowych oczu, przez intrygującą tajemniczość, aż po zawód: był wojskowym. Drobna, śliczna blondynka, która bez wahania rzuciła się na pomoc napastowanej kobiecie, zwyczajnie mu zaimponowała. W małym miasteczku wszyscy wszystko o sobie wiedzą. Nie inaczej było w Benevolence. Przeszłość i obecna praca Luke’a wykluczały jakąkolwiek stabilizację i szczęśliwy związek z kobietą. Przynajmniej Luke tak sądził, niektórzy twierdzili inaczej. Luke i Harper postanowili sobie pomóc. On chciał uniknąć niechcianego swatania, ona potrzebowała czasu na zorganizowanie sobie nowego życia. Zgodziła się więc udawać dziewczynę Luke’a. Układ wydawał się idealny. Jednak niebawem sprawy zaczęły się komplikować. Jego czekała kolejna misja do Afganistanu, jej wciąż groziło niebezpieczeństwo. A przecież od początku było wiadomo, że to wszystko jest na niby... Czy w miasteczku Benevolence znajdziesz to, czego szukasz? Posłuchaj fragmentu 00:00 / 00:00 Chcę przeczytać Oceń książkę Reklama Kup Dziewczyna na niby w ulubionej księgarni i papierowe ebook audiobook abonamenty Używane wszystkie ŁadowanieSzukamy ofert... Ustaw alert Reklama Książka dnia Oferta sponsorowana 8,3 Dom bestii - Katarzyna Bonda Powieść kryminalna na kanwie prawdziwych wydarzeń - o narodzinach potwora, który wierzył, że buduje raj. Dom bestii Katarzyna Bonda Idź do sklepu Polecane przez redakcję Okładka książki Zdarzyło się w Bagiennym Lesie Małgorzata Rogala 7,2 Zdarzyło się w Bagiennym Lesie Małgorzata Rogala Okładka książki Zbrodnia w rezydencji Helena Dixon 7,1 Zbrodnia w rezydencji Helena Dixon Okładka książki Ostatni smrek Maria Gąsienica-Zawadzka 7,9 Ostatni smrek Maria Gąsienica-Zawadzka Okładka książki Czas zdrady Joanna Nowak 7,6 Czas zdrady Joanna Nowak Okładka książki Wiedźma z Sudetów Monika Raspen 8,7 Wiedźma z Sudetów Monika Raspen Okładka książki Na imię mi zemsta Iwona Poczopko 7,6 Na imię mi zemsta Iwona Poczopko Okładka książki Kalafiornia Mon Amour Agata Widzowska 8,3 Kalafiornia Mon Amour Agata Widzowska Oceny książki Dziewczyna na niby Średnia ocen 7,4 / 10 909 ocen Twoja ocena 0 / 10 10 86 ocen 9 100 ocen 8 247 ocen 7 245 ocen 6 145 ocen 5 48 ocen 4 16 ocen 3 14 ocen 2 8 ocen 1 0 ocen Opinia avatar 297 253 ZaczytanaAnia 09.04.2026 6 / 10 Na półkach: Przeczytane Od czasu do czasu mam ochotę na książkę, która nie będzie wywoływała stuprocentowej uwagi mojego mózgu 🙈 Zazwyczaj sięgam wtedy po romanse, bo nie mam nawet ochoty rozwiązywać zagadek kryminalnych. Wybieram wtedy tytuły lekkie, które w jakiś sposób zwracają na siebie uwagę. Co mnie skusiło tym razem ? Tym razem przekonało mnie do siebie miasteczko - klimat powieści, w której wszyscy się znają i wszystko o sobie wiedzą zdaje się być bardzo swojski. Jest również gwarancją jakiejś tajemnicy, zagadki dotyczącej głównego bohatera. Tak jest i tutaj - #dziewczynananiby osadzona jest w małym, amerykańskim miasteczku, w którym żyją prawie wyłącznie pozytywnie nastawieni ludzie. A jak już się znajdzie jeden negatywny, to dostaje po gębie już na pierwszej stronie i znika 😂 Harper to postać z pazurem, która niczego się nie obawia i ma w sobie wielką siłę i energię. Luke, to mężczyzna wręcz idealny, ale jednak jakieś skazy musi w sobie mieć ... Ta dwójka zawiera układ - przez miesiąc będą udawali parę. Ona potrzebuje chwilowego lokum, a on chwilowej dziewczyny. Czy muszę Wam zdradzać finał ? Raczej się go spodziewacie. Jednakże sama droga do tego finału jest już całkiem ciekawą lekturą.